Gerald Gras, een doelman en prachtmens om nooit te vergeten
Vandaag, 13 januari 2026, zou Gerald Gras 57 jaar zijn geworden. Een leeftijd die hij nooit mocht bereiken, maar een naam die voor altijd verbonden blijft aan het voetbal in onze regio, aan Puurvoetbalonline en aan de harten van iedereen die hem heeft gekend. Gerald Gras vergeten? Dat mag nooit gebeuren.
Gerald was een keeper met uitzonderlijke kwaliteiten. Een doelman bij wie talent, karakter en liefde voor het spel samenkwamen. Al vroeg werd duidelijk dat hij alles in zich had om het betaald voetbal te halen. Reflexen, positionering, lef en vooral uitstraling: Gerald stond niet alleen in het doel, hij was het doel. Helaas maakte een vreselijk auto-ongeluk in 1993 abrupt een einde aan die veelbelovende voetbalcarrière. Een moment dat zijn leven voorgoed veranderde, maar nooit zijn liefde voor het voetbal kon breken.
Hoewel zijn actieve loopbaan noodgedwongen stopte, bleef Gerald altijd dichtbij het spel dat hij zo liefhad. Zo werd zijn naam verbonden aan Puurvoetbalonline als naamgever van het keepersklassement. Een klassement dat met grote precisie werd bijgehouden door de helaas eveneens overleden Jan Venema uit Winsum, die daarvoor een eigen, zorgvuldig uitgedachte formule ontwikkelde. Samen zorgden zij voor iets bijzonders: een eerbetoon aan keepers, een positie die vaak onderschat wordt
Aan het einde van elk seizoen was er dat vaste moment: het uitreiken van de bokaal. Niet door een bestuurder, niet door een sponsor, maar door de naamgever zelf. Gerald reikte de prijs uit, zichtbaar genietend, trots en oprecht betrokken. Die momenten vonden steevast plaats bij zijn boezemvrienden Wilfred en Renate Bronsema. Een warme plek, gevuld met vriendschap, herinneringen en voetbalverhalen. Middagen waar ik iedere keer weer naar uitkeek, niet in de laatste plaats om Gerald weer te ontmoeten.
Die ontmoetingen hadden altijd iets bijzonders, ontmoetingen met humor en vooral met warmte. Dat merkte ik al jaren eerder, tijdens een bezoek aan het Zonnehuis in Zuidhorn. Samen met Wilfred en Renate bezocht ik hem daar voor een interview voor Puurvoetbalonline. Het werd geen standaard gesprek, maar een ontmoeting vol herinneringen, emoties en onverwoestbare liefde voor het keepersvak.
Tijdens dat interview sprak Gerald een wens uit die me altijd is bijgebleven. Hij wilde nog één keer in de Ommelander Courant staan. Nog één keer in de krant waarin eerder zo vaak was geschreven over zijn uitzonderlijke prestaties als keeper. Die wens, uitgesproken zonder drama maar met een stille hoop, raakte me diep. Direct werd er contact gezocht met de redactie, en het interview werd gehonoreerd. Dat moment kreeg daardoor ook voor mij een extra emotionele lading. Het voelde alsof Gerald nog één keer het podium kreeg wat hij in mijn ogen meer dan verdiende.
Het keepersklassement, zo nauw verbonden met Gerald en Jan, is er inmiddels niet meer. Door hun overlijden, door de coronapandemie en door mijn eigen gezondheidsproblemen in 2022 verdween, langzaam maar onvermijdelijk, iets wat ooit zo levend was. Rick Folkerts, doelman van Rood Zwart Baflo, was in 2023 de laatste keeper die de bokaal ontving. Ik reikte hem uit, maar eerlijk is eerlijk: het voelde niet zoals het hoorde. Want die bokaal hoorde bij Gerald. Bij niemand anders.
Tot aan zijn overlijden was Gerald eerst lid van CVVB en later van SV Bedum, zo stond te lezen in het memoriam dat SV Bedum destijds schreef. Clubs waar hij niet alleen werd gewaardeerd om zijn keeperskwaliteiten, maar vooral om wie hij was als mens. Met enige regelmaat, en zeker wanneer ik een clubicoon een plek geef in de Hall of Fame van Puurvoetbalonline, komt zijn naam in mijn gedachten voorbij. Gerald is zo iemand die blijft opduiken, niet omdat hij dat zelf zou willen, maar omdat hij simpelweg niet te negeren is. Zijn verhaal, zijn persoonlijkheid en zijn liefde voor het voetbal maken hem tijdloos.
Gerald Gras was meer dan een geweldige doelman. Hij was een prachtig en warm mens. Iemand die ondanks tegenslag bleef genieten, bleef geven en bleef verbinden. Op zijn geboortedag even bij hem stilstaan is het minste wat we kunnen doen.
