Walking Football in Nederland: de hypocrisie te top !!
Zo heel af en toe komt het op een woensdagmorgen nog wel eens voorbij: de “populariteit” van de SV Bedum OldStars bij andere verenigingen waar wandelvoetbal wordt gespeeld. En eerlijk is eerlijk, ik vermaak mij daar vaak uitstekend mee. Want zodra je de verhalen van clubs hoort waar Bedum op tafel komt, hoor je steevast dezelfde geluiden. “Daar wordt gerend.” “Daar nemen ze het te serieus.” “Dat mag helemaal niet.” Alsof er in Bedum alleen maar wordt gerend terwijl de rest van Nederland keurig in slow motion over het veld schuifelt.
De werkelijkheid ligt natuurlijk een stuk genuanceerder. Maar nuance is in de wereld van het wandelvoetbal ver te zoeken. Daar gelden regels, protocollen en vooral ongeschreven wetten die met grote overtuiging worden bewaakt door mensen die nooit gevoetbald hebben maar uiteindelijk de macht vonden in het fluiten voor een groep zestigplussers op woensdagochtend.
Want laten we eerlijk zijn: wandelvoetbal is prachtig. Het brengt mensen in beweging, zorgt voor sociale contacten en geeft oudere voetballers weer het gevoel onderdeel te zijn van een team. Maar ergens onderweg is er ook een vervelende stroming ontstaan. Een beweging waarin het belangrijkste niet meer is dat mensen plezier beleven aan voetbal, maar dat iedereen zich exact houdt aan een interpretatie van “wandelen” die soms grenst aan het absurde. En dan komt SV Bedum om de hoek kijken.
Want in Bedum wordt gevoetbald met beleving. Met enthousiasme. Met fanatisme zelfs. Soms loopt iemand iets harder dan toegestaan. Soms ontstaat er een duel dat nét iets fanatieker is dan in het handboek staat beschreven. Nou en? Het is voetbal. Geen yogales in een buurthuis. En bij lichamelijk contact en rennen met de bal aan de voet wordt er gefloten.
Woensdagmorgen hoorde ik van coördinator Jan van Woudenberg dat de SV Bedum OldStars dit jaar niet door FC Groningen is uitgenodigd voor het toernooi van “Groningen in de Maatschappij”. Dat is opmerkelijk. Sterker nog: het riekt naar iets wat men liever niet hardop zegt. Want als een vereniging structureel buiten de deur wordt gehouden omdat men “anders” voetbalt, dan kom je toch dicht in de buurt van uitsluiting onder een sociaal sausje. Blijkbaar mag je alleen meedoen wanneer je je gedraagt volgens de gewenste norm.
En dat terwijl iedereen die wel eens bij de OldStars van Bedum heeft gekeken, weet dat daar vooral een groep oudere mannen staat die plezier beleeft aan voetbal. Mannen die lachen, elkaar opjutten en fanatiek zijn. Maar blijkbaar is dat niet voldoende wanneer er af en toe iemand drie passen te snel zet. Het mooiste daarbij is nog wel de hypocrisie.
Fiets je zoals ik op een vrijdagochtend langs de velden van vv Winsum. Daar loopt een groep mannen op leeftijd te voetballen die meer meters maakt dan menig speler in Bedum ooit durft te lopen onder het waakzame oog van sommige scheidsrechters. Daar wordt tempo gemaakt. Daar worden sprintjes getrokken die volgens de normen ,die ze ook in Winsum propaganderen, verboden zijn maar je veelvuldig ziet gebeuren. Maar daar hoor je niemand in de hypocriete wereld van het Walking Football over.
En weet je waarom niet? Omdat het daar blijkbaar gezellig “weggekeken” wordt. Omdat regels in het wandelvoetbal vaak elastisch blijken te zijn. Bij de ene vereniging wordt een paar meter joggen gezien als een doodzonde. Bij een andere club kijkt men lachend de andere kant op zolang de koffie maar warm blijft en dat is precies wat sommige mensen irriteert
SV Bedum Oldstars heeft inmiddels een naam gekregen. Niet omdat men zich misdraagt. Niet omdat er ruzies zijn. Niet omdat wedstrijden ontsporen. Nee, de SV Bedum Oldstars hebben een naam omdat men er voetbalt met iets te veel passie naar de smaak van een paar nobody’s . En in Nederland is niets gevaarlijker dan enthousiasme dat niet volledig binnen de lijntjes kleurt. En krijg je dit soort merkwaardige situaties.
