Eext-Weiteveense Boys , de uitslag is bijzaak
Dat Eext dit seizoen nog ergens om gaat spelen is na zondag wel verkeken. In een wedstrijd waarin de Eextenaren ruim zeventig minuten met een man meer speelden, werd er thuis met 0-1 van Weiteveense Boys verloren. Een nederlaag die harder aankomt dan de cijfers doen vermoeden, juist omdat de omstandigheden zo in het voordeel van Eext leken. Met een man meer verwacht je controle, overwicht en uiteindelijk kansen die tot doelpunten leiden. Maar het tegenovergestelde gebeurde: er was onrust, slordigheid en te weinig overtuiging in de eindfase.
Een goede pass kunnen geven en de vrije man zoeken zijn, ook binnen het amateurvoetbal, essentiële onderdelen van het spel. Het zijn basiselementen waar wekelijks op wordt getraind, waar trainers talloze uren in investeren en waarvan zij hopen dat het op zaterdag of zondag zichtbaar wordt. Want dat is misschien wel het mooiste van het trainersvak: het moment waarop training en wedstrijd samenkomen. Waarin je als trainer iets terugziet van datgene waar je zo intensief mee bezig bent geweest.
Zelfs in de vijfde klasse, door mij wel eens gekscherend de donkerste spelonken van het amateurvoetbal genoemd, leeft die hoop elke week opnieuw. Niet uit eigenbelang, maar vanuit de oprechte wens om spelers beter te maken. Individueel, maar zeker ook als collectief. Want voetbal blijft, ongeacht het niveau, een teamsport waarin samenwerking en inzicht het verschil maken.
Toch is de realiteit weerbarstig. In elke klasse, of het nu de vijfde, derde of eerste klasse is, lopen spelers rond die eigenlijk moeite hebben om het niveau bij te benen. Dat maakt het werk van een trainer uitdagend. Neem bijvoorbeeld een speler als Romano Postema. Op het hoogste niveau leek hij moeite te hebben om zich staande te houden, maar een stap lager bleek hij ineens een veel productievere spits. Het verschil in niveau kan dus enorm bepalend zijn voor prestaties.
In het amateurvoetbal zie je dat verschil misschien nog wel duidelijker terug. Binnen één team kunnen de onderlinge kwaliteitsverschillen groot zijn. De één blinkt uit in techniek, de ander in fysiek of loopvermogen, terwijl weer een ander vooral op inzicht speelt. Als trainer moet je daar een balans in vinden. Je moet een elftal smeden dat ondanks die verschillen functioneert als een geheel. Dat is geen eenvoudige opgave en leidt regelmatig tot frustratie en teleurstelling.
Dat was zondag ook zichtbaar bij Eext. Met een man meer lukte het niet om het spel naar zich toe te trekken. De passing was te onnauwkeurig, het tempo lag te laag en het ontbrak aan creativiteit om de defensie van de tegenstander echt open te breken. Juist dan zie je hoe belangrijk automatismen zijn. Het herkennen van ruimtes, het vooruit durven spelen en het maken van de juiste keuzes onder druk, het zijn zaken die het verschil maken tussen winnen en verliezen.
Ik begon dit stuk met de constatering dat het seizoen voor Eext in feite gespeeld is. En misschien is dat ook wel zo als je puur naar de stand kijkt. Maar voetbal draait om meer dan alleen resultaten. Het gaat ook om ontwikkeling, om groei en om de kleine stappen vooruit die je als team maakt. Zelfs in een verloren seizoen kunnen waardevolle lessen zitten.
Daarom begreep ik zondagavond de teleurstelling van een gedreven Herman Bats maar al te goed. Een trainer die leeft voor zijn ploeg, die investeert in zijn spelers en die elke week weer het maximale probeert te halen uit de groep die hij tot zijn beschikking heeft. Zijn frustratie zat niet alleen in het verlies, maar vooral in het feit dat hij niet terugzag waar hij met zijn team zo hard aan werkt.
