Man van de Wedstrijd: Bert Ozinga, een sociaal en betrokken teammanager
Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Door de doelpuntenmakers, natuurlijk. Door de felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de ene na de andere bal verovert. Door de verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit. Of door een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt. Maar soms kan ook een scheidsrechter de man van de wedstrijd zijn. Een arbiter die een duel met lef, overtuiging en gevoel voor de wedstrijd leidt en daarmee voorkomt dat emoties de overhand krijgen. En toch was zaterdag, bij SIOS-Corenos in Sauwerd, geen van deze mensen mijn man van de wedstrijd. Mijn man van de wedstrijd was zaterdag namelijk helemaal niet bij het duel aanwezig
Tegenwoordig lijkt het steeds meer een gewoonte te worden dat er in het amateurvoetbal personen op de bank zitten die dezelfde functie hebben als een pinguïn in een autogarage. Helemaal niets dus. Ze zitten er wel, maar waarom precies is niet altijd duidelijk. Spitsentrainer, videoanalist, performancecoach of verzorger zonder kennis van zaken. Soms zijn het functies die vooral op papier bestaan. Vaak is daar overigens niets verkeerds aan. Het amateurvoetbal is ook een sociale omgeving. Geblesseerde spelers blijven op deze manier bij het team betrokken, voelen zich onderdeel van de groep en kunnen toch hun steentje bijdragen. En uiteindelijk draait het bij een amateurvereniging natuurlijk niet alleen om prestaties, maar ook om verbondenheid. Maar er zijn ook mensen die een taak op zich nemen die misschien weinig glamour heeft, maar die ontzettend belangrijk is. De teammanager bijvoorbeeld.
De man of vrouw die ervoor zorgt dat alles rondom een elftal geregeld is. Wedstrijdformulieren, communicatie, praktische zaken, contacten met tegenstanders en scheidsrechters. Zaken waar een buitenstaander misschien nauwelijks bij stilstaat, maar die ervoor zorgen dat een wedstrijd überhaupt soepel kan verlopen. En dan zijn er teammanagers die hun taak niet alleen uitvoeren, maar haar met hart en ziel vervullen. Zo iemand is Bert Ozinga van SIOS.
Afgelopen zaterdag was ik in Sauwerd voor het duel tussen SIOS en Corenos. Een mooi affiche waar ik mij vooraf al echt op kon verheugen. Niet alleen vanwege de wedstrijd zelf, maar ook vanwege de mensen die je langs de amateurvelden tegenkomt. Want juist dat maakt het voetbal voor mij al ruim achttien seizoenen zo bijzonder. Een paar dagen eerder had ik al een berichtje gekregen van Bert. Hij liet weten dat hij zaterdag niet op de club zou zijn. Dat vond ik oprecht jammer. Bert is namelijk iemand die ik graag langs de velden tegenkom. Een aimabele, sociale en vooral betrokken man met wie het altijd prettig praten is. In hetzelfde bericht liet hij weten dat hij zou proberen ervoor te zorgen dat ik het wedstrijdformulier zou krijgen. Een klein zinnetje. Een simpele mededeling.
Maar zaterdag in Sauwerd bleek dat juist zo'n klein zinnetje veel meer betekende. Want Bert was er inderdaad niet. En toch was hij aanwezig. In de bestuurskamer lukte het zaterdag niet om het wedstrijdformulier te bemachtigen. En daardoor viel gedurende de middag regelmatig de naam van de afwezige teammanager. Niet alleen vanwege dat formulier, maar ook vanwege iets anders dat daar lag. Mooie verzamelboekjes van de seizoenen 2024-2025 en 2025-2026. Boekjes waar je met plezier doorheen bladert. Wedstrijden, mensen, herinneringen en gebeurtenissen samengebracht in een tastbaar stukje clubgeschiedenis. Het soort werk waarvan je je realiseert dat iemand daar uren en uren tijd in heeft gestoken. En de maker? Jawel... Bert Ozinga.