Een vereniging die populair is, die leeft, die mensen trekt en die zichtbaar plezier heeft in het spel, wordt niet uitgenodigd voor een groot regionaal evenement. En ondertussen wordt er gedaan alsof dat een normale gang van zaken is. Alsof het logisch is dat je een club buitensluit omdat ze misschien net iets fanatieker spelen dan de rest en wat, zo zag ik met eigen ogen de waarheid niet is. Maar laten we vooral niet vergeten waar voetbal ooit om begonnen is.
Niet om regeltjes.
Niet om protocollen.
Niet om discussies over de exacte snelheid van een loophandeling.
Voetbal gaat over plezier. Over competitie. Over kameraadschap. Over het gevoel dat je nog steeds onderdeel bent van het spelletje waar je jarenlang van gehouden hebt. En precies dát straalt men bij de SV Bedum Oldstars uit.
Misschien is dat juist wel het echte probleem. Misschien zijn de OldStars van Bedum simpelweg te veel voetballers gebleven voor een wereld waarin wandelvoetbal soms meer lijkt op gecontroleerde dagbesteding voor een stelletje hypocrieten dan op sport.
En dan die uitnodiging voor een toernooi op 19 juni in Oldehove. Wat moet je ermee? Serieus. Als je eerst via allerlei omwegen duidelijk maakt dat een club eigenlijk niet gewenst is bij grotere evenementen, moet je daarna niet verwachten dat iedereen braaf komt opdraven bij een regionaal gezelligheidstoernooi alsof er niets aan de hand is. Respect werkt namelijk twee kanten op.
Misschien moet men binnen het wandelvoetbal eens stoppen met het eindeloze wijzen naar Bedum en gewoon accepteren dat voetbalbeleving er in verschillende vormen bestaat. De één wandelt alsof hij in een revalidatietraject zit, de ander beleeft het spel nog met het fanatisme van vroeger. Allebei prima. Maar ga dan niet doen alsof de ene vorm moreel verheven is boven de andere. Want uiteindelijk doen de mannen in Bedum precies hetzelfde als iedereen: voetballen, lachen en onderdeel zijn van een team. Alleen doen zij dat volgens de regels zoals die door drie meer dan uitstekende scheidsrechters worden bepaald
Want laten we eerlijk zijn: wandelvoetbal is prachtig. Het brengt mensen in beweging, zorgt voor sociale contacten en geeft oudere voetballers weer het gevoel onderdeel te zijn van een team. Maar ergens onderweg is er ook een vervelende stroming ontstaan. Een beweging waarin het belangrijkste niet meer is dat mensen plezier beleven aan voetbal, maar dat iedereen zich exact houdt aan een interpretatie van “wandelen” die soms grenst aan het absurde. En dan komt SV Bedum om de hoek kijken.
Want in Bedum wordt gevoetbald met beleving. Met enthousiasme. Met fanatisme zelfs. Soms loopt iemand iets harder dan toegestaan. Soms ontstaat er een duel dat nét iets fanatieker is dan in het handboek staat beschreven. Nou en? Het is voetbal. Geen yogales in een buurthuis. En bij lichamelijk contact en rennen met de bal aan de voet wordt er gefloten.
Woensdagmorgen hoorde ik van coördinator Jan van Woudenberg dat de SV Bedum OldStars dit jaar niet door FC Groningen is uitgenodigd voor het toernooi van “Groningen in de Maatschappij”. Dat is opmerkelijk. Sterker nog: het riekt naar iets wat men liever niet hardop zegt. Want als een vereniging structureel buiten de deur wordt gehouden omdat men “anders” voetbalt, dan kom je toch dicht in de buurt van uitsluiting onder een sociaal sausje. Blijkbaar mag je alleen meedoen wanneer je je gedraagt volgens de gewenste norm.