Want sommige namen mogen niet vervagen. Sommige verhalen moeten verteld blijven worden. Gerald Gras is zo’n naam. Zo’n verhaal.
Gerald vergeten… dat mag nooit gebeuren.
Gerald was een keeper met uitzonderlijke kwaliteiten. Een doelman bij wie talent, karakter en liefde voor het spel samenkwamen. Al vroeg werd duidelijk dat hij alles in zich had om het betaald voetbal te halen. Reflexen, positionering, lef en vooral uitstraling: Gerald stond niet alleen in het doel, hij was het doel. Helaas maakte een vreselijk auto-ongeluk in 1993 abrupt een einde aan die veelbelovende voetbalcarrière. Een moment dat zijn leven voorgoed veranderde, maar nooit zijn liefde voor het voetbal kon breken.
Hoewel zijn actieve loopbaan noodgedwongen stopte, bleef Gerald altijd dichtbij het spel dat hij zo liefhad. Zo werd zijn naam verbonden aan Puurvoetbalonline als naamgever van het keepersklassement. Een klassement dat met grote precisie werd bijgehouden door de helaas eveneens overleden Jan Venema uit Winsum, die daarvoor een eigen, zorgvuldig uitgedachte formule ontwikkelde. Samen zorgden zij voor iets bijzonders: een eerbetoon aan keepers, een positie die vaak onderschat wordt
Aan het einde van elk seizoen was er dat vaste moment: het uitreiken van de bokaal. Niet door een bestuurder, niet door een sponsor, maar door de naamgever zelf. Gerald reikte de prijs uit, zichtbaar genietend, trots en oprecht betrokken. Die momenten vonden steevast plaats bij zijn boezemvrienden Wilfred en Renate Bronsema. Een warme plek, gevuld met vriendschap, herinneringen en voetbalverhalen. Middagen waar ik iedere keer weer naar uitkeek, niet in de laatste plaats om Gerald weer te ontmoeten.
Die ontmoetingen hadden altijd iets bijzonders, ontmoetingen met humor en vooral met warmte. Dat merkte ik al jaren eerder, tijdens een bezoek aan het Zonnehuis in Zuidhorn. Samen met Wilfred en Renate bezocht ik hem daar voor een interview voor Puurvoetbalonline. Het werd geen standaard gesprek, maar een ontmoeting vol herinneringen, emoties en onverwoestbare liefde voor het keepersvak.
Tijdens dat interview sprak Gerald een wens uit die me altijd is bijgebleven. Hij wilde nog één keer in de Ommelander Courant staan. Nog één keer in de krant waarin eerder zo vaak was geschreven over zijn uitzonderlijke prestaties als keeper. Die wens, uitgesproken zonder drama maar met een stille hoop, raakte me diep. Direct werd er contact gezocht met de redactie, en het interview werd gehonoreerd. Dat moment kreeg daardoor ook voor mij een extra emotionele lading. Het voelde alsof Gerald nog één keer het podium kreeg wat hij in mijn ogen meer dan verdiende.
Het keepersklassement, zo nauw verbonden met Gerald en Jan, is er inmiddels niet meer. Door hun overlijden, door de coronapandemie en door mijn eigen gezondheidsproblemen in 2022 verdween, langzaam maar onvermijdelijk, iets wat ooit zo levend was. Rick Folkerts, doelman van Rood Zwart Baflo, was in 2023 de laatste keeper die de bokaal ontving. Ik reikte hem uit, maar eerlijk is eerlijk: het voelde niet zoals het hoorde. Want die bokaal hoorde bij Gerald. Bij niemand anders.
Tot aan zijn overlijden was Gerald eerst lid van CVVB en later van SV Bedum, zo stond te lezen in het memoriam dat SV Bedum destijds schreef. Clubs waar hij niet alleen werd gewaardeerd om zijn keeperskwaliteiten, maar vooral om wie hij was als mens. Met enige regelmaat, en zeker wanneer ik een clubicoon een plek geef in de Hall of Fame van Puurvoetbalonline, komt zijn naam in mijn gedachten voorbij. Gerald is zo iemand die blijft opduiken, niet omdat hij dat zelf zou willen, maar omdat hij simpelweg niet te negeren is. Zijn verhaal, zijn persoonlijkheid en zijn liefde voor het voetbal maken hem tijdloos.
Gerald Gras was meer dan een geweldige doelman. Hij was een prachtig en warm mens. Iemand die ondanks tegenslag bleef genieten, bleef geven en bleef verbinden. Op zijn geboortedag even bij hem stilstaan is het minste wat we kunnen doen.
Want sommige namen mogen niet vervagen. Sommige verhalen moeten verteld blijven worden. Gerald Gras is zo’n naam. Zo’n verhaal.
Gerald vergeten… dat mag nooit gebeuren.
