Johannes Pool – een naam die voor altijd verbonden blijft aan Marcia en Rood Zwart Baflo
Elke voetbalvereniging kent ze. Mensen die meer zijn dan vrijwilliger, speler of bestuurslid. Mensen die niet op de voorgrond hoeven te staan om toch alles voor een club te betekenen. Mannen en vrouwen die met hun onvoorwaardelijke liefde voor de club een onuitwisbare indruk achterlaten. Mensen die de ziel van een vereniging vormen. Voor Marcia, en later Rood Zwart Baflo, was zo’n persoon zonder twijfel Johannes Pool.
Wanneer de naam van Johannes Pool valt, gaan de gedachten van veel oud-leden en supporters automatisch terug naar hun eigen tijd bij Marcia. Naar de zondagen op het sportpark, de geur van koffie en sigarettenrook in de kantine, het geroezemoes van spelers, supporters en vrijwilligers. En altijd was daar Johannes. Niet schreeuwerig, niet opdringerig, maar altijd aanwezig. Een vaste waarde. Een man die de club ademde.
In de periode dat Marcia nog als zelfstandige vereniging bestond, vervulde Johannes een belangrijke rol binnen de club. Met name in en rond de kantine was hij een vertrouwd gezicht. De kantine was voor Johannes niet zomaar een ruimte waar mensen iets kwamen drinken; het was het kloppend hart van de vereniging. Daar werden wedstrijden nabesproken, teleurstellingen verwerkt en overwinningen gevierd. En Johannes zorgde ervoor dat iedereen zich welkom voelde.
Wie Johannes Pool ooit heeft ontmoet, weet dat hij een warme persoonlijkheid had. Iemand voor wie niets te veel was als het om “zijn” club ging. Of het nu ging om een praatje, een helpende hand of simpelweg er zijn op het juiste moment ,Johannes deed het vanzelfsprekend, zonder er iets voor terug te verwachten. Juist daardoor groeide zijn betekenis binnen de vereniging tot iets groters dan een functieomschrijving ooit zou kunnen vangen.
Wanneer je iemand een icoon mag noemen, dan was Johannes Pool er één. Niet omdat hij dat zelf zo zou hebben gewild, maar omdat de club hem zo ervoer. Hij was geen man die vasthield aan wat geweest was. Toen de fusie tussen CSB en Marcia een feit werd en Rood Zwart Baflo ontstond, bleef Johannes betrokken. Waar sommigen moeite hadden met het loslaten van het verleden, keek Johannes liever vooruit. Niet uit onverschilligheid, maar vanuit het besef dat verandering soms nodig is om samen verder te komen.
Ook als supporter liet Johannes zien wat clubliefde werkelijk betekent. Een beeld wat ik nooit zal vergeten, is dat van die ene zaterdag in Zuidhorn. Rood Zwart Baflo speelde daar een nacompetitiewedstrijd tegen Zuidhorn. En wie kwam daar op de fiets aan, vastberaden en trouw als altijd? Johannes Pool. Geen excuses, geen gemopper over de afstand, gewoon aanwezig zijn voor de club. Het typeert hem ten voeten uit.
In 2008 kreeg de waardering voor Johannes een tastbare vorm met de eerste editie van het Johannes Pool-toernooi. Een toernooi dat niet alleen zijn naam droeg, maar ook zijn geest: laagdrempelig, verbindend en met respect voor het spel en elkaar. De speeldag was een zondag in juni, een moment waarop voetbal en gezelligheid hand in hand gingen.
Het toernooi groeide uit tot een mooie traditie. Jaarlijks kwamen teams samen in Baflo, niet alleen om te winnen, maar vooral om te spelen, te ontmoeten en te herinneren. Tot en met 2023 werd het Johannes Pool-toernooi in totaal twaalf keer georganiseerd. Twaalf keer stond zijn naam centraal en steeds werd stilgestaan bij iemand die zoveel betekend had voor de club.
Na 2023 viel het doek voor het toernooi. Het werd steeds lastiger om een aantrekkelijk deelnemersveld samen te stellen en late afzeggingen maakten de organisatie kwetsbaar. Uiteindelijk besloot men de bekende pijp aan Maarten te geven. Een begrijpelijk besluit, maar tegelijkertijd ook een verdrietig moment. Want met het verdwijnen van het toernooi verdween ook een jaarlijks moment van collectieve herinnering aan een clubicoon.
En juist dat maakt het gemis voelbaar. Niet omdat Johannes vergeten dreigt te worden , daarvoor heeft hij te veel betekend , maar omdat het zo waardevol is om verhalen te blijven delen. Om nieuwe generaties te laten weten wie Johannes Pool was en waarom zijn naam nog altijd met respect wordt uitgesproken.
Johannes Pool was geen man van grote woorden. Hij hoefde niet op een podium te staan of applaus te ontvangen. Zijn nalatenschap zit in de kleine dingen: de gesprekken in de kantine, de trouw langs de lijn, de bereidheid om mee te bewegen met de tijd. In een voetbalwereld die steeds sneller en zakelijker wordt, herinnert zijn verhaal ons eraan waar het echt om draait.
Clubliefde. Betrokkenheid. Menselijkheid.
Johannes Pool mag dan niet meer fysiek aanwezig zijn, zijn geest waart nog altijd rond op het sportpark in Baflo want een icoon vergeet je niet. Dat heeft Johannes Pool meer dan verdiend.
