Man van de wedstrijd Storm Meijer(Ezinge) een speler met een actie
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.
“Ieder nadeel heb z’n voordeel”, waren ooit de wijze woorden van Johan Cruijff. Woorden die zaterdag ook prima van toepassing bleken op het bezoeken van meerdere wedstrijden op één dag. Door de door velen buiten Eenrum vervloekte aanvangstijd van 15.15 uur van het duel tussen Eenrum en Ezinge, en het feit dat Kloosterburen om 14.30 uur begon tegen Warffum, kon er zaterdagmiddag in korte tijd twee keer langs de lijn worden plaatsgenomen. Een klein logistiek puzzeltje, maar voor een liefhebber altijd de moeite waard.
Het eerste bezoek was aan Kloosterburen – Warffum. Een wedstrijd waarin beide ploegen hun momenten hadden, maar waarin weinig spelers echt op het netvlies bleven hangen. Er werd hard gewerkt, er waren duels genoeg, maar het echte onderscheidende vermogen ontbrak. Soms heb je van die wedstrijden waarbij je na afloop moeite hebt om één speler aan te wijzen die er echt bovenuit stak. Dat was in Kloosterburen het geval.
In Eenrum lag dat anders.
Toen ik daar, samen met voetbalvriend Jur Smit, net voor het begin van de tweede helft arriveerde op het sportpark, gaf het scorebord al een duidelijke tussenstand aan: 4-1 in het voordeel van de thuisploeg. Op papier leek de wedstrijd dus al beslist. Maar voetbal laat zich zelden volledig voorspellen en zeker niet op de Groningse amateurvelden waar strijdlust vaak net zo belangrijk is als tactiek.
Al snel na rust liet Ezinge zien dat het zich nog niet had neergelegd bij een nederlaag. De ploeg begon energieker aan de tweede helft en wist vrij snel de aansluitingstreffer te maken: 4-2. Je voelde langs de lijn dat er iets begon te leven bij de bezoekers. Het geloof groeide en de druk op de defensie van Eenrum nam langzaam toe.
Een belangrijke factor daarin was een wissel aan de kant van Ezinge. In de tweede helft kwam Storm Meijer binnen de lijnen, een speler die na blessureleed zijn rentree maakte. Zijn komst bracht onmiddellijk iets extra’s in het spel van de gasten. Waar het daarvoor soms wat tam en voorspelbaar oogde, nu kwam er snelheid, lef en vooral dreiging bij.
Storm Meijer profileerde zich direct als een speler die graag de bal wil hebben en niet bang is om zijn tegenstander op te zoeken. Als linkerspits zorgde hij voortdurend voor onrust bij de defensie van Eenrum. Met zijn snelheid en zijn passeeracties bracht hij de rechterkant van de thuisploeg meerdere keren in grote problemen.
De verdedigers van Eenrum hadden zichtbaar hun handen vol aan de rappe aanvaller. Regelmatig wist hij langs zijn directe tegenstander te glippen en het strafschopgebied binnen te dringen. Op sommige momenten leek een strafschop zelfs dichterbij dan een doelpunt. Als er iets meer sluwheid en voetbalgogme in zijn acties had gezeten, had de scheidsrechter mogelijk vaker naar de stip gewezen.
Toch deed dat weinig af aan zijn optreden. Want wat vooral opviel was zijn constante dreiging. Iedere keer wanneer Ezinge de bal naar voren speelde, zocht men automatisch naar Storm Meijer aan de linkerkant. Daar lag het gevaar, daar ontstond ruimte, en daar werd het publiek langs de lijn even wakker geschud.
Het niveau van de wedstrijd was niet hoogstaand. Dat is ook niet zo vreemd wanneer je kijkt naar de stand op de ranglijst. Met respectievelijk vier en drie punten spelen zowel Eenrum als Ezinge dit seizoen geen rol van betekenis in de strijd om de bovenste plaatsen. Maar juist in dat soort wedstrijden kunnen individuele spelers soms het verschil maken of in ieder geval de aandacht trekken.
En in de tweede helft was er eigenlijk geen twijfel mogelijk over wie de beste man op het veld was. Storm Meijer stak er met kop en schouders bovenuit. Zijn energie, snelheid en drang naar voren gaven Ezinge een impuls die het eerder in de wedstrijd had gemist.
Voor Ezinge, waar echte aanvallers momenteel schaars zijn, is het te hopen dat Meijer zijn blessureperiode definitief achter zich heeft gelaten. Want zaterdag liet hij zien dat hij over kwaliteiten beschikt die voor elke tegenstander lastig te bespelen zijn. Met zijn snelheid, lef en dribbelvermogen kan hij een wedstrijd openbreken.
Als hij daarnaast nog wat meer rust en overzicht in zijn spel weet te brengen, zou hij zomaar nog vaker de man van de wedstrijd kunnen worden. Zaterdag in Eenrum zette hij in ieder geval een eerste stap in die richting.
