SV Bedum Oldstars: Boetepot
Het was weer woensdag en dat betekent voor mij, mits de weersomstandigheden door mij persoonlijk zijn goedgekeurd, dat het in de morgenuren tijd is voor een training van de SV Bedum Oldstars.
En zoals iedere woensdagmorgen begint zo’n training natuurlijk niet direct met het aantrekken van de voetbalschoenen en het betreden van het heilige kunstgras. Nee, er moet eerst uitgebreid worden bijgepraat, er moet door niet allen eerst koffie worden gedronken en er zijn altijd wel gebeurtenissen uit de voorbije dagen die met de nodige humor moeten worden besproken.
Deze woensdag begon bovendien met een bijzondere reden voor een feestje. De wederhelft van Jan van Dijk werd namelijk uitbundig gefeliciteerd met het feit dat zij het al vijftig jaar had uitgehouden met haar doedelzak spelende echtgenoot. Vijftig jaar! Dat is op zichzelf al een prestatie van formaat. Of het vooral een bewijs van liefde, geduld of een uitzonderlijk goed gehoor is, laat ik maar even in het midden.
Nadat de felicitaties waren uitgesproken en de nodige lachsalvo’s hadden geklonken, was het rond 09.45 uur tijd om af te dalen naar de begane grond, waar de kleedkamers zich bevinden.
In de kleedkamer waar de getalenteerden onder ons zich mochten omkleden, werd ons oog vrijwel direct getrokken door een aantal epistels die op de deur waren bevestigd. Nu zijn wij als Oldstars natuurlijk wel wat gewend. Een briefje hier, een mededeling daar en soms een tekst waarvan je je afvraagt wie hem heeft bedacht en vooral waarom.
Maar deze keer was er toch even sprake van lichte paniek.Op één van de epistels stond namelijk, in een indrukwekkende lettergrootte van 36:
BOETEPOT
Even schrokken we toch wel. Zou coördinator Van Woudenberg samen met trainer Diepenbroek de disciplineriem wat strakker willen aantrekken? Waren er nieuwe regels ingevoerd? Moesten wij voortaan bij iedere overtreding van een of andere ongeschreven Oldstars-wet direct financieel worden gestraft? Je weet het bij onze vereniging tenslotte maar nooit.
Maar na iets beter kijken, zagen we gelukkig dat de epistels, inclusief de beruchte boetepot, niet voor ons bedoeld waren. Ze behoorden toe aan het tweede seniorenteam van de paarshemden. Dat was een hele geruststelling. Een boetepot dus.
We hebben er vervolgens vreselijk om gelachen, want op de lijst stonden de meest uiteenlopende en soms werkelijk bizarre redenen waarom er geld in die pot moest worden gestort. Kennelijk was er binnen dat team een uitgebreid reglement opgesteld om ervoor te zorgen dat de pot vooral goed gevuld zou raken. Zo moest iemand bij een eigen doelpunt maar liefst vijf euro in de pot gooien. Nu zullen velen dat allemaal ontzettend ludiek vinden. Een beetje dollen met elkaar, een paar euro in de pot en aan het einde van het seizoen met zijn allen van dat geld een gezellige avond organiseren. Niets mis mee, zullen de meeste mensen zeggen. Maar ik ben daar heel eerlijk in: ik krijg er uitslag van over mijn hele lichaam. Want waarom heb je eigenlijk een boetepot nodig om discipline binnen een voetbalteam te handhaven?
