Algehele afgelasting: een gepasseerd station
Vanmorgen las ik op X een bericht van een trainer uit het noorden van het land. Trainingen lagen er massaal uit. Logisch ook, gezien de veldcondities. Sneeuw, vorst, gladheid, het bekende winterrecept waar we inmiddels al weken mee te maken hebben. De trainer richtte zich tot @KNVBNoord met de vraag of er deze week niet beter op tijd een algehele afgelasting kon komen, in plaats van hier en daar toch nog te laten spelen op velden die meer weghebben van een ijsbaan dan van een voetbalveld.Een begrijpelijke oproep. Maar tegelijk moest ik denken: ik heb nieuws voor deze trainer. Een algehele afgelasting? Die gaat nooit meer gebeuren. Dat station is definitief gepasseerd.
Niet omdat het weer is veranderd, niet omdat de risico’s minder zijn geworden, maar omdat de cultuur is veranderd. Zolang de KNVB zijn verantwoordelijkheid niet volledig neemt en zolang er clubs zijn die “drie punten in de tas” belangrijker vinden dan de veiligheid van bezoekende teams, blijft het zoals het nu is: willekeur, onbegrip en vooral veel frustratie.
Begrijp me goed: ik snap deze trainer volledig. Als we het alleen al over trainen hebben, dan is het de afgelopen weken in grote delen van het noorden nauwelijks mogelijk geweest. Een training hier, een halve training daar, soms helemaal niets. En dat terwijl in trainerscursussen jarenlang werd benadrukt hoe essentieel een goede voorbereiding is. Opbouw, belasting, periodisering, het was heilig.
Dat verhaal lijkt inmiddels ingeruild voor een ander uitgangspunt: de competitie móét afgemaakt worden. Liefst volgens planning, met op 23/24 mei keurig een laatste speelronde. Alles moet wijken voor dat einddoel.
Maar de realiteit in het noorden is anders. Al vanaf 2 januari worden we met regelmaat geconfronteerd met sneeuw, vorst en andere winterse ellende. En wat misschien nog wel frustrerender is: er lijkt voorlopig geen einde aan te komen. De velden krijgen nauwelijks rust, de bodem warmt niet op en elke nieuwe neerslag maakt de situatie alleen maar slechter.
Als ik nu naar buiten kijk, zie ik opnieuw een laagje sneeuw. Geen dikke pak, maar precies genoeg om ervoor te zorgen dat de Peperweg ook tegen de middag nog wit en koud is. En iedereen die een beetje verstand heeft van veldcondities weet ook wat dat betekent: de velden zijn koud, mogelijk bevroren, en absoluut niet geschikt om fatsoenlijk op te trainen.
Voor veel teams betekent dit simpelweg dat trainen deze week opnieuw een utopie wordt. En ja, improviseren hoort bij het trainersvak. Dat is ook niet erg. Creatief zijn, alternatieven zoeken, soms uitwijken naar een sporthal verderop, het hoort er allemaal bij. Maar improvisatie heeft grenzen. Je kunt niet wekenlang blijven schuiven zonder dat het ergens begint te knellen. Dat knelpunt zien we nu steeds duidelijker: blessures.
Met een zeer gebrekkige voorbereiding, onregelmatige trainingsbelasting en wedstrijden die soms wél doorgaan onder twijfelachtige omstandigheden, vallen de blessuregevallen als rijpe appels van een bevroren boom. Spierblessures, enkelproblemen, knieklachten, het is geen toeval, het is een direct gevolg van het beleid.
En dat is precies waar trainers moedeloos van worden. Want geen enkele trainer zit te wachten op een waslijst aan geblesseerden. Niet omdat hij wil winnen, dat ook, maar omdat hij verantwoordelijk is voor zijn spelers. Voor hun gezondheid, hun plezier en hun ontwikkeling.
De huidige situatie zet trainers klem. Gaat een wedstrijd door op een slecht veld? Dan ben je verantwoordelijk als je weigert te spelen én verantwoordelijk als je wél speelt en iemand raakt geblesseerd. Wordt er afgelast? Dan hoor je dat andere wedstrijden wel doorgingen en dat de competitie “scheef” dreigt te raken.
De KNVB verschuilt zich ondertussen achter clubs en scheidsrechters. Clubs mogen beslissen, scheidsrechters keuren af of niet. Maar echte regie ontbreekt. En juist die regie is nodig in dit soort periodes.
Want laten we eerlijk zijn: veiligheid zou altijd boven alles moeten gaan. Boven schema’s, boven speelrondes, boven ranglijsten. Zeker in het amateurvoetbal, waar spelers maandag gewoon weer naar hun werk moeten.
