De top5 van Nick Rijzinga( vv Eenrum)
De derde van drie keer de top 5 in deze cyclus is er een waar ik, zonder allen die eerder aan deze rubriek hebben meegewerkt tekort te willen doen, een speciaal gevoel bij heb. Deze keer gaat het namelijk over iemand die ik al bijna vanaf zijn geboorte ken: Nick Rijzinga.
Nick Rijzinga met zijn neefje Dani.
Nick is de zoon van mijn vroegere teamgenoot bij Eenrum, Wim Rijzinga. Dat zorgde dat Nick al op jonge leeftijd meeging naar de wedstrijden van Eenrum 3, het elftal waarin ik destijds samen met Wim speelde. In dat team was ik afwisselend keeper en veldspeler. Dat had vooral te maken met onze vaste goalie Frans Franssens, die het soms ook wel prima vond om een wedstrijd vanaf de zijkant te bekijken. Eerlijk is eerlijk: in een team met behoorlijk wat kwaliteit in de gelederen was het keepen voor mij meestal een rustig bestaan. Af en toe een terugspeelbal oppakken, een te diep gespeelde dieptepass onderscheppen en vooral veel wachten. Veel meer was het vaak niet. Daardoor bleef er tijdens de wedstrijden ook weleens tijd over om met onze kleine vaste supporter een balletje te trappen. Nick was namelijk vrijwel altijd in de buurt van een bal te vinden. Waar gevoetbald werd, daar was Nick.
En als hij zelf tussen de palen, twee trainingsjasjes, mocht staan, bleek al snel dat hij over de nodige keeperskwaliteiten beschikte. Nick dook op alles wat in zijn richting kwam. Dat betekende tegelijkertijd dat hij na afloop regelmatig minder schoon huiswaarts keerde dan hij was opgehaald. Een flinke duik in de modder hoorde er voor de kleine doelman gewoon bij. Gelukkig brachten een paar plastic afvalzakken ter bescherming van de achterbank van de auto uitkomst. Het keepen achter het doel van Eenrum 3 werd zo bijna een vast ritueel. Voor mij zijn dat soort kleine herinneringen misschien wel de mooiste uit de voetballerij. Niet de uitslagen of de ranglijst, maar juist die momenten eromheen. Een klein mannetje dat met modder op zijn gezicht trots staat te vertellen dat hij een bal heeft tegengehouden. Dat hij misschien wel een geweldige redding heeft verricht. En eerlijk is eerlijk: soms waren het ook echt geweldige reddingen. Nick werd groter en de jaren verstreken. Het kleine jongetje langs de lijn werd een voetballer en uiteindelijk zagen we hem ook terug in het eerste elftal van Eenrum. Heel af en toe kwam ik hem daarnaast als keeper tegen tijdens een zaaltoernooi. Ook daar zag je dezelfde instelling terug. Vol erin, niet bang om zich voor een bal te gooien en vooral met veel plezier bezig zijn met het spelletje. Het contact bleef ondertussen altijd bestaan. Soms wat intensiever, soms wat minder, maar wanneer we elkaar tegenkwamen was er altijd wel iets om over te praten. Voetbal is daarin natuurlijk een prachtig verbindingsmiddel. Je kunt elkaar jaren kennen zonder elkaar iedere week te spreken, maar één ontmoeting langs een voetbalveld en de gesprekken gaan bijna vanzelf weer verder waar ze ooit gebleven waren. Voor de start van het seizoen 2025-2026 kwam er opeens een bericht: heb je het gerucht al gehoord? Ik moest het antwoord schuldig blijven. Het gerucht bleek geen gerucht te zijn. Nick vertelde dat hij, na een aantal jaren in de stad Groningen te hebben gevoetbald, weer bij Eenrum zou gaan spelen. Ik had weleens slechter nieuws vanuit de vv Eenrum gehoord. Sterker nog, ik was er vooral blij mee. Blij voor Eenrum, maar ook blij omdat Nick terugkeerde op de plek waar voor hem ooit zoveel begon. Samen met Siebrand Solinger kwam hij de gelederen van Eenrum versterken. Daarmee kreeg de terugkeer nog wat meer betekenis. Twee spelers die besloten om weer voor hun eigen club te kiezen. Dat soort keuzes zijn voor een dorpsvereniging als Eenrum belangrijk. Niet alleen binnen de lijnen, maar ook daarbuiten. Voor mij zorgde de terugkeer van Nick er bovendien voor dat het contact weer wat intensiever werd. En dat vind ik alleen maar leuk. Want wanneer ik hem nu zie voetballen, zie ik natuurlijk de volwassen speler die hij inmiddels is geworden. Maar ergens blijft bij mij altijd dat beeld van dat kleine jochie bestaan. Dat jochie dat bij Eenrum 3 achter het doel stond. Stijf onder de blubber. Wachtend op de volgende bal. En vooral ontzettend blij wanneer hij dat schot had tegengehouden. Misschien is dat ook wel wat voetbal zo bijzonder maakt. Jaren gaan voorbij, spelers veranderen, elftallen veranderen en soms lijkt het alsof een hele voetbalcarrière zich in een paar seizoenen afspeelt. Maar sommige beelden blijven voor altijd hetzelfde. Een modderig voetbalveld. Een bal die richting doel vliegt. Een jonge keeper die zich zonder enige twijfel voor die bal gooit. Nick Rijzinga is inmiddels geen kleine supporter meer, maar een volwassen voetballer die opnieuw zijn plek heeft gevonden bij de club waar het voor hem allemaal begon. Toch zal ik, iedere keer wanneer ik hem voor Eenrum zie spelen, waarschijnlijk ook even terugdenken aan die andere Nick. Aan die kleine jongen naast het doel van Eenrum 3. En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste compliment dat je iemand binnen de voetballerij kunt geven: dat je hem door de jaren heen ziet groeien, maar dat je nooit helemaal vergeet waar het allemaal begon.