Terwijl ik door die boekjes bladerde, moest ik denken aan het soort vrijwilligers dat je bij iedere vereniging nodig hebt. Mensen die niet altijd op de voorgrond staan. Mensen die geen doelpunt maken, geen applaus krijgen en zelden worden genoemd in een wedstrijdverslag. Maar zonder wie een vereniging simpelweg niet kan functioneren. Mensen die er zijn omdat ze van hun club houden. Tegen half drie gebeurde er vervolgens iets wat voor mij de middag compleet maakte. Mijn telefoon trilde. Een bericht. Van Bert. De teammanager van SIOS die die zaterdag helemaal niet in Sauwerd was. Een bericht met een foto. Van het wedstrijdformulier.
Ik moest er eerlijk zeggen, het bericht raakte mij. Niet omdat het zo bijzonder was dat ik een foto van een formulier kreeg, maar juist vanwege het gebaar erachter. Bert was elders, had andere dingen te doen en was niet eens bij zijn eigen club. Toch dacht hij aan de verslaggever die bij de wedstrijd van SIOS aanwezig was. Hij had zijn belofte niet vergeten. Sterker nog: hij had hem op afstand alsnog waargemaakt. En precies dát is voor mij waar amateurvoetbal om draait. Niet alleen om de negentig minuten op het veld. Niet alleen om winnen, verliezen, doelpunten en punten. Het gaat ook om de mensen eromheen. Om vrijwilligers die op zaterdagochtend vroeg aanwezig zijn. Om mensen die de lijnen trekken, de shirts wassen, de thee verzorgen, de bestuurskamer openen, de jeugd begeleiden of ervoor zorgen dat een wedstrijdformulier op de juiste plek terechtkomt. Het zijn de stille krachten van een vereniging. Mensen die vaak pas worden opgemerkt wanneer ze er niet zijn. Bert was zaterdag niet in Sauwerd, maar zijn aanwezigheid was overal voelbaar. In de gesprekken over hem. In de prachtige verzamelboekjes. En uiteindelijk op mijn telefoon, met een foto van een wedstrijdformulier. Dat beeld liet mij tot vandaag niet meer los. Omdat het iets zegt over betrokkenheid. Over aandacht. Over het feit dat je ook op afstand kunt laten merken dat je verbonden bent met je club en met de mensen die daar rondlopen. En daarom wil ik mijn 'man van de wedstrijd' deze keer graag een andere betekenis geven. Geen speler. Geen doelpuntenmaker. Geen keeper met een spectaculaire redding. Geen scheidsrechter die een moeilijke wedstrijd uitstekend heeft geleid. Maar een teammanager die er niet eens was. De zeer aimabele, sociale en betrokken SIOS-teammanager Bert Ozinga
Tegenwoordig lijkt het steeds meer een gewoonte te worden dat er in het amateurvoetbal personen op de bank zitten die dezelfde functie hebben als een pinguïn in een autogarage. Helemaal niets dus. Ze zitten er wel, maar waarom precies is niet altijd duidelijk. Spitsentrainer, videoanalist, performancecoach of verzorger zonder kennis van zaken. Soms zijn het functies die vooral op papier bestaan. Vaak is daar overigens niets verkeerds aan. Het amateurvoetbal is ook een sociale omgeving. Geblesseerde spelers blijven op deze manier bij het team betrokken, voelen zich onderdeel van de groep en kunnen toch hun steentje bijdragen. En uiteindelijk draait het bij een amateurvereniging natuurlijk niet alleen om prestaties, maar ook om verbondenheid. Maar er zijn ook mensen die een taak op zich nemen die misschien weinig glamour heeft, maar die ontzettend belangrijk is. De teammanager bijvoorbeeld.
De man of vrouw die ervoor zorgt dat alles rondom een elftal geregeld is. Wedstrijdformulieren, communicatie, praktische zaken, contacten met tegenstanders en scheidsrechters. Zaken waar een buitenstaander misschien nauwelijks bij stilstaat, maar die ervoor zorgen dat een wedstrijd überhaupt soepel kan verlopen. En dan zijn er teammanagers die hun taak niet alleen uitvoeren, maar haar met hart en ziel vervullen. Zo iemand is Bert Ozinga van SIOS.
