Eext strompelt de winterstop in: pepernoten, touringcars en mysterieuze krachten
De laatste wedstrijd voor de winterstop is traditioneel zo’n moment waarop spelers met één been op het veld staan en met het andere al in de gourmetlucht hangen. Eext vormde daarop zondag geen uitzondering. In een wedstrijd waarin de thuisploeg net iets meer naar de feestdagen leek toe te leven dan naar de drie punten, werd met 1-2 verloren van koploper DVC ’59. En dat is nog voorzichtig uitgedrukt, want de bezoekers hadden de rol van koploper niet alleen op papier: ze namen zelfs ’tien touringcars’ vol lawaai mee om het live te bewijzen.
Het spelbeeld was duidelijk: DVC speelde, Eext keek.
En het publiek keek met Eext mee.
Het werd een soort levend schimmenspel: koploper DVC was de kat en Eext het muisje dat stiekem hoopte dat de kat toch liever even op een krabpaal ging liggen. Maar DVC had er zin in. Met verzorgd spel kwamen ze gevaarlijk voor het doel, al wisten ze wonder boven wonder maar één keer te scoren. Met een 0-1 ruststand mocht Eext zich eigenlijk gelukkig prijzen. Dat geluk had men vooral te danken aan ‘Poeliie’ keeper en noodbrandweercommandant in één, want die moest aan de bak om alle schoten te blussen.
Alleen voorin bleef het probleem bestaan: de scherpte ontbrak. Misschien was het de spanning van de laatste Formule 1-race van het seizoen. Misschien dachten de spitsen tijdens elke aanval: “Wat zou Max nu doen? Maar zoals sportjournalist Joris van den Bergh ooit poëtisch zei: “Dat zijn de mysterieuze krachten in de sport.”
En wie zijn wij om de mysterieuze krachten tegen te spreken?\ Net toen Eext het initiatief leek te pakken, sloeg DVC genadeloos toe. Een vlot lopende aanval eindigde in de 0-2, en dat was voor de tien touringcars aan geluid precies het signaal om nog maar eens een versnelling hoger te gaan. Het leek even alsof Lowlands per ongeluk in Eext was neergestreken.
Het publiek stond op.
De bank sprong op.
De grensrechter schrok wakker.
Eext rook bloed. Of in elk geval kruidnoten.
De slotfase was een stormloop op de helft van DVC, maar zoals dat gaat met stormlopen in december: soms blijft het gewoon bij windkracht vijf. De gelijkmaker wilde niet vallen, en zo eindigde de wedstrijd in een 1-2 nederlaag.
Maar er is ook goed nieuws:
De winterstop is begonnen.
En dat betekent dat de selectie zich kan storten op de belangrijke dingen in het leven:
Tot die tijd is het vooral genieten.
En misschien een beetje trainen.
Maar vooral genieten van elkaar al kan zonder elkaar ook best gezellig zijn.
Eerste helft: Eext wachtend op de kerstgedachte
Wie in de eerste helft hoopte op een strijd die de temperatuur deed stijgen, kwam bedrogen uit. Eext oogde alsof het nog bezig was de zakjes kruidnoten te verteren die tijdens de wedstrijdbespreking waren rondgegaan. De gasten uit ’59 — waar blijkbaar alleen maar topsporters of bakkerszoons rondlopen — hadden hun banketstaven juist uitstekend verwerkt.Het spelbeeld was duidelijk: DVC speelde, Eext keek.
En het publiek keek met Eext mee.
Het werd een soort levend schimmenspel: koploper DVC was de kat en Eext het muisje dat stiekem hoopte dat de kat toch liever even op een krabpaal ging liggen. Maar DVC had er zin in. Met verzorgd spel kwamen ze gevaarlijk voor het doel, al wisten ze wonder boven wonder maar één keer te scoren. Met een 0-1 ruststand mocht Eext zich eigenlijk gelukkig prijzen. Dat geluk had men vooral te danken aan ‘Poeliie’ keeper en noodbrandweercommandant in één, want die moest aan de bak om alle schoten te blussen.
Tweede helft: Eext herinnert zich dat het kan voetballen
In de tweede helft begon Eext zowaar te voetballen. Alsof iemand in de rust een grote rode knop had omgezet: “AAN.” De combinaties werden beter, de energie hoger en zelfs de supporters begonnen te geloven dat er iets mogelijk was.Alleen voorin bleef het probleem bestaan: de scherpte ontbrak. Misschien was het de spanning van de laatste Formule 1-race van het seizoen. Misschien dachten de spitsen tijdens elke aanval: “Wat zou Max nu doen? Maar zoals sportjournalist Joris van den Bergh ooit poëtisch zei: “Dat zijn de mysterieuze krachten in de sport.”
En wie zijn wij om de mysterieuze krachten tegen te spreken?\ Net toen Eext het initiatief leek te pakken, sloeg DVC genadeloos toe. Een vlot lopende aanval eindigde in de 0-2, en dat was voor de tien touringcars aan geluid precies het signaal om nog maar eens een versnelling hoger te gaan. Het leek even alsof Lowlands per ongeluk in Eext was neergestreken.
De wederopstanding van Jonas Buiter
Maar Eext zou Eext niet zijn als er niet nog even een opleving kwam. In de 77e minuut werd Jonas Buiter de held van de middag. Hij had in de rust een kleine dopingboost genomen — legaal, welteverstaan: pepernoten. De suikerspiegel ging dwars door het plafond en met een explosieve sprint die zijn coach nog nooit bij hem had gezien, knalde hij de 1-2 binnen.Het publiek stond op.
De bank sprong op.
De grensrechter schrok wakker.
Eext rook bloed. Of in elk geval kruidnoten.
De slotfase was een stormloop op de helft van DVC, maar zoals dat gaat met stormlopen in december: soms blijft het gewoon bij windkracht vijf. De gelijkmaker wilde niet vallen, en zo eindigde de wedstrijd in een 1-2 nederlaag.
Winterstop: eindelijk tijd voor wat écht belangrijk is
En daarmee besluit Eext het kalenderjaar als middenmoter. Geen degradatiestress(kan ook niet in de vijfde klasse), (nog) geen promotiedromen, gewoon degelijk in het midden. Het is bijna knus.Maar er is ook goed nieuws:
De winterstop is begonnen.
En dat betekent dat de selectie zich kan storten op de belangrijke dingen in het leven:
- zaalvoetbal
- glühwein
- kalkoen
- gourmetten
- oliebollen
- en natuurlijk vuurwerk, waarbij minstens één speler zijn wenkbrauwen per ongeluk gaat schroeien (statistisch gegarandeerd).
Tot die tijd is het vooral genieten.
En misschien een beetje trainen.
Maar vooral genieten van elkaar al kan zonder elkaar ook best gezellig zijn.
