Man van de Wedstrijd: Wilfred Kooi (vv De Marne) speelt als een echte nummer 10
Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Door de doelpuntenmakers, de felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de bal verovert. De verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit of een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt. Of zelfs een scheidsrechter die een duel met lef, overtuiging en gevoel voor de wedstrijd leidt kan mijn man van de wedstrijd zijn.
Zaterdag was ik in Baflo voor het bekerduel tussen Rood Zwart Baflo en vv De Marne. Op papier misschien een wedstrijd die voor de buitenwacht vooral interessant was vanwege het regionale karakter, maar op het veld gebeurde er genoeg om de aandacht erbij te houden. Zeker in het eerste uur was het vv De Marne dat een prima indruk achterliet. De ploeg speelde verzorgd, was bij vlagen dominant en ging na ruim een uur spelen verdiend met 0-2 aan de leiding. Toch veranderde er daarna iets wezenlijks in de wedstrijd. Rood Zwart Baflo rook kansen en bij vv De Marne leek langzaam maar zeker het geloof en vooral de creativiteit uit het elftal te verdwijnen. Uiteindelijk kantelde de wedstrijd volledig. Een opmerkelijke ontwikkeling, zeker wanneer je bedenkt dat vv De Marne daarvoor lange tijd de bovenliggende partij was geweest. Voor mij zat een belangrijk deel van de verklaring in een wissel die na ruim een uur spelen plaatsvond. Mijn ‘Man van de Wedstrijd’ ging naar de kant en daarmee verdween ook een belangrijk deel van de creativiteit uit het middenveld van vv De Marne. Die man was Wilfred Kooi.
Trainer Willem Kluin vertelde na afloop dat na de wissel van Wilfred eigenlijk alle creativiteit op het middenveld weg was. Een constatering die ik alleen maar kon onderschrijven. Natuurlijk is voetbal een teamsport en kun je een nederlaag nooit aan één speler of één wissel ophangen. Maar soms zie je op een voetbalveld iets wat statistieken niet kunnen vertellen. En zaterdag was dat bij Wilfred Kooi overduidelijk het geval. Wilfred speelde zaterdag met rugnummer 10. Eigenlijk kon er nauwelijks een passender nummer op zijn rug staan. De klassieke nummer 10 is de speler die tussen de linies opduikt, die overzicht heeft, die een tegenstander met een individuele actie kan uitspelen en die vooral het vermogen bezit om iets te bedenken wanneer anderen het even niet meer weten. Dat was precies wat de middenvelder zaterdag liet zien. Wilfred beschikt over een fantastische techniek. Het is zo’n speler waarbij het soms lijkt alsof de bal aan een touwtje zit. Een aanname, een korte beweging, een versnelling of een onverwachte pass: het gaat allemaal met een vanzelfsprekendheid die je niet bij iedere voetballer ziet. Hij lijkt tijd te hebben wanneer anderen tijd tekortkomen. En juist dat maakt spelers als Wilfred Kooi interessant om naar te kijken. Een paar dagen eerder was het Jordan Muller die mij het gevoel gaf dat je voor zo’n speler naar de velden komt. Zaterdag was het Wilfred Kooi die datzelfde gevoel opriep. Niet omdat hij met een spectaculaire hattrick van het veld stapte, maar omdat hij voetbalde op een manier die je als liefhebber wilt zien. Met techniek, lef en de wil om iets met een bal te doen. Het mooie aan dergelijke spelers is dat je soms pas écht ziet hoe belangrijk ze zijn wanneer ze er niet meer staan. Zolang hij op het veld stond, had vv De Marne een speler die het spel kon versnellen, vertragen en verleggen. Een speler die een bal kon vasthouden wanneer dat nodig was, maar ook de oplossing vooruit zocht wanneer die mogelijkheid zich voordeed. Na zijn wissel werd dat anders. Mede door het ontbreken van Frank Veenwijk en Jasper Wiersum werd het voor vv De Marne steeds moeilijker om nog iets van die creativiteit terug te vinden. De ruimtes werden groter, Rood Zwart Baflo kreeg steeds meer vertrouwen en de ploeg uit De Marne verloor langzaam de grip op het duel. Waar het eerder nog leek alsof de ploeg gecontroleerd richting de overwinning speelde, ontstond er na de 0-2 steeds meer onzekerheid en ging de zege met 4-2 naar de thuisclub En misschien is dat wel het grootste compliment dat je Wilfred Kooi kunt geven. Zijn invloed was niet alleen zichtbaar in wat hij zelf deed, maar vooral ook in wat er na zijn vertrek niet meer gebeurde. Voor zijn teamgenoten, staf en supporters van vv De Marne is er dan ook alle reden om met vertrouwen naar de toekomst te kijken. Want spelers die met zoveel techniek en creativiteit een wedstrijd kunnen kleuren, zijn belangrijk voor ieder elftal. Zeker wanneer je beschikt over een speler die met rugnummer 10 ook daadwerkelijk als een nummer 10 speelt. En dus is mijn keuze voor deze zaterdag duidelijk. Mijn ‘Man van de Wedstrijd’ is Wilfred Kooi. Een speler voor wie je als voetballiefhebber naar een voetbalveld komt. Een speler die niet per se de krant hoeft te halen met doelpunten en assists om indruk te maken. Soms is het simpelweg genoeg om te zien hoe iemand met een bal omgaat. En misschien wel het mooiste van alles: Wilfred Kooi speelt gewoon bij vv De Marne. Geen ‘ballie-ballie-team’ uit de stad dat hem ergens heeft opgepikt, maar gewoon bij een club uit de regio. Laten we hopen dat dat zo blijft. Want een speler als Wilfred Kooi hoort wat mij betreft op de Noord-Groninger voetbalvelden thuis.
