Man van de Wedstrijd: Sander Bultena(SIOS) Een onverzettelijke aanvoerder
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.
Afgelopen zaterdag, in het duel tussen SIOS en Holwierde, viel er voldoende te kiezen om tot mijn speler van de wedstrijd te komen. Meerdere spelers kwamen dan nadrukkelijk in aanmerking voor mijn man van de wedstrijd
Toch koos ik, tegendraads als ik ben, voor iets totaal anders. Heel vreemd misschien, maar juist één speler bleef het meest op mijn netvlies hangen. In de eerste helft speelde hij vlak voor mijn neus. Spelen is misschien niet helemaal het juiste woord. Het was meer zwoegen. Werken. Knokken tegen zichzelf en tegen zijn directe tegenstander. Dat was wat Sander Bultena deed.
Voor de aanvoerder ontbrak het duidelijk aan wedstrijdritme. Een reis naar verre oorden werd abrupt afgebroken door trieste familieomstandigheden. Vervolgens gooide een lange en vervelende winterstop roet in het eten, waardoor er maar mondjesmaat getraind kon worden. Wedstrijden ontbraken, het ritme verdween. Maandenlang speelde hij geen echte wedstrijd. Een week eerder maakte hij als invaller zijn rentree in het uitduel tegen FC Lewenborg. Zaterdag stond hij weer in de basis. Niet op topniveau, maar wel met de band om de arm.
En juist dat maakte zijn optreden zo bijzonder.
Vanaf de eerste minuut was zichtbaar dat het geen gemakkelijke middag voor hem zou worden. Zijn directe tegenstander, Jurrely Torbed, zocht voortdurend de diepte, draaide slim weg uit de rug van de verdediging en dwong Sander keer op keer tot keuzes. Het was aanpoten, sleuren, corrigeren. Soms een halve meter te laat, soms precies op tijd met een voet ertussen. Je zag het gevecht in zijn ogen. Niet alleen tegen Torbed, maar ook tegen zijn eigen lichaam dat nog niet volledig meewerkte.
Wat me vooral bijbleef was zijn houding. Geen moment verstopte hij zich. Geen moment koos hij voor de veilige weg door een ander het vuile werk te laten opknappen. Integendeel. Hij coachte, wees, corrigeerde. Wanneer hij zelf werd uitgespeeld, was hij de eerste die de achtervolging inzette. En telkens was daar ook de hulp van zijn teamgenoten. Want een aanvoerder staat nooit alleen. Verdedigen doe je samen. De keren dat Torbed gevaarlijk leek door te breken, stond er altijd nog een medespeler klaar om bij te springen. Dat is geen toeval; dat is het gevolg van onderling vertrouwen.
Natuurlijk had ik kunnen kiezen voor de geweldig spelende Remco Kamphuis, of voor Bouke Bolt. En ook Flavio Fatima en Rick Heim lieten eveneens zien waarom SIOS zo moeilijk te bestrijden is dit seizoen. Het waren spelers die opvielen, die applaus oogstten en die hun stempel op de wedstrijd drukten.
Maar terwijl ik na afloop terugreed naar Ezinge, bleef het beeld van Sander Bultena hangen. Niet vanwege een schitterende sliding of een beslissend moment. Maar vanwege zijn mentaliteit. Vanwege het pure zwoegen. Het besef dat hij conditioneel nog stappen moet zetten, maar die toch geen moment zijn verantwoordelijkheid uit de weg ging. Een aanvoerder die weigerde zijn team in de steek te laten.
Voetbal draait om meer dan doelpunten en assists. Het draait om karakter, om leiderschap, om spelers die het fundament vormen waarop anderen kunnen schitteren. Soms zit de ware waarde van een speler niet in wat hij laat zien als alles vanzelf gaat, maar juist in wat hij doet wanneer het tegenzit. Wanneer het lichaam protesteert en het ritme ontbreekt, maar de wil sterker is dan de twijfel.
Voor mij was dat zaterdag doorslaggevend. Sander was niet de beste voetballer op het veld. Misschien was hij niet eens de meest opvallende speler. Maar hij belichaamde wel alles wat een team nodig heeft om succesvol te zijn: inzet, verantwoordelijkheid en onverzettelijkheid.
Daarom was voor mij, op die terugweg naar huis, de man van de wedstrijd duidelijk. Niet de man van de statistieken, maar de man van het karakter. En soms is dat misschien wel de mooiste onderscheiding die een voetballer kan krijgen.