Nick Rijzinga met zijn neefje Dani.
Nick is de zoon van mijn vroegere teamgenoot bij Eenrum, Wim Rijzinga. Dat zorgde dat Nick al op jonge leeftijd meeging naar de wedstrijden van Eenrum 3, het elftal waarin ik destijds samen met Wim speelde. In dat team was ik afwisselend keeper en veldspeler. Dat had vooral te maken met onze vaste goalie Frans Franssens, die het soms ook wel prima vond om een wedstrijd vanaf de zijkant te bekijken. Eerlijk is eerlijk: in een team met behoorlijk wat kwaliteit in de gelederen was het keepen voor mij meestal een rustig bestaan. Af en toe een terugspeelbal oppakken, een te diep gespeelde dieptepass onderscheppen en vooral veel wachten. Veel meer was het vaak niet. Daardoor bleef er tijdens de wedstrijden ook weleens tijd over om met onze kleine vaste supporter een balletje te trappen. Nick was namelijk vrijwel altijd in de buurt van een bal te vinden. Waar gevoetbald werd, daar was Nick.
En als hij zelf tussen de palen, twee trainingsjasjes, mocht staan, bleek al snel dat hij over de nodige keeperskwaliteiten beschikte. Nick dook op alles wat in zijn richting kwam. Dat betekende tegelijkertijd dat hij na afloop regelmatig minder schoon huiswaarts keerde dan hij was opgehaald. Een flinke duik in de modder hoorde er voor de kleine doelman gewoon bij. Gelukkig brachten een paar plastic afvalzakken ter bescherming van de achterbank van de auto uitkomst. Het keepen achter het doel van Eenrum 3 werd zo bijna een vast ritueel. Voor mij zijn dat soort kleine herinneringen misschien wel de mooiste uit de voetballerij. Niet de uitslagen of de ranglijst, maar juist die momenten eromheen. Een klein mannetje dat met modder op zijn gezicht trots staat te vertellen dat hij een bal heeft tegengehouden. Dat hij misschien wel een geweldige redding heeft verricht. En eerlijk is eerlijk: soms waren het ook echt geweldige reddingen. Nick werd groter en de jaren verstreken. Het kleine jongetje langs de lijn werd een voetballer en uiteindelijk zagen we hem ook terug in het eerste elftal van Eenrum. Heel af en toe kwam ik hem daarnaast als keeper tegen tijdens een zaaltoernooi. Ook daar zag je dezelfde instelling terug. Vol erin, niet bang om zich voor een bal te gooien en vooral met veel plezier bezig zijn met het spelletje. Het contact bleef ondertussen altijd bestaan. Soms wat intensiever, soms wat minder, maar wanneer we elkaar tegenkwamen was er altijd wel iets om over te praten. Voetbal is daarin natuurlijk een prachtig verbindingsmiddel. Je kunt elkaar jaren kennen zonder elkaar iedere week te spreken, maar één ontmoeting langs een voetbalveld en de gesprekken gaan bijna vanzelf weer verder waar ze ooit gebleven waren. Voor de start van het seizoen 2025-2026 kwam er opeens een bericht: heb je het gerucht al gehoord? Ik moest het antwoord schuldig blijven. Het gerucht bleek geen gerucht te zijn. Nick vertelde dat hij, na een aantal jaren in de stad Groningen te hebben gevoetbald, weer bij Eenrum zou gaan spelen. Ik had weleens slechter nieuws vanuit de vv Eenrum gehoord. Sterker nog, ik was er vooral blij mee. Blij voor Eenrum, maar ook blij omdat Nick terugkeerde op de plek waar voor hem ooit zoveel begon. Samen met Siebrand Solinger kwam hij de gelederen van Eenrum versterken. Daarmee kreeg de terugkeer nog wat meer betekenis. Twee spelers die besloten om weer voor hun eigen club te kiezen. Dat soort keuzes zijn voor een dorpsvereniging als Eenrum belangrijk. Niet alleen binnen de lijnen, maar ook daarbuiten. Voor mij zorgde de terugkeer van Nick er bovendien voor dat het contact weer wat intensiever werd. En dat vind ik alleen maar leuk. Want wanneer ik hem nu zie voetballen, zie ik natuurlijk de volwassen speler die hij inmiddels is geworden. Maar ergens blijft bij mij altijd dat beeld van dat kleine jochie bestaan. Dat jochie dat bij Eenrum 3 achter het doel stond. Stijf onder de blubber. Wachtend op de volgende bal. En vooral ontzettend blij wanneer hij dat schot had tegengehouden. Misschien is dat ook wel wat voetbal zo bijzonder maakt. Jaren gaan voorbij, spelers veranderen, elftallen veranderen en soms lijkt het alsof een hele voetbalcarrière zich in een paar seizoenen afspeelt. Maar sommige beelden blijven voor altijd hetzelfde. Een modderig voetbalveld. Een bal die richting doel vliegt. Een jonge keeper die zich zonder enige twijfel voor die bal gooit. Nick Rijzinga is inmiddels geen kleine supporter meer, maar een volwassen voetballer die opnieuw zijn plek heeft gevonden bij de club waar het voor hem allemaal begon. Toch zal ik, iedere keer wanneer ik hem voor Eenrum zie spelen, waarschijnlijk ook even terugdenken aan die andere Nick. Aan die kleine jongen naast het doel van Eenrum 3. En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste compliment dat je iemand binnen de voetballerij kunt geven: dat je hem door de jaren heen ziet groeien, maar dat je nooit helemaal vergeet waar het allemaal begon.