Trainer Willem Kluin vertelde na afloop dat na de wissel van Wilfred eigenlijk alle creativiteit op het middenveld weg was. Een constatering die ik alleen maar kon onderschrijven. Natuurlijk is voetbal een teamsport en kun je een nederlaag nooit aan één speler of één wissel ophangen. Maar soms zie je op een voetbalveld iets wat statistieken niet kunnen vertellen. En zaterdag was dat bij Wilfred Kooi overduidelijk het geval. Wilfred speelde zaterdag met rugnummer 10. Eigenlijk kon er nauwelijks een passender nummer op zijn rug staan. De klassieke nummer 10 is de speler die tussen de linies opduikt, die overzicht heeft, die een tegenstander met een individuele actie kan uitspelen en die vooral het vermogen bezit om iets te bedenken wanneer anderen het even niet meer weten. Dat was precies wat de middenvelder zaterdag liet zien. Wilfred beschikt over een fantastische techniek. Het is zo’n speler waarbij het soms lijkt alsof de bal aan een touwtje zit. Een aanname, een korte beweging, een versnelling of een onverwachte pass: het gaat allemaal met een vanzelfsprekendheid die je niet bij iedere voetballer ziet. Hij lijkt tijd te hebben wanneer anderen tijd tekortkomen. En juist dat maakt spelers als Wilfred Kooi interessant om naar te kijken. Een paar dagen eerder was het Jordan Muller die mij het gevoel gaf dat je voor zo’n speler naar de velden komt. Zaterdag was het Wilfred Kooi die datzelfde gevoel opriep. Niet omdat hij met een spectaculaire hattrick van het veld stapte, maar omdat hij voetbalde op een manier die je als liefhebber wilt zien. Met techniek, lef en de wil om iets met een bal te doen. Het mooie aan dergelijke spelers is dat je soms pas écht ziet hoe belangrijk ze zijn wanneer ze er niet meer staan. Zolang hij op het veld stond, had vv De Marne een speler die het spel kon versnellen, vertragen en verleggen. Een speler die een bal kon vasthouden wanneer dat nodig was, maar ook de oplossing vooruit zocht wanneer die mogelijkheid zich voordeed. Na zijn wissel werd dat anders. Mede door het ontbreken van Frank Veenwijk en Jasper Wiersum werd het voor vv De Marne steeds moeilijker om nog iets van die creativiteit terug te vinden. De ruimtes werden groter, Rood Zwart Baflo kreeg steeds meer vertrouwen en de ploeg uit De Marne verloor langzaam de grip op het duel. Waar het eerder nog leek alsof de ploeg gecontroleerd richting de overwinning speelde, ontstond er na de 0-2 steeds meer onzekerheid en ging de zege met 4-2 naar de thuisclub En misschien is dat wel het grootste compliment dat je Wilfred Kooi kunt geven. Zijn invloed was niet alleen zichtbaar in wat hij zelf deed, maar vooral ook in wat er na zijn vertrek niet meer gebeurde. Voor zijn teamgenoten, staf en supporters van vv De Marne is er dan ook alle reden om met vertrouwen naar de toekomst te kijken. Want spelers die met zoveel techniek en creativiteit een wedstrijd kunnen kleuren, zijn belangrijk voor ieder elftal. Zeker wanneer je beschikt over een speler die met rugnummer 10 ook daadwerkelijk als een nummer 10 speelt. En dus is mijn keuze voor deze zaterdag duidelijk. Mijn ‘Man van de Wedstrijd’ is Wilfred Kooi. Een speler voor wie je als voetballiefhebber naar een voetbalveld komt. Een speler die niet per se de krant hoeft te halen met doelpunten en assists om indruk te maken. Soms is het simpelweg genoeg om te zien hoe iemand met een bal omgaat. En misschien wel het mooiste van alles: Wilfred Kooi speelt gewoon bij vv De Marne. Geen ‘ballie-ballie-team’ uit de stad dat hem ergens heeft opgepikt, maar gewoon bij een club uit de regio. Laten we hopen dat dat zo blijft. Want een speler als Wilfred Kooi hoort wat mij betreft op de Noord-Groninger voetbalvelden thuis.
