Dit was wel een heel bijzonder weekend
Wie het programma Dit Was Het Weekend op ESPN kent, weet: daar wordt het voetbalweekend geanalyseerd, gefileerd en van duiding voorzien. Maar wat het afgelopen weekend in de regionale velden gebeurde, verdient een andere titel. Geen analyse, geen duiding, gewoon de constatering: dit was wél een bijzonder weekend. In voetballand. Of beter gezegd: in ‘verbazingland’.
Voor wie de regionale competities volgt via www.liveuitslagen.nl (met één “s” in uitslagen, maar dat terzijde), is het bruine balkje onder een duel een onheilspellend teken. Het betekent: gestaakt. Vroegtijdig einde. Dat kan van alles zijn. Een zware blessure. Onweer dat plots over het veld jaagt. Wanordelijkheden langs de lijn. Of, zoals dit weekend bleek, iets wat nooit normaal mag worden: een speler die een scheidsrechter een duw geeft.
Bij thuiskomst van het duel Zeester – Warffum zag ik het bruine balkje onder Stedum – Rood Zwart Baflo. Dan weet je: hier is iets gebeurd. Niet veel later hoorde ik de toedracht. Een speler van de thuisploeg had de arbiter geduwd. Voor de scheidsrechter was dat de druppel, na eerder al meerdere gele kaarten en zelfs twee rode kaarten te hebben getrokken voor de thuisploeg. Wie dan nog niet begrijpt dat je op de rand van het toelaatbare balanceert, vraagt erom dat het misgaat.
Het verhaal was helder. Feiten zijn feiten. Ik noteerde ze voor mijn verslag, zoals ik dat al jaren doe. Wat ik zie of hoor, schrijf ik. Zonder opsmuk. Zonder sensatie. Maar ook zonder verzwijgen.
En toch kwam later op de avond de vraag of er in het verslag niet “teveel ruchtbaarheid” aan het voorval kon worden gegeven. Een bijzondere formulering. Alsof het benoemen van een duw tegen een scheidsrechter het echte probleem is, en niet de duw zelf. Alsof transparantie schadelijker is dan het gedrag dat tot een staking leidt.
Dat zat mij niet lekker. Integendeel. Het voelde als eenrichtingsverkeer: de feiten zijn bekend, maar laten we ze liever klein houden. Dat gevoel bleek terecht. Zondagochtend, rond mijn gebruikelijke tijd van 05.00 uur, ik sta ik in het voetbalseizoen vroeg op om te schrijven ,tond er al een artikel online over het incident in Stedum. De stilte die gevraagd werd, bleek selectief en alleen richting mij.
Voor mij was de kop boven mijn artikel toen eenvoudig en logisch: Duel Stedum – Rood Zwart Baflo gestaakt na duw tegen scheidsrechter. Geen beschuldiging. Geen waardeoordeel. Gewoon wat er gebeurd is.
En laat één ding duidelijk zijn: wat ik zie of hoor, schrijf ik. Dat is nooit anders geweest en dat zal nooit veranderen. Verslaggeving is geen verlengstuk van een clubbelang. Het is geen instrument om de scherpe randjes van de werkelijkheid af te vijlen. Wie een scheidsrechter duwt, duwt niet alleen een man in het zwart. Die duwt tegen de grenzen van wat we in het amateurvoetbal acceptabel vinden.
Maar het weekend bood meer verbazing.
Bij een ander duel verscheen de melding: “niet opkomen bezoekend elftal/team.” Ook dat is zo’n zinnetje dat droog oogt, maar veel zegt. Een competitiewedstrijd waarvoor één partij simpelweg niet verschijnt. Geen afgelasting wegens het weer. Gewoon niet opkomen. Het zal vast nog een staartje krijgen bij de bond. Want competitievoetbal is geen vrijblijvende afspraak.
En dan was er nog het zondagduel waarbij de scheidsrechter vooraf al zou hebben aangegeven dat hij wel zou beginnen, maar zeker wist dat hij eerder zou stoppen. De reden? Het veld had de overvloedige regen niet verwerkt. Dan gaan bij mij twee vragen branden. Is de consul op het veld geweest? Heeft de arbiter zelf een degelijke inspectie uitgevoerd? Of is hier begonnen met de wetenschap dat het eigenlijk niet kon?
