Man van de Wedstrijd: Vince van der Veen(Zeester) ook buiten de lijnen de leider
Iedere voetballiefhebber kent het ritueel. Na afloop van een wedstrijd, op de fiets richting huis of achter het stuur van de auto, wordt het duel nog eens rustig herbeleefd. De passes, de tackles, de duels, de doelpunten. En steevast komt die ene vraag voorbij: wie was vandaag de man van de wedstrijd? Soms is dat de spits met een schitterende goal of een beslissende assist. Soms de verdediger die alles wegkopt wat los en vast zit en zijn tegenstander tot wanhoop drijft. En heel af en toe is het een middenvelder. Zo’n speler die zich in stilte kapot werkt, nauwelijks in de statistieken terug te vinden is, maar wiens afwezigheid je onmiddellijk zou voelen. De spelers die trainers koesteren, maar die na afloop vaak onopgemerkt richting kleedkamer verdwijnen.
Er zijn wedstrijden waarin je al bij het zien van de opstelling verrast wordt. Soms is dat het gevolg van een tactische ingeving van de trainer. Een andere veldbezetting, een extra middenvelder, een gedurfde keuze in de voorhoede. Maar soms ligt de reden minder strategisch en meer noodgedwongen van aard. Dan valt er een belangrijke steunpilaar weg. Een speler die normaal gesproken niet eens ter discussie staat. Iemand van wie je pas echt beseft wat hij betekent op het moment dat hij er niet bij is. Een steunpilaar is meer dan alleen een vaste waarde in de basiself. Het is een speler die richting geeft, die corrigeert, die het team bij elkaar houdt wanneer het even tegenzit. Vaak vervult zo’n speler een centrale rol: als controleur op het middenveld of als leider in het hart van de defensie. Bij Zeester is zo’n speler zonder twijfel Vince van der Veen.
Vince is een leider zoals ieder team hem graag in de gelederen heeft. Voor de tegenstander is hij een lastpost, een speler die in de duels geen centimeter cadeau doet. Een ‘klootzak’, zullen sommigen zeggen, altijd op het randje, altijd fel, altijd aanwezig. Maar voor zijn eigen ploeg is hij goud waard. Hij bewaakt de organisatie, zet zijn medespelers neer waar ze moeten staan en schuwt het niet om iemand stevig aan te spreken wanneer de concentratie verslapt.
Als verslaggever hou ik van dat type speler. Niet omdat ze de mooiste doelpunten maken of de meeste assists geven, maar omdat ze het fundament vormen waarop een team rust. Ze willen altijd winnen. En ook Vince gaat daarin ver. Met luide stem coachend, op een manier die bij een Zoutkamper past: direct, ongepolijst, maar altijd met het teambelang voorop. Hij bewaakt de discipline, houdt het tempo hoog en zorgt dat niemand zich kan verstoppen. Maar zaterdag stond hij niet binnen de lijnen. Geen slidings in de zestien, geen corrigerende armgebaren. Vince stond in zijn gewone kleding langs de lijn, geveld door ziekte. Hopelijk herstelt hij snel. Niet alleen omdat Zeester hem sportief gezien nauwelijks kan missen, maar vooral omdat gezondheid altijd voorgaat. Sommige afwezigheden voel je direct, nog voordat de bal is gaan rollen. Dit was er zo één.
Zonder Vince was het stiller in Zoutkamp. Minder aanwijzingen, minder vocale sturing. Alsof er een laag constante energie ontbrak. Zijn vervanger centraal achterin, Martijn van der Ploeg, speelde een meer dan voortreffelijke wedstrijd. De jonge aanvoerder toonde zich een baken van rust in de defensie van de Zoutkampers. Hij koos steeds de juiste positie, won zijn duels en hield het hoofd koel op momenten dat de druk toenam. Een optreden dat respect afdwingt en perspectief biedt voor de toekomst.
Maar, en dat is absoluut geen schande, hij is geen Vince van der Veen. Niet omdat hij tekortschiet, maar omdat leiderschap in vele vormen bestaat. Martijn leidt met rust en overzicht. Vince leidt met vuur en stemgeluid. Waar de één kalmeert, ontsteekt de ander. En juist dat vurige element werd gemist. In de kleine momenten: bij een misverstand achterin, bij een stilstaande fase, bij een tegenvaller. Het zijn die fracties van seconden waarin een leider opstaat en het verschil maakt.
Opmerkelijk genoeg liet Vince ook deze wedstrijd zien wat leiderschap betekent. Niet door zelf te spelen, maar door betrokken te blijven vanaf de zijlijn. Zijn aanwezigheid buiten het veld onderstreepte zijn waarde binnen het veld. Een echte leider verdwijnt niet wanneer hij niet kan spelen; hij zoekt een andere manier om bij te dragen.
