Man van de Wedstrijd: Kevin Kat (vv De Marne) leverde ‘gewoon’

 

Iedereen die weleens op of langs een voetbalveld heeft gestaan, weet dat een wedstrijd op allerlei manieren beslist kan worden. Natuurlijk zijn er de doelpuntenmakers, de aanvallers die het net vinden en met gebalde vuist naar de cornervlag rennen. Zij krijgen vaak de aandacht, staan op de foto’s en worden na afloop genoemd als de spelers die het verschil hebben gemaakt. Maar wie goed kijkt, echt goed kijkt, ziet dat wedstrijden vaak worden beslist door anderen. Door de stille krachten.Daarom kies ik in deze rubriek mijn ‘Man van de Wedstrijd’ niet op basis van statistieken, goals of assists. Mijn keuze is simpel: wie blijft me bij? Wie speelt zo’n rol in het verloop van de wedstrijd dat ik er de volgende dag nog even aan denk? Dat kan een felle controleur op het middenveld zijn, een verdediger die zijn lichaam tussen bal en tegenstander gooit, een doelman die op de juiste momenten zijn ploeg overeind houdt of zelfs een scheidsrechter die het duel met lef en gevoel leidt. Het zijn de mensen die op een bepaalde manier gewoon bijblijven.



Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij het eerste officiële duel van fusieclub vv De Marne. Een wedstrijd die niet alleen voor de club, maar ook voor de spelers van de eerste selecties van Kloosterburen, FC LEO en VVSV’09 een nieuwe start betekende. Want vanaf nu is het niet meer alleen: we zijn blij dat je er bent. Vanaf nu geldt ook: er moet geleverd worden. Dat klinkt misschien hard, maar het is de logische consequentie van een grotere selectie. Waar de afgelopen jaren bij de afzonderlijke verenigingen het soms vooral belangrijk was dat er op zaterdag voldoende spelers waren om een elftal op de been te brengen, is die situatie nu anders. Bij vv De Marne is de spoeling breder. Er zijn meer spelers beschikbaar en daarmee ontstaat automatisch concurrentie. Een plekje in de basiself is niet meer vanzelfsprekend. En juist dat vond ik zaterdag interessant om te zien. Want dat er geleverd moet worden om tot de wedstrijdselectie te behoren, werd door mijn Man van de Wedstrijd goed begrepen. Misschien was hij fysiek nog niet helemaal op orde, misschien waren nog niet alle meters van de voorbereiding verteerd, maar zaterdag liet hij wel zien dat hij de boodschap van zijn trainer had begrepen. Hij speelde namelijk duidelijk niet op de automatische piloot. En dat is misschien wel precies wat je nodig hebt wanneer je met een nieuwe vereniging aan iets nieuws begint.

In de jaren hiervoor kon het bij de afzonderlijke clubs soms gebeuren dat goed of slecht spelen niet het belangrijkste criterium was. Aanwezig zijn was dan simpelweg al een belangrijke voorwaarde. Dat is begrijpelijk. Zeker bij verenigingen waar iedere speler hard nodig is om überhaupt een elftal op het veld te krijgen. Maar iedereen die gevoetbald heeft, weet ook dat er van een team nooit heel veel verwacht kan worden wanneer alleen aanwezigheid al voldoende is om een basisplaats te verdienen. Dat is nu anders bij vv De Marne.

Natuurlijk worden er geen periodetitels of een kampioenschap verwacht. Daarvoor is het allemaal nog veel te pril. Een fusieclub heeft tijd nodig om een eigen identiteit te ontwikkelen. Spelers moeten elkaar leren kennen, de trainer moeten ontdekken welke combinaties werken en binnen de selectie moet duidelijk worden welke spelers elkaar beter maken. Dat gaat niet vanzelf. Maar samen bouwen aan een goed eerste team van vv De Marne mag absoluut als een gezonde doelstelling worden gezien. En daarvoor heb je spelers nodig die begrijpen dat een basisplaats niet cadeau wordt gedaan.

Spelers die bereid zijn om iedere training opnieuw te laten zien dat ze erbij horen. Spelers die tijdens een wedstrijd niet denken: ik sta er toch wel in, maar juist: ik moet laten zien waarom ik hier sta. Die mentaliteit zag ik zaterdag terug bij mijn Man van de Wedstrijd.

Kevin Kat. Of zoals hij binnen de voetbalwereld misschien beter bekendstaat: ‘Poes’. ‘Poes’ speelde zaterdagmiddag links in het verdedigingsblok en had prima in de gaten wat er van hem werd gevraagd. Niet alleen verdedigend zijn mannetje staan, maar vooral ook laten zien dat hij zijn plek in de basiself waard is. Geen wedstrijd op halve kracht, geen houding van vanzelfsprekendheid, maar gewoon leveren. En misschien is dat wel het mooiste compliment dat je een speler in een eerste wedstrijd van een nieuwe club kunt geven. Hij begreep de nieuwe verhoudingen. Want bij een fusie verandert er meer dan alleen de naam op het wedstrijdformulier. De vanzelfsprekendheden verdwijnen. Oude verhoudingen worden opnieuw bekeken. Wie vroeger vrijwel zeker speelde, zal misschien moeten concurreren met iemand die vanuit een andere voormalige club komt. En iemand die jarenlang genoegen moest nemen met een kleinere rol, kan ineens de kans krijgen om zich nadrukkelijk te laten zien. Dat maakt zo’n eerste seizoen juist interessant.

Kevin Kat liet zaterdag zien dat hij die concurrentiestrijd niet uit de weg gaat. Integendeel. Hij leek zich bewust van het feit dat er iets te verdienen valt. Een basisplaats moet je verdienen en wanneer je die eenmaal hebt, moet je er iedere week opnieuw voor zorgen dat de trainer geen reden heeft om je eruit te halen. Daarom is Kevin Kat voor mij de eerste Man van de Wedstrijd van vv De Marne. Niet omdat hij de meeste doelpunten maakte. Niet omdat hij de mooiste assist gaf. En ook niet omdat hij zaterdag alles foutloos deed. Dat hoeft namelijk helemaal niet. Hij bleef gewoon in mijn hoofd zitten als een speler die in mijn ogen een prima duel speelde