Man van de Wedstrijd: Siebrand Solinger( Eenrum): als leider overal aanwezig
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. Momenten worden opnieuw afgespeeld, soms mooier gemaakt dan ze waren, soms genadeloos gefileerd. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd?Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles weg kopt wat los en vast zit en zijn directe tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen. Maar heel soms is de man van de wedstrijd iemand die niet alleen belangrijk is in het spel, maar ook dat ene moment van pure klasse levert waarvoor je als liefhebber naar het veld komt.
Zaterdag, in het duel tussen VVSV’09 en Eenrum, was er voor mij echter geen enkele twijfel. Er sprong één speler met kop en schouders boven de rest uit: Siebrand Solinger. De inmiddels 43-jarige aanvoerder van Eenrum liet in Ulrum zien dat leeftijd in het voetbal lang niet altijd doorslaggevend is. Waar andere spelers moeite hadden om hun stempel op de wedstrijd te drukken, was hij continu zichtbaar, bepalend en vooral betrouwbaar. Wat direct opviel, was zijn conditie. Op een leeftijd waarop veel spelers al lang afscheid hebben genomen van het actieve voetbal, bestrijkt hij nog altijd moeiteloos grote delen van het veld. Hij liep gaten dicht, bood zich telkens weer aan als aanspeelpunt en was zowel verdedigend als opbouwend van waarde. Het is die combinatie van fysieke fitheid en spelintelligentie die hem zo belangrijk maakt voor zijn ploeg.
Maar misschien nog wel belangrijker dan zijn fysieke bijdrage, is zijn mentaliteit. Siebrand is het type speler dat nooit verzaakt. Iedere meter wordt gelopen met overtuiging, ieder duel wordt aangegaan alsof het de laatste van de wedstrijd is. Daarbij is hij ook constant bezig met zijn medespelers. Coachend, sturend en corrigerend waar nodig. Hij fungeert als verlengstuk van de trainer binnen de lijnen en geeft het team structuur en houvast.
Zijn terugkeer naar Eenrum dit seizoen was bovendien niet zonder risico. Na enkele jaren actief te zijn geweest als trainer bij Engelbert, koos hij ervoor om weer als speler aan de slag te gaan. Dat getuigt van lef, maar ook van liefde voor het spel. Hij keerde terug bij een ploeg die het sportief lastig heeft sinds de overstap naar het zaterdagvoetbal. Waar hij eerder successen kende in de zondagcompetitie, moest hij nu instappen in een team dat zoekende was naar stabiliteit en resultaat.
De eerste periode na zijn terugkeer liet dan ook zien dat ritme en wedstrijdhardheid tijd nodig hebben. Dat is niet vreemd, zeker niet na een periode buiten het veld als speler. Maar na de winterstop werd zichtbaar dat Siebrand Solinger steeds beter in zijn spel kwam. Zijn timing in duels verbeterde, zijn passing werd zuiverder en zijn invloed op het team groeide met de week. Zaterdag was daar misschien wel het beste voorbeeld van. VVSV’09 speelde, laten we eerlijk zijn, een zwakke wedstrijd. Maar dat lag niet alleen aan henzelf. In het voetbal geldt vaak: je bent zo goed als de tegenstander het toelaat. En Eenrum liet, onder aanvoering van zijn aanvoerder simpelweg weinig toe. De ruimtes waren klein, de duels werden gewonnen en de organisatie stond als een huis. Siebrand was daarin de spil. Hij bepaalde het tempo, koos de juiste momenten om druk te zetten en hield het overzicht wanneer anderen dat kwijt waren. Het was geen optreden vol spectaculaire acties of doelpunten, maar juist een demonstratie van controle, discipline en ervaring. Precies de kwaliteiten die in dit soort wedstrijden het verschil maken.
Wat zijn optreden extra bijzonder maakt, is de vanzelfsprekendheid waarmee hij dit alles doet. Geen grote gebaren, geen overdreven reacties, maar gewoon doen wat nodig is voor het team. Dat maakt hem niet alleen een belangrijke speler, maar ook een voorbeeld voor jongere teamgenoten. Daarom is de keuze voor man van de wedstrijd deze keer geen moeilijke. In een duel waarin weinig spelers hun niveau haalden, stond één man op die liet zien wat inzet, ervaring en mentaliteit kunnen betekenen. Siebrand Solinger bewees dat klasse niet altijd schuilt in doelpunten of assists, maar juist in het onzichtbare werk dat een team laat functioneren.
