Brokamp – nog steeds klinkt zijn naam bij Corenos
Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die geen behoefte hebben aan de spotlights, maar zonder wie een club simpelweg niet kan bestaan. Mannen en vrouwen die er altijd zijn. In goede tijden, maar vooral wanneer het tegenzit. Die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Zulke mensen vormen het kloppend hart van een vereniging.
Voor Corenos uit Roodeschool was Henri Bruggeman zo iemand. Al zullen bij die naam misschien niet direct alle bellen gaan rinkelen. Maar zeg je “Brokamp”, dan weet iedereen die de club een warm hart toedraagt over wie het gaat. Op 6 februari zou hij 66 jaar zijn geworden. Een leeftijd die hij nooit heeft mogen bereiken, maar die ons wel doet stilstaan bij de man die voor velen het gezicht van clubliefde was.
Ik heb het voorrecht gehad Brokamp te mogen kennen van september 2008 tot aan zijn overlijden op 23 september 2015. Dat is, gemeten in een mensenleven, een (te)korte periode. Maar wie hem heeft meegemaakt, weet dat je aan een paar seizoenen genoeg had om te begrijpen wat voor bijzonder mens hij was. Brokamp was geen man van grote woorden in de krant of van onderscheidingen op een podium. Hij was er gewoon en net Frits Meeuwes, altijd.
Een Corenos-man in hart en nieren. Dat is geen loze kreet, maar een typering die hem volledig recht doet. Als jeugdtrainer stond hij langs het veld met een betrokkenheid die verder ging dan het aanleren van een goede pass of een strakke aanname. Hij zag de kinderen. Hij kende hun verhalen.
Als teamleider regelde hij wat geregeld moest worden. Wedstrijdformulieren, vervoer, tenues – het leek vanzelf te gaan. Maar achter die vanzelfsprekendheid schuilde iemand die zijn verantwoordelijkheid nam en zijn afspraken nakwam. Geen taak was hem te klein, geen moeite te veel. En wie dacht dat zijn inzet zich beperkte tot het voetbalveld, vergiste zich. Binnen de bazarcommissie was hij jarenlang een drijvende kracht.
Wat hem tot een echt clubicoon maakte, was niet alleen wat hij deed, maar vooral hoe hij het deed. Met warmte. Met humor. Met een ontembare betrokkenheid. Hij was een levensgenieter, iemand die het hart soms iets te veel op de tong had. Hij kon recht voor zijn raap zijn, uitgesproken en fel in zijn mening. Maar, en dat tekent de ware clubliefde, het ging nooit ten koste van Corenos. Zijn woorden kwamen voort uit betrokkenheid, nooit uit afbraak. Hij wilde dat het goed ging met de club. Altijd.
In goede tijden was hij trots. Oprecht trots. Op een kampioenschap, op een geslaagde activiteit, op een talentvolle lichting jeugdspelers. Maar vooral in mindere tijden stond hij op. Wanneer resultaten tegenvielen of de club voor uitdagingen stond, bleef hij niet aan de zijlijn mopperen. Dan stak hij de handen uit de mouwen. Want liefde voor een vereniging bewijst zich niet wanneer alles vanzelf gaat, maar juist wanneer het schuurt en soms tegenzit.
Brokamp was trots op Corenos. Dat voelde je in alles. In de manier waarop hij over “wij” sprak in plaats van “zij” Nu, ruim tien jaar na zijn overlijden, wordt hij nog altijd gemist. Dat zegt misschien wel het meeste. Een clubicoon verdwijnt niet met het verstrijken van de tijd. Zijn naam blijft vallen in gesprekken langs de lijn. Zijn grappen worden nog eens aangehaald in de kantine. Zijn inzet wordt genoemd wanneer vrijwilligers worden bedankt. “Dat zou echt iets voor Brokamp zijn geweest,” hoor je dan. En in die woorden leeft hij voort.