Als je met elkaar afspreekt dat je je fatsoenlijk gedraagt, op tijd komt, je spullen bij je hebt en je inzet toont, dan zou dat toch gewoon voldoende moeten zijn? Daar heb je naar mijn bescheiden mening geen financiële prikkel voor nodig. Een technische staf zou toch voldoende gezag moeten hebben om ervoor te zorgen dat spelers zich aan de gemaakte afspraken houden? En laten we eerlijk zijn: het is toch geen kleuterschool waar je met je tong uit je mond op je stoeltje moet blijven zitten omdat er anders een sticker van je rapport wordt afgehaald? Maar goed, wie ben ik? Misschien ben ik gewoon ouderwets. Misschien hoort een boetepot tegenwoordig wel helemaal bij het voetbal en moet je vooral niet te serieus doen over die paar euro. Het zal allemaal wel. Ik gun iedereen zijn plezier en als een team daar ontzettend veel lol aan beleeft, moet men dat vooral blijven doen. Voor ons was de boetepot in ieder geval aanleiding voor een flinke dosis humor. En eigenlijk was daarmee de training al geslaagd voordat de eerste bal ook maar was aangeraakt. Want dat is nu juist het mooie van de SV Bedum Oldstars. We komen natuurlijk om te voetballen, om in beweging te blijven en om elkaar sportief het leven zuur te maken. Maar minstens zo belangrijk is de humor die iedere woensdagmorgen weer over de vloer van de kleedkamer rolt. En die vloer was deze keer nog gedeeltelijk nat. Dat mocht de pret echter niet drukken. Er werden verhalen verteld, grappen gemaakt en uiteraard kwamen de gebruikelijke voetbalanekdotes weer voorbij. Sommige verhalen worden iedere week opnieuw verteld, maar blijkbaar worden ze daar niet minder leuk van. Sterker nog, soms wordt een verhaal juist beter naarmate het ouder wordt. De waarheid wordt daarbij af en toe wat aangepast, maar ach, zolang iedereen erom kan lachen, is daar weinig mis mee. Zo werd het dus opnieuw een mooie morgen in Bedum. Een morgen waarop de nodige cracks ontbraken, sommigen eerder moesten stoppen en anderen om uiteenlopende redenen niet volledig aan de training konden deelnemen. En het mooie was: niemand hoefde daarvoor vijf euro in een pot te stoppen. Geen boetepot, geen dreigende disciplinaire maatregelen en geen trainer die met een opgeheven vinger klaarstond. Gewoon lekker voetballen, elkaar een beetje plagen, genieten van het samenzijn en vooral veel lachen. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste boetepot van allemaal: herinneringen verzamelen waar je niets voor hoeft te betalen.
Mocht er ooit bij de Oldstars een boetepot worden ingevoerd, dan ben ik waarschijnlijk de eerste die vijf euro moet betalen.
Niet omdat ik te laat ben.
Niet omdat ik een eigen doelpunt maak.
Maar simpelweg omdat ik er waarschijnlijk te veel over heb geschreven.
En daar krijg ik dan misschien toch nog uitslag van.
En zoals iedere woensdagmorgen begint zo’n training natuurlijk niet direct met het aantrekken van de voetbalschoenen en het betreden van het heilige kunstgras. Nee, er moet eerst uitgebreid worden bijgepraat, er moet door niet allen eerst koffie worden gedronken en er zijn altijd wel gebeurtenissen uit de voorbije dagen die met de nodige humor moeten worden besproken.
Deze woensdag begon bovendien met een bijzondere reden voor een feestje. De wederhelft van Jan van Dijk werd namelijk uitbundig gefeliciteerd met het feit dat zij het al vijftig jaar had uitgehouden met haar doedelzak spelende echtgenoot. Vijftig jaar! Dat is op zichzelf al een prestatie van formaat. Of het vooral een bewijs van liefde, geduld of een uitzonderlijk goed gehoor is, laat ik maar even in het midden.
Nadat de felicitaties waren uitgesproken en de nodige lachsalvo’s hadden geklonken, was het rond 09.45 uur tijd om af te dalen naar de begane grond, waar de kleedkamers zich bevinden.
In de kleedkamer waar de getalenteerden onder ons zich mochten omkleden, werd ons oog vrijwel direct getrokken door een aantal epistels die op de deur waren bevestigd. Nu zijn wij als Oldstars natuurlijk wel wat gewend. Een briefje hier, een mededeling daar en soms een tekst waarvan je je afvraagt wie hem heeft bedacht en vooral waarom.
Maar deze keer was er toch even sprake van lichte paniek.Op één van de epistels stond namelijk, in een indrukwekkende lettergrootte van 36:
BOETEPOT
Even schrokken we toch wel. Zou coördinator Van Woudenberg samen met trainer Diepenbroek de disciplineriem wat strakker willen aantrekken? Waren er nieuwe regels ingevoerd? Moesten wij voortaan bij iedere overtreding van een of andere ongeschreven Oldstars-wet direct financieel worden gestraft? Je weet het bij onze vereniging tenslotte maar nooit.