En precies daarom was hij, met afstand, de man van de wedstrijd.
Zaterdag, in het duel tussen VVSV’09 en Eenrum, was er voor mij echter geen enkele twijfel. Er sprong één speler met kop en schouders boven de rest uit: Siebrand Solinger. De inmiddels 43-jarige aanvoerder van Eenrum liet in Ulrum zien dat leeftijd in het voetbal lang niet altijd doorslaggevend is. Waar andere spelers moeite hadden om hun stempel op de wedstrijd te drukken, was hij continu zichtbaar, bepalend en vooral betrouwbaar. Wat direct opviel, was zijn conditie. Op een leeftijd waarop veel spelers al lang afscheid hebben genomen van het actieve voetbal, bestrijkt hij nog altijd moeiteloos grote delen van het veld. Hij liep gaten dicht, bood zich telkens weer aan als aanspeelpunt en was zowel verdedigend als opbouwend van waarde. Het is die combinatie van fysieke fitheid en spelintelligentie die hem zo belangrijk maakt voor zijn ploeg.
Maar misschien nog wel belangrijker dan zijn fysieke bijdrage, is zijn mentaliteit. Siebrand is het type speler dat nooit verzaakt. Iedere meter wordt gelopen met overtuiging, ieder duel wordt aangegaan alsof het de laatste van de wedstrijd is. Daarbij is hij ook constant bezig met zijn medespelers. Coachend, sturend en corrigerend waar nodig. Hij fungeert als verlengstuk van de trainer binnen de lijnen en geeft het team structuur en houvast.
Zijn terugkeer naar Eenrum dit seizoen was bovendien niet zonder risico. Na enkele jaren actief te zijn geweest als trainer bij Engelbert, koos hij ervoor om weer als speler aan de slag te gaan. Dat getuigt van lef, maar ook van liefde voor het spel. Hij keerde terug bij een ploeg die het sportief lastig heeft sinds de overstap naar het zaterdagvoetbal. Waar hij eerder successen kende in de zondagcompetitie, moest hij nu instappen in een team dat zoekende was naar stabiliteit en resultaat.
De eerste periode na zijn terugkeer liet dan ook zien dat ritme en wedstrijdhardheid tijd nodig hebben. Dat is niet vreemd, zeker niet na een periode buiten het veld als speler. Maar na de winterstop werd zichtbaar dat Siebrand Solinger steeds beter in zijn spel kwam. Zijn timing in duels verbeterde, zijn passing werd zuiverder en zijn invloed op het team groeide met de week. Zaterdag was daar misschien wel het beste voorbeeld van. VVSV’09 speelde, laten we eerlijk zijn, een zwakke wedstrijd. Maar dat lag niet alleen aan henzelf. In het voetbal geldt vaak: je bent zo goed als de tegenstander het toelaat. En Eenrum liet, onder aanvoering van zijn aanvoerder simpelweg weinig toe. De ruimtes waren klein, de duels werden gewonnen en de organisatie stond als een huis. Siebrand was daarin de spil. Hij bepaalde het tempo, koos de juiste momenten om druk te zetten en hield het overzicht wanneer anderen dat kwijt waren. Het was geen optreden vol spectaculaire acties of doelpunten, maar juist een demonstratie van controle, discipline en ervaring. Precies de kwaliteiten die in dit soort wedstrijden het verschil maken.
Wat zijn optreden extra bijzonder maakt, is de vanzelfsprekendheid waarmee hij dit alles doet. Geen grote gebaren, geen overdreven reacties, maar gewoon doen wat nodig is voor het team. Dat maakt hem niet alleen een belangrijke speler, maar ook een voorbeeld voor jongere teamgenoten. Daarom is de keuze voor man van de wedstrijd deze keer geen moeilijke. In een duel waarin weinig spelers hun niveau haalden, stond één man op die liet zien wat inzet, ervaring en mentaliteit kunnen betekenen. Siebrand Solinger bewees dat klasse niet altijd schuilt in doelpunten of assists, maar juist in het onzichtbare werk dat een team laat functioneren.
En precies daarom was hij, met afstand, de man van de wedstrijd.
