Maandag 2 november was het zover: de uitreiking van de cheque voor de Stichting Strijder Danny Bats. Een bijzonder moment, en eentje waarop de mensen van VV Pekela met recht trots mogen zijn. Trots op wat ze met elkaar hebben bereikt, maar vooral ook trots op wat je als voetbalvereniging voor een ander kunt betekenen.

                                                               
                                                                                              foto facebookpagina vv Pekela 
Wat begon als een bijzondere oktobermaand bij VV Pekela, is uitgegroeid tot een resultaat waar je alleen maar diep respect voor kunt hebben. Dankzij de geweldige inzet, betrokkenheid en steun van leden, sponsoren, vrijwilligers en supporters werd een fantastisch bedrag bij elkaar gebracht. Maar liefst € 10.236,- mocht de vereniging overhandigen aan hoofdtrainer Herman Bats, de vader van Danny.

Een prachtig bedrag, dat ten goede komt aan onderzoek naar zeldzame hersentumoren. Iedereen die op welke manier dan ook een bijdrage heeft geleverd, verdient daarvoor een groot compliment. Want samen heb je iets neergezet waar je als vereniging ontzettend trots op mag zijn.

Natuurlijk zullen er voetbalverenigingen zijn die zich inzetten voor maatschappelijke doelen. Gelukkig maar. Toch gebeurt het niet iedere dag dat een vereniging een heel seizoen of een speciale periode in het teken stelt van een maatschappelijk project. VV Pekela deed dat met de maand oktober, die werd uitgeroepen tot Danny Bats-maand. En hoe!

Op de frontpagina van Puurvoetbal staat een link naar de Stichting Strijder Danny Bats (www.strijderdannybatsstichting.nl). Die link staat er niet zomaar. Daar zit namelijk een persoonlijk verhaal achter. Een verhaal dat voor mij verder gaat dan voetbal, uitslagen, doelpunten en wedstrijdverslagen.

In de ruim vier jaar dat ik de vader van Danny, Herman Bats, ken, is er een bijzondere band ontstaan. Een band die wat mij betreft verder gaat dan die tussen een verslaggever en een voetbaltrainer. Normaal gesproken bestaat zo'n contact vaak uit een gesprek na afloop van een wedstrijd, waarin de bekende vraag wordt gesteld: hoe heb je de wedstrijd beleefd? Wat ging er goed, wat kon er beter en hoe kijk je naar de komende wedstrijd?

Maar bij Herman is dat contact in de loop der jaren meer geworden. Er zijn gesprekken geweest over voetbal, maar zeker ook over de dingen die het leven zoveel groter maken dan de negentig minuten op een voetbalveld. Een band die ik koester en die er ook voor heeft gezorgd dat het initiatief van VV Pekela mij persoonlijk raakte.

Juist daarom vond ik het zo mooi dat de vereniging besloot om oktober uit te roepen tot Danny Bats-maand. Een maand waarin niet alleen aandacht werd gevraagd voor de stichting, maar waarin ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen werden gestoken.

Met verschillende acties werd geprobeerd zoveel mogelijk geld bijeen te brengen. Denk aan het inzamelen van lege flessen, acties waarbij geld werd opgehaald voor ieder gescoord doelpunt en natuurlijk de sponsorloop. Allemaal initiatieven die afzonderlijk misschien klein lijken, maar die samen hebben geleid tot die indrukwekkende cheque van € 10.236,-.

En achter dat bedrag zit zoveel meer dan alleen een mooi getal op papier. Daar zitten uren vrijwilligerswerk in, mensen die zich belangeloos hebben ingezet, supporters die hun steentje hebben bijgedragen en sponsoren die hun betrokkenheid hebben laten zien. Maar bovenal zit er een boodschap achter: wij denken aan Danny en willen helpen in de strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte.

In een telefoongesprek met Herman deze week vertelde hij mij nog eens hoe ingewikkeld het onderzoek naar zeldzame hersentumoren is. Omdat het om een relatief weinig voorkomende vorm van kanker gaat, is er maar beperkte data beschikbaar. Juist daardoor is onderzoek zo belangrijk en tegelijkertijd zo lastig.