En toch gun ik hem, en zijn ploeg, iedere zondag weer een overwinning. Niet alleen vanwege de punten, maar vooral vanwege de bevestiging die zo’n overwinning geeft. Dat het werk zin heeft. Dat de inspanningen worden beloond. Onze gesprekken op zondagavond vormen voor mij vaak het slotstuk van het voetbalweekend. Gesprekken die verder gaan dan alleen de uitslag. Die gaan over beleving, ontwikkeling en de liefde voor het spel wat we beide hebben. Gesprekken die ik iedere zondagavond weer koester.
Een goede pass kunnen geven en de vrije man zoeken zijn, ook binnen het amateurvoetbal, essentiële onderdelen van het spel. Het zijn basiselementen waar wekelijks op wordt getraind, waar trainers talloze uren in investeren en waarvan zij hopen dat het op zaterdag of zondag zichtbaar wordt. Want dat is misschien wel het mooiste van het trainersvak: het moment waarop training en wedstrijd samenkomen. Waarin je als trainer iets terugziet van datgene waar je zo intensief mee bezig bent geweest.
Zelfs in de vijfde klasse, door mij wel eens gekscherend de donkerste spelonken van het amateurvoetbal genoemd, leeft die hoop elke week opnieuw. Niet uit eigenbelang, maar vanuit de oprechte wens om spelers beter te maken. Individueel, maar zeker ook als collectief. Want voetbal blijft, ongeacht het niveau, een teamsport waarin samenwerking en inzicht het verschil maken.
Toch is de realiteit weerbarstig. In elke klasse, of het nu de vijfde, derde of eerste klasse is, lopen spelers rond die eigenlijk moeite hebben om het niveau bij te benen. Dat maakt het werk van een trainer uitdagend. Neem bijvoorbeeld een speler als Romano Postema. Op het hoogste niveau leek hij moeite te hebben om zich staande te houden, maar een stap lager bleek hij ineens een veel productievere spits. Het verschil in niveau kan dus enorm bepalend zijn voor prestaties.
In het amateurvoetbal zie je dat verschil misschien nog wel duidelijker terug. Binnen één team kunnen de onderlinge kwaliteitsverschillen groot zijn. De één blinkt uit in techniek, de ander in fysiek of loopvermogen, terwijl weer een ander vooral op inzicht speelt. Als trainer moet je daar een balans in vinden. Je moet een elftal smeden dat ondanks die verschillen functioneert als een geheel. Dat is geen eenvoudige opgave en leidt regelmatig tot frustratie en teleurstelling.
Dat was zondag ook zichtbaar bij Eext. Met een man meer lukte het niet om het spel naar zich toe te trekken. De passing was te onnauwkeurig, het tempo lag te laag en het ontbrak aan creativiteit om de defensie van de tegenstander echt open te breken. Juist dan zie je hoe belangrijk automatismen zijn. Het herkennen van ruimtes, het vooruit durven spelen en het maken van de juiste keuzes onder druk, het zijn zaken die het verschil maken tussen winnen en verliezen.
Ik begon dit stuk met de constatering dat het seizoen voor Eext in feite gespeeld is. En misschien is dat ook wel zo als je puur naar de stand kijkt. Maar voetbal draait om meer dan alleen resultaten. Het gaat ook om ontwikkeling, om groei en om de kleine stappen vooruit die je als team maakt. Zelfs in een verloren seizoen kunnen waardevolle lessen zitten.
Daarom begreep ik zondagavond de teleurstelling van een gedreven Herman Bats maar al te goed. Een trainer die leeft voor zijn ploeg, die investeert in zijn spelers en die elke week weer het maximale probeert te halen uit de groep die hij tot zijn beschikking heeft. Zijn frustratie zat niet alleen in het verlies, maar vooral in het feit dat hij niet terugzag waar hij met zijn team zo hard aan werkt.
En toch gun ik hem, en zijn ploeg, iedere zondag weer een overwinning. Niet alleen vanwege de punten, maar vooral vanwege de bevestiging die zo’n overwinning geeft. Dat het werk zin heeft. Dat de inspanningen worden beloond. Onze gesprekken op zondagavond vormen voor mij vaak het slotstuk van het voetbalweekend. Gesprekken die verder gaan dan alleen de uitslag. Die gaan over beleving, ontwikkeling en de liefde voor het spel wat we beide hebben. Gesprekken die ik iedere zondagavond weer koester.