Het gevolg laat zich raden: het duel kreeg al snel een eindsignaal. Spelers die zich hebben voorbereid. Vrijwilligers die hun zaterdag of zondag hebben vrijgemaakt. Supporters die langs de lijn staan. En dan een wedstrijd waarvan vooraf al vaststaat dat hij het einde niet zal halen. Dat is geen overmacht meer, dat is een keuze.
Zo stapelden de gebeurtenissen zich op. Een gestaakt duel na een duw. Een ploeg die niet opkomt. Een wedstrijd die begint met de zekerheid dat hij zal stranden. En daar tussendoor het verzoek om vooral niet te veel ruchtbaarheid te geven aan wat er daadwerkelijk is voorgevallen.
Het wrange is misschien nog wel dat we in een tijd leven waarin iedereen met één druk op de knop informatie deelt, maar waarin tegelijkertijd wordt gevraagd om terughoudendheid zodra de feiten ongemakkelijk zijn. Alsof een website leidend moet zijn in wat we wel of niet benoemen. Alsof het volgen van een digitaal balkje belangrijker is dan het volgen van principes.
Er zijn er die ‘slaafs’ achter een website aanlopen. Die pas reageren als het daar verschijnt. Die denken dat wat niet benoemd wordt, ook niet bestaat. Maar verslaggeving is geen kopieerwerk van een livescorepagina. Het is kijken, luisteren, checken en dan opschrijven.
En ja, ook na bijna 18 jaar langs de lijn akls verslaggever leer je nog ieder weekend. Dat respect voor de scheidsrechter geen vanzelfsprekendheid meer is. Dat verantwoordelijkheid soms wordt doorgeschoven. Dat transparantie niet altijd wordt omarmd. Maar ook dat er nog steeds genoeg mensen zijn die wél begrijpen waar het om draait: eerlijk spel, duidelijke regels en openheid over wat er misgaat.
Misschien is dat wel de winst van zo’n bijzonder weekend. Niet de incidenten zelf ,die zijn treurig genoeg , maar de bevestiging dat wegkijken geen optie is. Dat benoemen geen opruiing is. Dat verslag doen geen aanval is, maar een plicht.
Dit was geen gewoon weekend. Dit was een spiegel. Voor spelers. Voor clubs. Voor arbiters. En ja, ook voor verslaggevers, want die moeten alleen schrijven wat ze horen en zien.
Voor wie de regionale competities volgt via www.liveuitslagen.nl (met één “s” in uitslagen, maar dat terzijde), is het bruine balkje onder een duel een onheilspellend teken. Het betekent: gestaakt. Vroegtijdig einde. Dat kan van alles zijn. Een zware blessure. Onweer dat plots over het veld jaagt. Wanordelijkheden langs de lijn. Of, zoals dit weekend bleek, iets wat nooit normaal mag worden: een speler die een scheidsrechter een duw geeft.
Bij thuiskomst van het duel Zeester – Warffum zag ik het bruine balkje onder Stedum – Rood Zwart Baflo. Dan weet je: hier is iets gebeurd. Niet veel later hoorde ik de toedracht. Een speler van de thuisploeg had de arbiter geduwd. Voor de scheidsrechter was dat de druppel, na eerder al meerdere gele kaarten en zelfs twee rode kaarten te hebben getrokken voor de thuisploeg. Wie dan nog niet begrijpt dat je op de rand van het toelaatbare balanceert, vraagt erom dat het misgaat.
Het verhaal was helder. Feiten zijn feiten. Ik noteerde ze voor mijn verslag, zoals ik dat al jaren doe. Wat ik zie of hoor, schrijf ik. Zonder opsmuk. Zonder sensatie. Maar ook zonder verzwijgen.
En toch kwam later op de avond de vraag of er in het verslag niet “teveel ruchtbaarheid” aan het voorval kon worden gegeven. Een bijzondere formulering. Alsof het benoemen van een duw tegen een scheidsrechter het echte probleem is, en niet de duw zelf. Alsof transparantie schadelijker is dan het gedrag dat tot een staking leidt.
