De velden wit, teletekstpagina 603 leeg
De velden zijn wit. Niet een beetje wit, maar dat romantische, misleidende wit dat er op afstand prachtig uitziet en van dichtbij vooral kniebanden en enkelgewrichten doet huilen. Wit zoals alleen sneeuw dat kan zijn: onschuldig ogend, maar genadeloos zodra je er met een sliding doorheen gaat. En terwijl in het noorden van het land lijnen verdwijnen onder een tapijt van kou en sneeuw, gebeurt er iets opmerkelijks. Iets historisch bijna. Teletekstpagina 603 blijft leeg..
Pagina 603. Voor de jongere lezer: dat was vroeger geen pagina, dat was een gevoel. Een collectieve geruststelling. Een digitale schouderklop. Als 603 gevuld was met afgelastingen, wist je genoeg. Dan hoefde je niet meer te bellen, niet meer in de auto te stappen “om toch maar even te gaan kijken”. Dan was het duidelijk: algehele afgelasting. Iedereen gelijk. Iedereen thuis. Iedereen chagrijnig, maar ook een beetje blij. Want laten we eerlijk zijn: algehele afgelastingen hadden ook iets warms. Je wist: wij zijn niet de enige. Onze wedstrijd is niet het enige duel dat sneuvelt. Heel het district zit in hetzelfde schuitje. Of beter gezegd: op dezelfde bank, met dezelfde kop koffie, mopperend op hetzelfde weer.
Maar sinds het weekend van 23 en 24 januari 2026 is alles anders.
Vanaf dat weekend is pagina 603 officieel gedegradeerd. Niet meer nodig. Overbodig geworden. Een pagina zonder functie. Want clubs mogen sinds kort de door het KNMI aangegeven codes – geel, oranje of rood – geheel op eigen wijze interpreteren. Of negeren.. Code oranje? Dat is tegenwoordig vooral een suggestie. Code rood? Een richtlijn. En code geel? Ach, dat is gewoon een waarschuwing dat het fris kan aanvoelen tijdens de warming-up.
“Gewoon doen wat je als club als wijsheid ziet,” heet dat dan. Een prachtige zin, die vooral betekent dat iedereen iets anders ziet als wijsheid. De één ziet verantwoordelijkheid. Maar een ander vooral een kans om tegen een zwakke tegenstander drie punten te pakken En ondertussen wordt er vanuit de voetbalwereld hoofdschuddend toegekeken. “Ze zijn daar gek geworden,” . En misschien was dat ook wel zo maar waar vreemd genoeg in de media geen melding van werd gemaakt.
Want kijk naar het weekend van 31 januari en 1 februari. Het kan zomaar weer dezelfde kant opgaan. Sneeuw, vorst, gladheid, code dit, code dat. Maar zolang het kunstgrasveld groen is, is het simpel: voetballen maar. Dat het kunstgras er alleen groen uitziet omdat de sneeuw eraf is geveegd met een bezem van twijfelachtige kwaliteit, dat maakt niet uit. Groen is groen. En dus wordt er gespeeld.
Er zijn clubs die de afgelopen weken net zoveel hebben getraind als er palmbomen op Rottumerplaat staan. Nul dus. Maar ook dat maakt niet uit. Wedstrijdritme? Onzin. Spierbelasting? Bijzaak. Blessurepreventie? Iets voor later. Het is gewoon helder: wanneer er gespeeld kan worden, wordt er gespeeld. Punt.
En dat “kan” wordt steeds ruimer geïnterpreteerd.
Ondertussen sneeuwt het nog steeds. Zachtjes, gestaag, bijna poëtisch. Sneeuw die geen rekening houdt met speelschema’s, ranglijsten of promotiedromen. Sneeuw die gewoon valt, zoals sneeuw altijd valt. Onverschillig. En terwijl de wereld wit kleurt, blijft teletekstpagina 603 leeg. Pijnlijk leeg. Alsof hij ons wil aankijken en zeggen: “Zoeken jullie het zelf maar uit.”
Ergens is dat ook tragisch. Want met het verdwijnen van 603 verdwijnt meer dan alleen een overzichtspagina. Het is het einde van collectiviteit. Van gezamenlijk lijden. Van samen niet spelen. Nu is het ieder voor zich. De ene club speelt wel, de andere niet.
En natuurlijk wordt er gelachen. Om die keeper die bij een terugspeelbal onderuitgaat omdat het veld toch net iets gladder was dan gedacht. Om die scheidsrechter die zichtbaar twijfelt of hij zijn fluit wel kan gebruiken met bevroren vingers. Om die trainer die roept dat het “best te doen” is, terwijl hij zelf een muts draagt die normaal alleen tijdens skivakanties uit de kast komt.
En soms is niet spelen de meest verstandige keuze. Dat was vroeger duidelijk. Dat stond gewoon op pagina 603.Nu moeten we het doen zonder. Zonder die ene pagina die alles zei zonder woorden. Zonder dat moment van collectieve opluchting. En dus blijven we door ploeteren. In de sneeuw, in de kou, in de verwarring. Kunstgras groen, natuurgras wit, verstand ergens daartussenin.