“Ieder nadeel heb z’n voordeel”, waren ooit de wijze woorden van Johan Cruijff. Woorden die zaterdag ook prima van toepassing bleken op het bezoeken van meerdere wedstrijden op één dag. Door de door velen buiten Eenrum vervloekte aanvangstijd van 15.15 uur van het duel tussen Eenrum en Ezinge, en het feit dat Kloosterburen om 14.30 uur begon tegen Warffum, kon er zaterdagmiddag in korte tijd twee keer langs de lijn worden plaatsgenomen. Een klein logistiek puzzeltje, maar voor een liefhebber altijd de moeite waard.
Het eerste bezoek was aan Kloosterburen – Warffum. Een wedstrijd waarin beide ploegen hun momenten hadden, maar waarin weinig spelers echt op het netvlies bleven hangen. Er werd hard gewerkt, er waren duels genoeg, maar het echte onderscheidende vermogen ontbrak. Soms heb je van die wedstrijden waarbij je na afloop moeite hebt om één speler aan te wijzen die er echt bovenuit stak. Dat was in Kloosterburen het geval.
In Eenrum lag dat anders.
Toen ik daar, samen met voetbalvriend Jur Smit, net voor het begin van de tweede helft arriveerde op het sportpark, gaf het scorebord al een duidelijke tussenstand aan: 4-1 in het voordeel van de thuisploeg. Op papier leek de wedstrijd dus al beslist. Maar voetbal laat zich zelden volledig voorspellen en zeker niet op de Groningse amateurvelden waar strijdlust vaak net zo belangrijk is als tactiek.
Al snel na rust liet Ezinge zien dat het zich nog niet had neergelegd bij een nederlaag. De ploeg begon energieker aan de tweede helft en wist vrij snel de aansluitingstreffer te maken: 4-2. Je voelde langs de lijn dat er iets begon te leven bij de bezoekers. Het geloof groeide en de druk op de defensie van Eenrum nam langzaam toe.
Een belangrijke factor daarin was een wissel aan de kant van Ezinge. In de tweede helft kwam Storm Meijer binnen de lijnen, een speler die na blessureleed zijn rentree maakte. Zijn komst bracht onmiddellijk iets extra’s in het spel van de gasten. Waar het daarvoor soms wat tam en voorspelbaar oogde, nu kwam er snelheid, lef en vooral dreiging bij.
Storm Meijer profileerde zich direct als een speler die graag de bal wil hebben en niet bang is om zijn tegenstander op te zoeken. Als linkerspits zorgde hij voortdurend voor onrust bij de defensie van Eenrum. Met zijn snelheid en zijn passeeracties bracht hij de rechterkant van de thuisploeg meerdere keren in grote problemen.
De verdedigers van Eenrum hadden zichtbaar hun handen vol aan de rappe aanvaller. Regelmatig wist hij langs zijn directe tegenstander te glippen en het strafschopgebied binnen te dringen. Op sommige momenten leek een strafschop zelfs dichterbij dan een doelpunt. Als er iets meer sluwheid en voetbalgogme in zijn acties had gezeten, had de scheidsrechter mogelijk vaker naar de stip gewezen.
Toch deed dat weinig af aan zijn optreden. Want wat vooral opviel was zijn constante dreiging. Iedere keer wanneer Ezinge de bal naar voren speelde, zocht men automatisch naar Storm Meijer aan de linkerkant. Daar lag het gevaar, daar ontstond ruimte, en daar werd het publiek langs de lijn even wakker geschud.
Het niveau van de wedstrijd was niet hoogstaand. Dat is ook niet zo vreemd wanneer je kijkt naar de stand op de ranglijst. Met respectievelijk vier en drie punten spelen zowel Eenrum als Ezinge dit seizoen geen rol van betekenis in de strijd om de bovenste plaatsen. Maar juist in dat soort wedstrijden kunnen individuele spelers soms het verschil maken of in ieder geval de aandacht trekken.
En in de tweede helft was er eigenlijk geen twijfel mogelijk over wie de beste man op het veld was. Storm Meijer stak er met kop en schouders bovenuit. Zijn energie, snelheid en drang naar voren gaven Ezinge een impuls die het eerder in de wedstrijd had gemist.
Voor Ezinge, waar echte aanvallers momenteel schaars zijn, is het te hopen dat Meijer zijn blessureperiode definitief achter zich heeft gelaten. Want zaterdag liet hij zien dat hij over kwaliteiten beschikt die voor elke tegenstander lastig te bespelen zijn. Met zijn snelheid, lef en dribbelvermogen kan hij een wedstrijd openbreken.
Als hij daarnaast nog wat meer rust en overzicht in zijn spel weet te brengen, zou hij zomaar nog vaker de man van de wedstrijd kunnen worden. Zaterdag in Eenrum zette hij in ieder geval een eerste stap in die richting.