Maar na iets beter kijken, zagen we gelukkig dat de epistels, inclusief de beruchte boetepot, niet voor ons bedoeld waren. Ze behoorden toe aan het tweede seniorenteam van de paarshemden. Dat was een hele geruststelling. Een boetepot dus.
We hebben er vervolgens vreselijk om gelachen, want op de lijst stonden de meest uiteenlopende en soms werkelijk bizarre redenen waarom er geld in die pot moest worden gestort. Kennelijk was er binnen dat team een uitgebreid reglement opgesteld om ervoor te zorgen dat de pot vooral goed gevuld zou raken. Zo moest iemand bij een eigen doelpunt maar liefst vijf euro in de pot gooien. Nu zullen velen dat allemaal ontzettend ludiek vinden. Een beetje dollen met elkaar, een paar euro in de pot en aan het einde van het seizoen met zijn allen van dat geld een gezellige avond organiseren. Niets mis mee, zullen de meeste mensen zeggen. Maar ik ben daar heel eerlijk in: ik krijg er uitslag van over mijn hele lichaam. Want waarom heb je eigenlijk een boetepot nodig om discipline binnen een voetbalteam te handhaven?
Als je met elkaar afspreekt dat je je fatsoenlijk gedraagt, op tijd komt, je spullen bij je hebt en je inzet toont, dan zou dat toch gewoon voldoende moeten zijn? Daar heb je naar mijn bescheiden mening geen financiële prikkel voor nodig. Een technische staf zou toch voldoende gezag moeten hebben om ervoor te zorgen dat spelers zich aan de gemaakte afspraken houden? En laten we eerlijk zijn: het is toch geen kleuterschool waar je met je tong uit je mond op je stoeltje moet blijven zitten omdat er anders een sticker van je rapport wordt afgehaald? Maar goed, wie ben ik? Misschien ben ik gewoon ouderwets. Misschien hoort een boetepot tegenwoordig wel helemaal bij het voetbal en moet je vooral niet te serieus doen over die paar euro. Het zal allemaal wel. Ik gun iedereen zijn plezier en als een team daar ontzettend veel lol aan beleeft, moet men dat vooral blijven doen. Voor ons was de boetepot in ieder geval aanleiding voor een flinke dosis humor. En eigenlijk was daarmee de training al geslaagd voordat de eerste bal ook maar was aangeraakt. Want dat is nu juist het mooie van de SV Bedum Oldstars. We komen natuurlijk om te voetballen, om in beweging te blijven en om elkaar sportief het leven zuur te maken. Maar minstens zo belangrijk is de humor die iedere woensdagmorgen weer over de vloer van de kleedkamer rolt. En die vloer was deze keer nog gedeeltelijk nat. Dat mocht de pret echter niet drukken. Er werden verhalen verteld, grappen gemaakt en uiteraard kwamen de gebruikelijke voetbalanekdotes weer voorbij. Sommige verhalen worden iedere week opnieuw verteld, maar blijkbaar worden ze daar niet minder leuk van. Sterker nog, soms wordt een verhaal juist beter naarmate het ouder wordt. De waarheid wordt daarbij af en toe wat aangepast, maar ach, zolang iedereen erom kan lachen, is daar weinig mis mee. Zo werd het dus opnieuw een mooie morgen in Bedum. Een morgen waarop de nodige cracks ontbraken, sommigen eerder moesten stoppen en anderen om uiteenlopende redenen niet volledig aan de training konden deelnemen. En het mooie was: niemand hoefde daarvoor vijf euro in een pot te stoppen. Geen boetepot, geen dreigende disciplinaire maatregelen en geen trainer die met een opgeheven vinger klaarstond. Gewoon lekker voetballen, elkaar een beetje plagen, genieten van het samenzijn en vooral veel lachen. En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste boetepot van allemaal: herinneringen verzamelen waar je niets voor hoeft te betalen.
Mocht er ooit bij de Oldstars een boetepot worden ingevoerd, dan ben ik waarschijnlijk de eerste die vijf euro moet betalen.
Niet omdat ik te laat ben.
Niet omdat ik een eigen doelpunt maak.
Maar simpelweg omdat ik er waarschijnlijk te veel over heb geschreven.
En daar krijg ik dan misschien toch nog uitslag van.