De noodkreet van deze trainer was dan ook volledig terecht ,zeker voor wat het noorden betreft. Maar zolang het beleid blijft zoals het is, blijft zijn oproep zonder gevolg. Algehele afgelastingen passen niet meer in de huidige denkwijze.
En dat is misschien wel het meest zorgwekkende van alles. Want voetbal speel je met passie, met strijd en met plezier. Maar nooit, echt nooit , en koste van de gezondheid.
Niet omdat het weer is veranderd, niet omdat de risico’s minder zijn geworden, maar omdat de cultuur is veranderd. Zolang de KNVB zijn verantwoordelijkheid niet volledig neemt en zolang er clubs zijn die “drie punten in de tas” belangrijker vinden dan de veiligheid van bezoekende teams, blijft het zoals het nu is: willekeur, onbegrip en vooral veel frustratie.
Begrijp me goed: ik snap deze trainer volledig. Als we het alleen al over trainen hebben, dan is het de afgelopen weken in grote delen van het noorden nauwelijks mogelijk geweest. Een training hier, een halve training daar, soms helemaal niets. En dat terwijl in trainerscursussen jarenlang werd benadrukt hoe essentieel een goede voorbereiding is. Opbouw, belasting, periodisering, het was heilig.
Dat verhaal lijkt inmiddels ingeruild voor een ander uitgangspunt: de competitie móét afgemaakt worden. Liefst volgens planning, met op 23/24 mei keurig een laatste speelronde. Alles moet wijken voor dat einddoel.
Maar de realiteit in het noorden is anders. Al vanaf 2 januari worden we met regelmaat geconfronteerd met sneeuw, vorst en andere winterse ellende. En wat misschien nog wel frustrerender is: er lijkt voorlopig geen einde aan te komen. De velden krijgen nauwelijks rust, de bodem warmt niet op en elke nieuwe neerslag maakt de situatie alleen maar slechter.
Als ik nu naar buiten kijk, zie ik opnieuw een laagje sneeuw. Geen dikke pak, maar precies genoeg om ervoor te zorgen dat de Peperweg ook tegen de middag nog wit en koud is. En iedereen die een beetje verstand heeft van veldcondities weet ook wat dat betekent: de velden zijn koud, mogelijk bevroren, en absoluut niet geschikt om fatsoenlijk op te trainen.
Voor veel teams betekent dit simpelweg dat trainen deze week opnieuw een utopie wordt. En ja, improviseren hoort bij het trainersvak. Dat is ook niet erg. Creatief zijn, alternatieven zoeken, soms uitwijken naar een sporthal verderop, het hoort er allemaal bij. Maar improvisatie heeft grenzen. Je kunt niet wekenlang blijven schuiven zonder dat het ergens begint te knellen. Dat knelpunt zien we nu steeds duidelijker: blessures.
Met een zeer gebrekkige voorbereiding, onregelmatige trainingsbelasting en wedstrijden die soms wél doorgaan onder twijfelachtige omstandigheden, vallen de blessuregevallen als rijpe appels van een bevroren boom. Spierblessures, enkelproblemen, knieklachten, het is geen toeval, het is een direct gevolg van het beleid.
En dat is precies waar trainers moedeloos van worden. Want geen enkele trainer zit te wachten op een waslijst aan geblesseerden. Niet omdat hij wil winnen, dat ook, maar omdat hij verantwoordelijk is voor zijn spelers. Voor hun gezondheid, hun plezier en hun ontwikkeling.
De huidige situatie zet trainers klem. Gaat een wedstrijd door op een slecht veld? Dan ben je verantwoordelijk als je weigert te spelen én verantwoordelijk als je wél speelt en iemand raakt geblesseerd. Wordt er afgelast? Dan hoor je dat andere wedstrijden wel doorgingen en dat de competitie “scheef” dreigt te raken.
De KNVB verschuilt zich ondertussen achter clubs en scheidsrechters. Clubs mogen beslissen, scheidsrechters keuren af of niet. Maar echte regie ontbreekt. En juist die regie is nodig in dit soort periodes.
Want laten we eerlijk zijn: veiligheid zou altijd boven alles moeten gaan. Boven schema’s, boven speelrondes, boven ranglijsten. Zeker in het amateurvoetbal, waar spelers maandag gewoon weer naar hun werk moeten.
De noodkreet van deze trainer was dan ook volledig terecht ,zeker voor wat het noorden betreft. Maar zolang het beleid blijft zoals het is, blijft zijn oproep zonder gevolg. Algehele afgelastingen passen niet meer in de huidige denkwijze.
En dat is misschien wel het meest zorgwekkende van alles. Want voetbal speel je met passie, met strijd en met plezier. Maar nooit, echt nooit , en koste van de gezondheid.