Dat zat mij niet lekker. Integendeel. Het voelde als eenrichtingsverkeer: de feiten zijn bekend, maar laten we ze liever klein houden. Dat gevoel bleek terecht. Zondagochtend, rond mijn gebruikelijke tijd van 05.00 uur, ik sta ik in het voetbalseizoen vroeg op om te schrijven ,tond er al een artikel online over het incident in Stedum. De stilte die gevraagd werd, bleek selectief en alleen richting mij.
Voor mij was de kop boven mijn artikel toen eenvoudig en logisch: Duel Stedum – Rood Zwart Baflo gestaakt na duw tegen scheidsrechter. Geen beschuldiging. Geen waardeoordeel. Gewoon wat er gebeurd is.
En laat één ding duidelijk zijn: wat ik zie of hoor, schrijf ik. Dat is nooit anders geweest en dat zal nooit veranderen. Verslaggeving is geen verlengstuk van een clubbelang. Het is geen instrument om de scherpe randjes van de werkelijkheid af te vijlen. Wie een scheidsrechter duwt, duwt niet alleen een man in het zwart. Die duwt tegen de grenzen van wat we in het amateurvoetbal acceptabel vinden.
Maar het weekend bood meer verbazing.
Bij een ander duel verscheen de melding: “niet opkomen bezoekend elftal/team.” Ook dat is zo’n zinnetje dat droog oogt, maar veel zegt. Een competitiewedstrijd waarvoor één partij simpelweg niet verschijnt. Geen afgelasting wegens het weer. Gewoon niet opkomen. Het zal vast nog een staartje krijgen bij de bond. Want competitievoetbal is geen vrijblijvende afspraak.
En dan was er nog het zondagduel waarbij de scheidsrechter vooraf al zou hebben aangegeven dat hij wel zou beginnen, maar zeker wist dat hij eerder zou stoppen. De reden? Het veld had de overvloedige regen niet verwerkt. Dan gaan bij mij twee vragen branden. Is de consul op het veld geweest? Heeft de arbiter zelf een degelijke inspectie uitgevoerd? Of is hier begonnen met de wetenschap dat het eigenlijk niet kon?
Het gevolg laat zich raden: het duel kreeg al snel een eindsignaal. Spelers die zich hebben voorbereid. Vrijwilligers die hun zaterdag of zondag hebben vrijgemaakt. Supporters die langs de lijn staan. En dan een wedstrijd waarvan vooraf al vaststaat dat hij het einde niet zal halen. Dat is geen overmacht meer, dat is een keuze.
Zo stapelden de gebeurtenissen zich op. Een gestaakt duel na een duw. Een ploeg die niet opkomt. Een wedstrijd die begint met de zekerheid dat hij zal stranden. En daar tussendoor het verzoek om vooral niet te veel ruchtbaarheid te geven aan wat er daadwerkelijk is voorgevallen.
Het wrange is misschien nog wel dat we in een tijd leven waarin iedereen met één druk op de knop informatie deelt, maar waarin tegelijkertijd wordt gevraagd om terughoudendheid zodra de feiten ongemakkelijk zijn. Alsof een website leidend moet zijn in wat we wel of niet benoemen. Alsof het volgen van een digitaal balkje belangrijker is dan het volgen van principes.
Er zijn er die ‘slaafs’ achter een website aanlopen. Die pas reageren als het daar verschijnt. Die denken dat wat niet benoemd wordt, ook niet bestaat. Maar verslaggeving is geen kopieerwerk van een livescorepagina. Het is kijken, luisteren, checken en dan opschrijven.
En ja, ook na bijna 18 jaar langs de lijn akls verslaggever leer je nog ieder weekend. Dat respect voor de scheidsrechter geen vanzelfsprekendheid meer is. Dat verantwoordelijkheid soms wordt doorgeschoven. Dat transparantie niet altijd wordt omarmd. Maar ook dat er nog steeds genoeg mensen zijn die wél begrijpen waar het om draait: eerlijk spel, duidelijke regels en openheid over wat er misgaat.
Misschien is dat wel de winst van zo’n bijzonder weekend. Niet de incidenten zelf ,die zijn treurig genoeg , maar de bevestiging dat wegkijken geen optie is. Dat benoemen geen opruiing is. Dat verslag doen geen aanval is, maar een plicht.
Dit was geen gewoon weekend. Dit was een spiegel. Voor spelers. Voor clubs. Voor arbiters. En ja, ook voor verslaggevers, want die moeten alleen schrijven wat ze horen en zien.