En daarom is mijn man van de wedstrijd deze keer iemand die geen minuut heeft gespeeld: Vince van der Veen. Omdat hij, juist in zijn afwezigheid, liet zien wat onmisbaarheid betekent. Omdat leiderschap niet alleen schuilt in tackles en kopduels, maar in houding, betrokkenheid en verantwoordelijkheid. Omdat een team meer is dan elf namen op een wedstrijdformulier. Soms zit de ware waarde van een speler niet in de statistieken, maar in de stilte die valt wanneer hij ontbreekt. Zaterdag was dat in Zoutkamp pijnlijk duidelijk. En precies daarom verdient Vince van der Veen de titel man van de wedstrijd en waarvan ik voor alles en iedereen in Zoutkamp hoop dat hij weer volledig herstelt en weer de leider kan zijn zoals een leider in mijn beleving moet zijn
Er zijn wedstrijden waarin je al bij het zien van de opstelling verrast wordt. Soms is dat het gevolg van een tactische ingeving van de trainer. Een andere veldbezetting, een extra middenvelder, een gedurfde keuze in de voorhoede. Maar soms ligt de reden minder strategisch en meer noodgedwongen van aard. Dan valt er een belangrijke steunpilaar weg. Een speler die normaal gesproken niet eens ter discussie staat. Iemand van wie je pas echt beseft wat hij betekent op het moment dat hij er niet bij is. Een steunpilaar is meer dan alleen een vaste waarde in de basiself. Het is een speler die richting geeft, die corrigeert, die het team bij elkaar houdt wanneer het even tegenzit. Vaak vervult zo’n speler een centrale rol: als controleur op het middenveld of als leider in het hart van de defensie. Bij Zeester is zo’n speler zonder twijfel Vince van der Veen.
Vince is een leider zoals ieder team hem graag in de gelederen heeft. Voor de tegenstander is hij een lastpost, een speler die in de duels geen centimeter cadeau doet. Een ‘klootzak’, zullen sommigen zeggen, altijd op het randje, altijd fel, altijd aanwezig. Maar voor zijn eigen ploeg is hij goud waard. Hij bewaakt de organisatie, zet zijn medespelers neer waar ze moeten staan en schuwt het niet om iemand stevig aan te spreken wanneer de concentratie verslapt.
Als verslaggever hou ik van dat type speler. Niet omdat ze de mooiste doelpunten maken of de meeste assists geven, maar omdat ze het fundament vormen waarop een team rust. Ze willen altijd winnen. En ook Vince gaat daarin ver. Met luide stem coachend, op een manier die bij een Zoutkamper past: direct, ongepolijst, maar altijd met het teambelang voorop. Hij bewaakt de discipline, houdt het tempo hoog en zorgt dat niemand zich kan verstoppen. Maar zaterdag stond hij niet binnen de lijnen. Geen slidings in de zestien, geen corrigerende armgebaren. Vince stond in zijn gewone kleding langs de lijn, geveld door ziekte. Hopelijk herstelt hij snel. Niet alleen omdat Zeester hem sportief gezien nauwelijks kan missen, maar vooral omdat gezondheid altijd voorgaat. Sommige afwezigheden voel je direct, nog voordat de bal is gaan rollen. Dit was er zo één.
Zonder Vince was het stiller in Zoutkamp. Minder aanwijzingen, minder vocale sturing. Alsof er een laag constante energie ontbrak. Zijn vervanger centraal achterin, Martijn van der Ploeg, speelde een meer dan voortreffelijke wedstrijd. De jonge aanvoerder toonde zich een baken van rust in de defensie van de Zoutkampers. Hij koos steeds de juiste positie, won zijn duels en hield het hoofd koel op momenten dat de druk toenam. Een optreden dat respect afdwingt en perspectief biedt voor de toekomst.
Maar, en dat is absoluut geen schande, hij is geen Vince van der Veen. Niet omdat hij tekortschiet, maar omdat leiderschap in vele vormen bestaat. Martijn leidt met rust en overzicht. Vince leidt met vuur en stemgeluid. Waar de één kalmeert, ontsteekt de ander. En juist dat vurige element werd gemist. In de kleine momenten: bij een misverstand achterin, bij een stilstaande fase, bij een tegenvaller. Het zijn die fracties van seconden waarin een leider opstaat en het verschil maakt.
Opmerkelijk genoeg liet Vince ook deze wedstrijd zien wat leiderschap betekent. Niet door zelf te spelen, maar door betrokken te blijven vanaf de zijlijn. Zijn aanwezigheid buiten het veld onderstreepte zijn waarde binnen het veld. Een echte leider verdwijnt niet wanneer hij niet kan spelen; hij zoekt een andere manier om bij te dragen.
En daarom is mijn man van de wedstrijd deze keer iemand die geen minuut heeft gespeeld: Vince van der Veen. Omdat hij, juist in zijn afwezigheid, liet zien wat onmisbaarheid betekent. Omdat leiderschap niet alleen schuilt in tackles en kopduels, maar in houding, betrokkenheid en verantwoordelijkheid. Omdat een team meer is dan elf namen op een wedstrijdformulier. Soms zit de ware waarde van een speler niet in de statistieken, maar in de stilte die valt wanneer hij ontbreekt. Zaterdag was dat in Zoutkamp pijnlijk duidelijk. En precies daarom verdient Vince van der Veen de titel man van de wedstrijd en waarvan ik voor alles en iedereen in Zoutkamp hoop dat hij weer volledig herstelt en weer de leider kan zijn zoals een leider in mijn beleving moet zijn