Afgelopen zaterdag, in het duel tussen SIOS en Holwierde, viel er voldoende te kiezen om tot mijn speler van de wedstrijd te komen. Meerdere spelers kwamen dan nadrukkelijk in aanmerking voor mijn man van de wedstrijd
Toch koos ik, tegendraads als ik ben, voor iets totaal anders. Heel vreemd misschien, maar juist één speler bleef het meest op mijn netvlies hangen. In de eerste helft speelde hij vlak voor mijn neus. Spelen is misschien niet helemaal het juiste woord. Het was meer zwoegen. Werken. Knokken tegen zichzelf en tegen zijn directe tegenstander. Dat was wat Sander Bultena deed.
Voor de aanvoerder ontbrak het duidelijk aan wedstrijdritme. Een reis naar verre oorden werd abrupt afgebroken door trieste familieomstandigheden. Vervolgens gooide een lange en vervelende winterstop roet in het eten, waardoor er maar mondjesmaat getraind kon worden. Wedstrijden ontbraken, het ritme verdween. Maandenlang speelde hij geen echte wedstrijd. Een week eerder maakte hij als invaller zijn rentree in het uitduel tegen FC Lewenborg. Zaterdag stond hij weer in de basis. Niet op topniveau, maar wel met de band om de arm.
En juist dat maakte zijn optreden zo bijzonder.
Vanaf de eerste minuut was zichtbaar dat het geen gemakkelijke middag voor hem zou worden. Zijn directe tegenstander, Jurrely Torbed, zocht voortdurend de diepte, draaide slim weg uit de rug van de verdediging en dwong Sander keer op keer tot keuzes. Het was aanpoten, sleuren, corrigeren. Soms een halve meter te laat, soms precies op tijd met een voet ertussen. Je zag het gevecht in zijn ogen. Niet alleen tegen Torbed, maar ook tegen zijn eigen lichaam dat nog niet volledig meewerkte.
Wat me vooral bijbleef was zijn houding. Geen moment verstopte hij zich. Geen moment koos hij voor de veilige weg door een ander het vuile werk te laten opknappen. Integendeel. Hij coachte, wees, corrigeerde. Wanneer hij zelf werd uitgespeeld, was hij de eerste die de achtervolging inzette. En telkens was daar ook de hulp van zijn teamgenoten. Want een aanvoerder staat nooit alleen. Verdedigen doe je samen. De keren dat Torbed gevaarlijk leek door te breken, stond er altijd nog een medespeler klaar om bij te springen. Dat is geen toeval; dat is het gevolg van onderling vertrouwen.
Natuurlijk had ik kunnen kiezen voor de geweldig spelende Remco Kamphuis, of voor Bouke Bolt. En ook Flavio Fatima en Rick Heim lieten eveneens zien waarom SIOS zo moeilijk te bestrijden is dit seizoen. Het waren spelers die opvielen, die applaus oogstten en die hun stempel op de wedstrijd drukten.
Maar terwijl ik na afloop terugreed naar Ezinge, bleef het beeld van Sander Bultena hangen. Niet vanwege een schitterende sliding of een beslissend moment. Maar vanwege zijn mentaliteit. Vanwege het pure zwoegen. Het besef dat hij conditioneel nog stappen moet zetten, maar die toch geen moment zijn verantwoordelijkheid uit de weg ging. Een aanvoerder die weigerde zijn team in de steek te laten.
Voetbal draait om meer dan doelpunten en assists. Het draait om karakter, om leiderschap, om spelers die het fundament vormen waarop anderen kunnen schitteren. Soms zit de ware waarde van een speler niet in wat hij laat zien als alles vanzelf gaat, maar juist in wat hij doet wanneer het tegenzit. Wanneer het lichaam protesteert en het ritme ontbreekt, maar de wil sterker is dan de twijfel.
Voor mij was dat zaterdag doorslaggevend. Sander was niet de beste voetballer op het veld. Misschien was hij niet eens de meest opvallende speler. Maar hij belichaamde wel alles wat een team nodig heeft om succesvol te zijn: inzet, verantwoordelijkheid en onverzettelijkheid.
Daarom was voor mij, op die terugweg naar huis, de man van de wedstrijd duidelijk. Niet de man van de statistieken, maar de man van het karakter. En soms is dat misschien wel de mooiste onderscheiding die een voetballer kan krijgen.