Tijdens dat gesprek zei Herman iets wat bij mij bleef hangen. Iedere euro die wordt opgehaald in de strijd tegen kanker, is er één.

Een eenvoudige uitspraak misschien, maar eentje die bij mij aan de andere kant van de telefoon behoorlijk binnenkwam. Want achter die woorden schuilt een wereld die voor veel mensen gelukkig ver weg blijft, maar voor anderen iedere dag werkelijkheid is. Een wereld waarin hoop, onderzoek en iedere vorm van steun van onschatbare waarde zijn.

En zo werd het opnieuw geen telefoongesprek dat uitsluitend over voetbal ging. Natuurlijk kwam ook het komende thuisduel van VV Pekela tegen BATO ter sprake. Was de ploeg er klaar voor? Hoe werd er naar de wedstrijd gekeken? Het zijn de vragen die bij mijn werk als voetbalverslaggever horen.

Maar op zo'n moment merk je weer dat voetbal soms maar een klein onderdeel is van het leven. Want terwijl we het over de wedstrijd hadden, wisten we allebei dat er zaken zijn die zoveel belangrijker zijn dan drie punten, een overwinning of een plaats op de ranglijst.

Dat maakt voetbal niet minder mooi. Integendeel. Het laat juist zien wat een voetbalvereniging allemaal kan betekenen. Een vereniging is immers zoveel meer dan een eerste elftal, een kleedkamer, een grasmat of een uitslag op zaterdagmiddag. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten, waar vriendschappen ontstaan en waar je er voor elkaar kunt zijn. Ook wanneer het leven niet vanzelfsprekend mooi is.

VV Pekela heeft met de Danny Bats-maand laten zien dat die gedachte geen mooie woorden op papier hoeven te blijven. De vereniging heeft het in de praktijk gebracht. Met elkaar, voor een ander. En dat verdient een groot compliment.

Natuurlijk hoop ik zaterdag oprecht dat VV Pekela tegen BATO de drie punten weet te pakken. Niet alleen omdat iedere trainer graag wint en iedere supporter graag juicht, maar ook omdat een vereniging die zich op deze manier maatschappelijk inzet, wat mij betreft een mooie voetbalmiddag verdient.

En eerlijk is eerlijk: ik zou het ook bijzonder mooi vinden om Herman Bats weer eens te mogen feliciteren met een overwinning. Niet alleen als hoofdtrainer van VV Pekela, maar vooral als de mens die hij voor mij is geworden. Iemand met wie ik in de afgelopen jaren een bijzondere band heb opgebouwd en die ik, juist vanwege alles wat hij en zijn familie hebben meegemaakt, het allerbeste gun.

Misschien maakt dat dit verhaal voor mij ook wel anders dan een gewone voetbalcolumn. Ik schrijf niet alleen over een vereniging die een prachtig bedrag heeft opgehaald. Ik schrijf ook over mensen, over betrokkenheid en over de kracht van samen iets kunnen betekenen voor een ander.

€ 10.236,- is een bedrag om trots op te zijn. Maar misschien is de boodschap achter dat bedrag nog wel veel waardevoller.

VV Pekela heeft laten zien dat je als voetbalvereniging niet alleen kunt scoren op het veld, maar ook daarbuiten. En dat is een prestatie waarvoor geen ranglijst bestaat, maar die alle waardering verdient.

Voor Danny, voor Herman, voor de Stichting Strijder Danny Bats en voor iedereen die zich inzet in de strijd tegen zeldzame hersentumoren.

VV Pekela: petje af. En Herman, hopelijk mag ik je zaterdag feliciteren. Dit keer gewoon met drie punten. Dat zou mooi zijn. Maar weet dat er, los van iedere uitslag, mensen zijn die ontzettend veel respect hebben voor jou en voor alles wat jullie doen.

Want uiteindelijk is voetbal prachtig, maar samen iets betekenen voor een ander is misschien wel het mooiste wat een vereniging kan laten zien.