En dat terwijl iedereen die wel eens bij de OldStars van Bedum heeft gekeken, weet dat daar vooral een groep oudere mannen staat die plezier beleeft aan voetbal. Mannen die lachen, elkaar opjutten en fanatiek zijn. Maar blijkbaar is dat niet voldoende wanneer er af en toe iemand drie passen te snel zet. Het mooiste daarbij is nog wel de hypocrisie.
Fiets je zoals ik op een vrijdagochtend langs de velden van vv Winsum. Daar loopt een groep mannen op leeftijd te voetballen die meer meters maakt dan menig speler in Bedum ooit durft te lopen onder het waakzame oog van sommige scheidsrechters. Daar wordt tempo gemaakt. Daar worden sprintjes getrokken die volgens de normen ,die ze ook in Winsum propaganderen, verboden zijn maar je veelvuldig ziet gebeuren. Maar daar hoor je niemand in de hypocriete wereld van het Walking Football over.
En weet je waarom niet? Omdat het daar blijkbaar gezellig “weggekeken” wordt. Omdat regels in het wandelvoetbal vaak elastisch blijken te zijn. Bij de ene vereniging wordt een paar meter joggen gezien als een doodzonde. Bij een andere club kijkt men lachend de andere kant op zolang de koffie maar warm blijft en dat is precies wat sommige mensen irriteert
SV Bedum Oldstars heeft inmiddels een naam gekregen. Niet omdat men zich misdraagt. Niet omdat er ruzies zijn. Niet omdat wedstrijden ontsporen. Nee, de SV Bedum Oldstars hebben een naam omdat men er voetbalt met iets te veel passie naar de smaak van een paar nobody’s . En in Nederland is niets gevaarlijker dan enthousiasme dat niet volledig binnen de lijntjes kleurt. En krijg je dit soort merkwaardige situaties.
Een vereniging die populair is, die leeft, die mensen trekt en die zichtbaar plezier heeft in het spel, wordt niet uitgenodigd voor een groot regionaal evenement. En ondertussen wordt er gedaan alsof dat een normale gang van zaken is. Alsof het logisch is dat je een club buitensluit omdat ze misschien net iets fanatieker spelen dan de rest en wat, zo zag ik met eigen ogen de waarheid niet is. Maar laten we vooral niet vergeten waar voetbal ooit om begonnen is.
Niet om regeltjes.
Niet om protocollen.
Niet om discussies over de exacte snelheid van een loophandeling.
Voetbal gaat over plezier. Over competitie. Over kameraadschap. Over het gevoel dat je nog steeds onderdeel bent van het spelletje waar je jarenlang van gehouden hebt. En precies dát straalt men bij de SV Bedum Oldstars uit.
Misschien is dat juist wel het echte probleem. Misschien zijn de OldStars van Bedum simpelweg te veel voetballers gebleven voor een wereld waarin wandelvoetbal soms meer lijkt op gecontroleerde dagbesteding voor een stelletje hypocrieten dan op sport.
En dan die uitnodiging voor een toernooi op 19 juni in Oldehove. Wat moet je ermee? Serieus. Als je eerst via allerlei omwegen duidelijk maakt dat een club eigenlijk niet gewenst is bij grotere evenementen, moet je daarna niet verwachten dat iedereen braaf komt opdraven bij een regionaal gezelligheidstoernooi alsof er niets aan de hand is. Respect werkt namelijk twee kanten op.
Misschien moet men binnen het wandelvoetbal eens stoppen met het eindeloze wijzen naar Bedum en gewoon accepteren dat voetbalbeleving er in verschillende vormen bestaat. De één wandelt alsof hij in een revalidatietraject zit, de ander beleeft het spel nog met het fanatisme van vroeger. Allebei prima. Maar ga dan niet doen alsof de ene vorm moreel verheven is boven de andere. Want uiteindelijk doen de mannen in Bedum precies hetzelfde als iedereen: voetballen, lachen en onderdeel zijn van een team. Alleen doen zij dat volgens de regels zoals die door drie meer dan uitstekende scheidsrechters worden bepaald