Afgelopen zaterdag was ik in Sauwerd voor het duel tussen SIOS en Corenos. Een mooi affiche waar ik mij vooraf al echt op kon verheugen. Niet alleen vanwege de wedstrijd zelf, maar ook vanwege de mensen die je langs de amateurvelden tegenkomt. Want juist dat maakt het voetbal voor mij al ruim achttien seizoenen zo bijzonder. Een paar dagen eerder had ik al een berichtje gekregen van Bert. Hij liet weten dat hij zaterdag niet op de club zou zijn. Dat vond ik oprecht jammer. Bert is namelijk iemand die ik graag langs de velden tegenkom. Een aimabele, sociale en vooral betrokken man met wie het altijd prettig praten is. In hetzelfde bericht liet hij weten dat hij zou proberen ervoor te zorgen dat ik het wedstrijdformulier zou krijgen. Een klein zinnetje. Een simpele mededeling.
Maar zaterdag in Sauwerd bleek dat juist zo'n klein zinnetje veel meer betekende. Want Bert was er inderdaad niet. En toch was hij aanwezig. In de bestuurskamer lukte het zaterdag niet om het wedstrijdformulier te bemachtigen. En daardoor viel gedurende de middag regelmatig de naam van de afwezige teammanager. Niet alleen vanwege dat formulier, maar ook vanwege iets anders dat daar lag. Mooie verzamelboekjes van de seizoenen 2024-2025 en 2025-2026. Boekjes waar je met plezier doorheen bladert. Wedstrijden, mensen, herinneringen en gebeurtenissen samengebracht in een tastbaar stukje clubgeschiedenis. Het soort werk waarvan je je realiseert dat iemand daar uren en uren tijd in heeft gestoken. En de maker? Jawel... Bert Ozinga.
Terwijl ik door die boekjes bladerde, moest ik denken aan het soort vrijwilligers dat je bij iedere vereniging nodig hebt. Mensen die niet altijd op de voorgrond staan. Mensen die geen doelpunt maken, geen applaus krijgen en zelden worden genoemd in een wedstrijdverslag. Maar zonder wie een vereniging simpelweg niet kan functioneren. Mensen die er zijn omdat ze van hun club houden. Tegen half drie gebeurde er vervolgens iets wat voor mij de middag compleet maakte. Mijn telefoon trilde. Een bericht. Van Bert. De teammanager van SIOS die die zaterdag helemaal niet in Sauwerd was. Een bericht met een foto. Van het wedstrijdformulier.
Ik moest er eerlijk zeggen, het bericht raakte mij. Niet omdat het zo bijzonder was dat ik een foto van een formulier kreeg, maar juist vanwege het gebaar erachter. Bert was elders, had andere dingen te doen en was niet eens bij zijn eigen club. Toch dacht hij aan de verslaggever die bij de wedstrijd van SIOS aanwezig was. Hij had zijn belofte niet vergeten. Sterker nog: hij had hem op afstand alsnog waargemaakt. En precies dát is voor mij waar amateurvoetbal om draait. Niet alleen om de negentig minuten op het veld. Niet alleen om winnen, verliezen, doelpunten en punten. Het gaat ook om de mensen eromheen. Om vrijwilligers die op zaterdagochtend vroeg aanwezig zijn. Om mensen die de lijnen trekken, de shirts wassen, de thee verzorgen, de bestuurskamer openen, de jeugd begeleiden of ervoor zorgen dat een wedstrijdformulier op de juiste plek terechtkomt. Het zijn de stille krachten van een vereniging. Mensen die vaak pas worden opgemerkt wanneer ze er niet zijn. Bert was zaterdag niet in Sauwerd, maar zijn aanwezigheid was overal voelbaar. In de gesprekken over hem. In de prachtige verzamelboekjes. En uiteindelijk op mijn telefoon, met een foto van een wedstrijdformulier. Dat beeld liet mij tot vandaag niet meer los. Omdat het iets zegt over betrokkenheid. Over aandacht. Over het feit dat je ook op afstand kunt laten merken dat je verbonden bent met je club en met de mensen die daar rondlopen. En daarom wil ik mijn 'man van de wedstrijd' deze keer graag een andere betekenis geven. Geen speler. Geen doelpuntenmaker. Geen keeper met een spectaculaire redding. Geen scheidsrechter die een moeilijke wedstrijd uitstekend heeft geleid. Maar een teammanager die er niet eens was. De zeer aimabele, sociale en betrokken SIOS-teammanager Bert Ozinga