Op 6 februari zou hij zesenzestig zijn geworden. Een leeftijd waarop hij ongetwijfeld nog altijd langs het veld had gestaan, met een mening over de opstelling en een lach om de mond. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar in gedachten van velen zal hij misschien wel net zo lang herinnerd worden als het aantal jaren dat hij had kunnen leven – en waarschijnlijk nog veel langer.
Dat is de erfenis van Henri “Brokamp” Bruggeman. Brokamp…. een naam die in Roodeschool nog altijd klinkt als een eretitel...
Ik heb het voorrecht gehad Brokamp te mogen kennen van september 2008 tot aan zijn overlijden op 23 september 2015. Dat is, gemeten in een mensenleven, een (te)korte periode. Maar wie hem heeft meegemaakt, weet dat je aan een paar seizoenen genoeg had om te begrijpen wat voor bijzonder mens hij was. Brokamp was geen man van grote woorden in de krant of van onderscheidingen op een podium. Hij was er gewoon en net Frits Meeuwes, altijd.
Een Corenos-man in hart en nieren. Dat is geen loze kreet, maar een typering die hem volledig recht doet. Als jeugdtrainer stond hij langs het veld met een betrokkenheid die verder ging dan het aanleren van een goede pass of een strakke aanname. Hij zag de kinderen. Hij kende hun verhalen.
Als teamleider regelde hij wat geregeld moest worden. Wedstrijdformulieren, vervoer, tenues – het leek vanzelf te gaan. Maar achter die vanzelfsprekendheid schuilde iemand die zijn verantwoordelijkheid nam en zijn afspraken nakwam. Geen taak was hem te klein, geen moeite te veel. En wie dacht dat zijn inzet zich beperkte tot het voetbalveld, vergiste zich. Binnen de bazarcommissie was hij jarenlang een drijvende kracht.
Wat hem tot een echt clubicoon maakte, was niet alleen wat hij deed, maar vooral hoe hij het deed. Met warmte. Met humor. Met een ontembare betrokkenheid. Hij was een levensgenieter, iemand die het hart soms iets te veel op de tong had. Hij kon recht voor zijn raap zijn, uitgesproken en fel in zijn mening. Maar, en dat tekent de ware clubliefde, het ging nooit ten koste van Corenos. Zijn woorden kwamen voort uit betrokkenheid, nooit uit afbraak. Hij wilde dat het goed ging met de club. Altijd.
In goede tijden was hij trots. Oprecht trots. Op een kampioenschap, op een geslaagde activiteit, op een talentvolle lichting jeugdspelers. Maar vooral in mindere tijden stond hij op. Wanneer resultaten tegenvielen of de club voor uitdagingen stond, bleef hij niet aan de zijlijn mopperen. Dan stak hij de handen uit de mouwen. Want liefde voor een vereniging bewijst zich niet wanneer alles vanzelf gaat, maar juist wanneer het schuurt en soms tegenzit.
Brokamp was trots op Corenos. Dat voelde je in alles. In de manier waarop hij over “wij” sprak in plaats van “zij” Nu, ruim tien jaar na zijn overlijden, wordt hij nog altijd gemist. Dat zegt misschien wel het meeste. Een clubicoon verdwijnt niet met het verstrijken van de tijd. Zijn naam blijft vallen in gesprekken langs de lijn. Zijn grappen worden nog eens aangehaald in de kantine. Zijn inzet wordt genoemd wanneer vrijwilligers worden bedankt. “Dat zou echt iets voor Brokamp zijn geweest,” hoor je dan. En in die woorden leeft hij voort.
Op 6 februari zou hij zesenzestig zijn geworden. Een leeftijd waarop hij ongetwijfeld nog altijd langs het veld had gestaan, met een mening over de opstelling en een lach om de mond. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar in gedachten van velen zal hij misschien wel net zo lang herinnerd worden als het aantal jaren dat hij had kunnen leven – en waarschijnlijk nog veel langer.
Dat is de erfenis van Henri “Brokamp” Bruggeman. Brokamp…. een naam die in Roodeschool nog altijd klinkt als een eretitel...
