Man van de Wedstrijd:Jordan Muller( Corenos): altijd onderweg met een doel
Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Natuurlijk zijn daar de doelpuntenmakers, de aanvallers die het net vinden en met gebalde vuist naar de cornervlag rennen, hun vreugde met team en supporters delen. Zij krijgen vaak de meeste aandacht, schitteren op de foto’s en worden na afloop genoemd als de spelers die het verschil hebben gemaakt. Maar voor wie écht goed kijkt, zijn het lang niet altijd de aanvallers die het verschil maken. Soms zijn het juist de stille krachten, de mensen op het veld die op het eerste gezicht niet direct opvallen, maar zonder wie het spel niet zou functioneren.
In deze rubriek kies ik dan ook bewust mijn ‘Man van de Wedstrijd’ niet op basis van de simpele statistieken zoals goals of assists. Mijn keuze is veel simpeler en persoonlijker: wie blijft na afloop bij me hangen? Het kan iedereen zijn: een felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de bal verovert en het spel dictieert, een verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit, een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt, of zelfs een scheidsrechter die het duel met lef en gevoel leidt.
Dinsdagavond was ik aanwezig bij het bekerduel Noordpool-Corenos. Het was niet het soort wedstrijd dat je lang in je geheugen bewaart. Het spel was niet spectaculair, de amusementswaarde bleef ver achter bij wat je zou wensen, en de spanning ontbrak voor het grootste deel van de tijd. Toch scheen er iets door in dat duel, iets dat ervoor zorgde dat er toch een speler was die mij bijbleef. Terwijl ik terugkeerde naar Ezinge en zelfs de dag erna was hij nog aanwezig in mijn gedachten. Die speler was de nummer 11 van Corenos, Jordan Muller.
Jordan Muller loopt al geruime tijd rond op de Groninger voetbalvelden en mag zich met zijn 26 jaar al een van de ervaren routiniers van het eerste elftal van Corenos noemen. Omdat we met meerdere verslaggevers zijn bij de Ommelander Courant, en zij die in de regio rond Roodeschool wonen, zie ik Corenos – en dus ook Jordan – iets minder vaak spelen dan bijvoorbeeld de lokale clubs dichter bij mijn woonplaats. Dat vind ik jammer, want als liefhebber van het amateurvoetbal kom je juist voor spelers zoals Jordan naar het veld. Ze zijn het soort spelers waar je van gaat genieten omdat zij hun spel op een doordachte en kenmerkende manier invullen.
Dinsdag besloot ik Jordan eens extra in de gaten te houden en zijn spel te volgen. Wat me meteen opviel, was zijn enorme actieradius op het veld. Hij is constant in beweging, altijd onderweg, en zijn loopacties lijken nooit willekeurig. Er zit altijd een gedachte achter zijn bewegingen. Hij rent niet zomaar om het rennen, maar zoekt altijd naar de juiste positie om gevaarlijk te worden of om op het juiste moment op de juiste plek te staan. Dat maakt zijn spel óók tactisch sterk, want hij creëert kansen voor zichzelf en zijn medespelers door slim gebruik te maken van ruimtes die anderen niet zien of benutten.
Bovendien is Jordan niet zomaar een speler die alleen maar bezig is met lopen en ruimtes zoeken. Zijn scorend vermogen is een ander belangrijk wapen in zijn arsenaal. Die avond was hij bij de 3-5 overwinning van Corenos maar liefst drie keer trefzeker. Drie goals die zijn ploeg niet alleen vooruit hielpen, maar ook de overwinning veiligstelden. En het was die combinatie van sportieve kwaliteiten én leiderschap die Jordan tot mijn Man van de Wedstrijd maakte.
In deze rubriek kies ik dan ook bewust mijn ‘Man van de Wedstrijd’ niet op basis van de simpele statistieken zoals goals of assists. Mijn keuze is veel simpeler en persoonlijker: wie blijft na afloop bij me hangen? Het kan iedereen zijn: een felle controleur op het middenveld die met onuitputtelijke energie de bal verovert en het spel dictieert, een verdediger die onvermoeibaar zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit, een doelman die met enkele cruciale reddingen zijn ploeg overeind houdt, of zelfs een scheidsrechter die het duel met lef en gevoel leidt.
Dinsdagavond was ik aanwezig bij het bekerduel Noordpool-Corenos. Het was niet het soort wedstrijd dat je lang in je geheugen bewaart. Het spel was niet spectaculair, de amusementswaarde bleef ver achter bij wat je zou wensen, en de spanning ontbrak voor het grootste deel van de tijd. Toch scheen er iets door in dat duel, iets dat ervoor zorgde dat er toch een speler was die mij bijbleef. Terwijl ik terugkeerde naar Ezinge en zelfs de dag erna was hij nog aanwezig in mijn gedachten. Die speler was de nummer 11 van Corenos, Jordan Muller.
Jordan Muller loopt al geruime tijd rond op de Groninger voetbalvelden en mag zich met zijn 26 jaar al een van de ervaren routiniers van het eerste elftal van Corenos noemen. Omdat we met meerdere verslaggevers zijn bij de Ommelander Courant, en zij die in de regio rond Roodeschool wonen, zie ik Corenos – en dus ook Jordan – iets minder vaak spelen dan bijvoorbeeld de lokale clubs dichter bij mijn woonplaats. Dat vind ik jammer, want als liefhebber van het amateurvoetbal kom je juist voor spelers zoals Jordan naar het veld. Ze zijn het soort spelers waar je van gaat genieten omdat zij hun spel op een doordachte en kenmerkende manier invullen.
Dinsdag besloot ik Jordan eens extra in de gaten te houden en zijn spel te volgen. Wat me meteen opviel, was zijn enorme actieradius op het veld. Hij is constant in beweging, altijd onderweg, en zijn loopacties lijken nooit willekeurig. Er zit altijd een gedachte achter zijn bewegingen. Hij rent niet zomaar om het rennen, maar zoekt altijd naar de juiste positie om gevaarlijk te worden of om op het juiste moment op de juiste plek te staan. Dat maakt zijn spel óók tactisch sterk, want hij creëert kansen voor zichzelf en zijn medespelers door slim gebruik te maken van ruimtes die anderen niet zien of benutten.
Bovendien is Jordan niet zomaar een speler die alleen maar bezig is met lopen en ruimtes zoeken. Zijn scorend vermogen is een ander belangrijk wapen in zijn arsenaal. Die avond was hij bij de 3-5 overwinning van Corenos maar liefst drie keer trefzeker. Drie goals die zijn ploeg niet alleen vooruit hielpen, maar ook de overwinning veiligstelden. En het was die combinatie van sportieve kwaliteiten én leiderschap die Jordan tot mijn Man van de Wedstrijd maakte.