En teletekst 603? Die blijft leeg. Misschien voor altijd. Misschien totdat we weer eens besluiten dat samen afgelasten ook een vorm van winnen kan zijn.
Pagina 603. Voor de jongere lezer: dat was vroeger geen pagina, dat was een gevoel. Een collectieve geruststelling. Een digitale schouderklop. Als 603 gevuld was met afgelastingen, wist je genoeg. Dan hoefde je niet meer te bellen, niet meer in de auto te stappen “om toch maar even te gaan kijken”. Dan was het duidelijk: algehele afgelasting. Iedereen gelijk. Iedereen thuis. Iedereen chagrijnig, maar ook een beetje blij. Want laten we eerlijk zijn: algehele afgelastingen hadden ook iets warms. Je wist: wij zijn niet de enige. Onze wedstrijd is niet het enige duel dat sneuvelt. Heel het district zit in hetzelfde schuitje. Of beter gezegd: op dezelfde bank, met dezelfde kop koffie, mopperend op hetzelfde weer.
Maar sinds het weekend van 23 en 24 januari 2026 is alles anders.
Vanaf dat weekend is pagina 603 officieel gedegradeerd. Niet meer nodig. Overbodig geworden. Een pagina zonder functie. Want clubs mogen sinds kort de door het KNMI aangegeven codes – geel, oranje of rood – geheel op eigen wijze interpreteren. Of negeren.. Code oranje? Dat is tegenwoordig vooral een suggestie. Code rood? Een richtlijn. En code geel? Ach, dat is gewoon een waarschuwing dat het fris kan aanvoelen tijdens de warming-up.
“Gewoon doen wat je als club als wijsheid ziet,” heet dat dan. Een prachtige zin, die vooral betekent dat iedereen iets anders ziet als wijsheid. De één ziet verantwoordelijkheid. Maar een ander vooral een kans om tegen een zwakke tegenstander drie punten te pakken En ondertussen wordt er vanuit de voetbalwereld hoofdschuddend toegekeken. “Ze zijn daar gek geworden,” . En misschien was dat ook wel zo maar waar vreemd genoeg in de media geen melding van werd gemaakt.
Want kijk naar het weekend van 31 januari en 1 februari. Het kan zomaar weer dezelfde kant opgaan. Sneeuw, vorst, gladheid, code dit, code dat. Maar zolang het kunstgrasveld groen is, is het simpel: voetballen maar. Dat het kunstgras er alleen groen uitziet omdat de sneeuw eraf is geveegd met een bezem van twijfelachtige kwaliteit, dat maakt niet uit. Groen is groen. En dus wordt er gespeeld.
Er zijn clubs die de afgelopen weken net zoveel hebben getraind als er palmbomen op Rottumerplaat staan. Nul dus. Maar ook dat maakt niet uit. Wedstrijdritme? Onzin. Spierbelasting? Bijzaak. Blessurepreventie? Iets voor later. Het is gewoon helder: wanneer er gespeeld kan worden, wordt er gespeeld. Punt.
En dat “kan” wordt steeds ruimer geïnterpreteerd.
Ondertussen sneeuwt het nog steeds. Zachtjes, gestaag, bijna poëtisch. Sneeuw die geen rekening houdt met speelschema’s, ranglijsten of promotiedromen. Sneeuw die gewoon valt, zoals sneeuw altijd valt. Onverschillig. En terwijl de wereld wit kleurt, blijft teletekstpagina 603 leeg. Pijnlijk leeg. Alsof hij ons wil aankijken en zeggen: “Zoeken jullie het zelf maar uit.”
Ergens is dat ook tragisch. Want met het verdwijnen van 603 verdwijnt meer dan alleen een overzichtspagina. Het is het einde van collectiviteit. Van gezamenlijk lijden. Van samen niet spelen. Nu is het ieder voor zich. De ene club speelt wel, de andere niet.
En natuurlijk wordt er gelachen. Om die keeper die bij een terugspeelbal onderuitgaat omdat het veld toch net iets gladder was dan gedacht. Om die scheidsrechter die zichtbaar twijfelt of hij zijn fluit wel kan gebruiken met bevroren vingers. Om die trainer die roept dat het “best te doen” is, terwijl hij zelf een muts draagt die normaal alleen tijdens skivakanties uit de kast komt.
En soms is niet spelen de meest verstandige keuze. Dat was vroeger duidelijk. Dat stond gewoon op pagina 603.Nu moeten we het doen zonder. Zonder die ene pagina die alles zei zonder woorden. Zonder dat moment van collectieve opluchting. En dus blijven we door ploeteren. In de sneeuw, in de kou, in de verwarring. Kunstgras groen, natuurgras wit, verstand ergens daartussenin.
En teletekst 603? Die blijft leeg. Misschien voor altijd. Misschien totdat we weer eens besluiten dat samen afgelasten ook een vorm van winnen kan zijn.
