Stellling stoppen met pamperen en terug met het 'scorebord '
Kinderen moeten leren dat bij het leven soms winnen en soms verliezen hoort,” zegt Caroline van der Plas. ,,Stop met het schrappen van scoreborden in de jeugdsport. Laten we kinderen opvoeden met gezond verstand en weerbaarheid.”
De stelling legde ik Jan ten Caat voor en dat zorgde voor onderstaand gesprek. ,,Vooropgesteld,” zo begon Jan, ,,vind ik dat er tot 8 jaar geen competitie gespeeld moet worden. Als er daarna competitie gespeeld wordt, dan ook gewoon met een ranglijst zodat iedereen weet waar zijn of haar team staat. Je hoeft kinderen daar niet tegen te beschermen. Geef ze een bak patat en ze zijn die hele ranglijst vergeten. Met deze maatregelen worden meer ouders en leiders/trainers in bescherming genomen. Volgens mij hebben die een groter trauma als ze zien dat hun kroost het wat minder goed doet.
Kort gezegd: kinderen die beschadigd raken door het zien van een ranglijst hebben waarschijnlijk onderliggende problemen waar ze aan geholpen moeten worden. Daarnaast schieten we ook te ver door in positief coachen. Dit om de kinderzieltjes maar niet te kwetsen. Het is helemaal niet erg als kinderen soms eens wat strenger toegesproken worden in sommige situaties.”
Daar ben ik het helemaal mee eens Jan. Dat deed ik vroeger ook in mijn periode als jeugdtrainer: niet alleen lieve broodjes bakken. ,,Precies dat, je merkte dat het soms net even wat steviger beter werkte dan een lik uit de strooppot. In de najaarsreeks zag ik weer zo’n geval. Kind struikelde over de bal en coach riep: goed gedaan! Dan denk je toch bij jezelf: hoe dan?????? Wil je dat kind in de war maken of zo?? Want natuurlijk was dat niet goed gedaan. Dat was gewoon ruk.”
Kom ik direct bij een ander punt waar ik mij mateloos aan kan ergeren. Een duimpje omhoog wanneer er een ‘kut’-bal gegeven wordt. Zelfs bij het Walking Football word ik ‘gillend gek’ wanneer een pass over vijf meter niet goed wordt gegeven.,,Ja duimpje omhoog bij een bal die 6 meter over je heen zeilt. Ik gebruikte dan alleen mijn middelvinger als dank voor een ‘geweldige’ pass. Waar ik trouwens helemaal gestoord van word zijn de ‘rapporten’ bij voetbalscholen. Heb eens een rapport ingezien bij een speler die er helemaal niks van kon. Allemaal achten en negens. Dat zorgde dat ouders liepen te zwaaien met dat rapport toen de teamindeling bekend werd en zoonlief niet in de eerste selectie, trouwens ook niet in de tweede selectie, zat. Maar om terug te komen op de weerbaarheid van kinderen. Je moet ze ook zaken zelf op laten lossen. En soms maar gewoon zonder begeleiding die er bovenop zit. Een blauwe plek is na een week weer weg. Ik ben absoluut niet van de pampers. Zo ben ik niet opgevoed. Ik had nog katoenen luiers, waar ik mee wil zeggen dat je niet alleen door je ouders maar ook op de club wist wat de regels waren.””
Zo vind ik wel dat de begeleiding van nu te snel in de kantine zit en de jeugd maar wat aan laat klooien. ,,Nou eigenlijk had ik er ook wel een hekel aan om naar een stel douchende kinderen te kijken. Dus ik kan daar geen commentaar op hebben.”
Ik was nooit in de doucheruimte zelf maar wel in de buurt van de kleedkamer. ,,Denk wij vroeger meer betrokken waren. Nu te veel die denken... doe ik wel even.. Ja maar betrokken bij het spel zelf of bij douchen vind ik wel een verschil. Ik denk inderdaad dat dit nu anders is dan vroeger.
,,Ik bedoel het eerste.. maar ik was wel van.. op de club douchen. Zie ze nu ook in Ezinge wel fietsen na een training en denk daar het mijne van.” Ik heb die verandering ook gezien. Dat hebben we te danken aan de moslims. Die willen niet gezamenlijk douchen en de autochtone kinderen hebben dit overgenomen.”
,,Klopt en dat is best een raar iets. Vroeger ging je gewoon douchen. Werd niet over nagedacht.” Eens maar we moeten eraan wennen dat deze groepering steeds meer onze cultuur gaat bepalen wanneer we niet tegen hun gedrag optreden. En dan kom ik terug op de weerbaarheid van de jeugd, gewoon vasthouden aan: dit zijn onze regels en jij past je aan en niet wij.”
De stelling legde ik Jan ten Caat voor en dat zorgde voor onderstaand gesprek. ,,Vooropgesteld,” zo begon Jan, ,,vind ik dat er tot 8 jaar geen competitie gespeeld moet worden. Als er daarna competitie gespeeld wordt, dan ook gewoon met een ranglijst zodat iedereen weet waar zijn of haar team staat. Je hoeft kinderen daar niet tegen te beschermen. Geef ze een bak patat en ze zijn die hele ranglijst vergeten. Met deze maatregelen worden meer ouders en leiders/trainers in bescherming genomen. Volgens mij hebben die een groter trauma als ze zien dat hun kroost het wat minder goed doet.
Kort gezegd: kinderen die beschadigd raken door het zien van een ranglijst hebben waarschijnlijk onderliggende problemen waar ze aan geholpen moeten worden. Daarnaast schieten we ook te ver door in positief coachen. Dit om de kinderzieltjes maar niet te kwetsen. Het is helemaal niet erg als kinderen soms eens wat strenger toegesproken worden in sommige situaties.”
Daar ben ik het helemaal mee eens Jan. Dat deed ik vroeger ook in mijn periode als jeugdtrainer: niet alleen lieve broodjes bakken. ,,Precies dat, je merkte dat het soms net even wat steviger beter werkte dan een lik uit de strooppot. In de najaarsreeks zag ik weer zo’n geval. Kind struikelde over de bal en coach riep: goed gedaan! Dan denk je toch bij jezelf: hoe dan?????? Wil je dat kind in de war maken of zo?? Want natuurlijk was dat niet goed gedaan. Dat was gewoon ruk.”
Kom ik direct bij een ander punt waar ik mij mateloos aan kan ergeren. Een duimpje omhoog wanneer er een ‘kut’-bal gegeven wordt. Zelfs bij het Walking Football word ik ‘gillend gek’ wanneer een pass over vijf meter niet goed wordt gegeven.,,Ja duimpje omhoog bij een bal die 6 meter over je heen zeilt. Ik gebruikte dan alleen mijn middelvinger als dank voor een ‘geweldige’ pass. Waar ik trouwens helemaal gestoord van word zijn de ‘rapporten’ bij voetbalscholen. Heb eens een rapport ingezien bij een speler die er helemaal niks van kon. Allemaal achten en negens. Dat zorgde dat ouders liepen te zwaaien met dat rapport toen de teamindeling bekend werd en zoonlief niet in de eerste selectie, trouwens ook niet in de tweede selectie, zat. Maar om terug te komen op de weerbaarheid van kinderen. Je moet ze ook zaken zelf op laten lossen. En soms maar gewoon zonder begeleiding die er bovenop zit. Een blauwe plek is na een week weer weg. Ik ben absoluut niet van de pampers. Zo ben ik niet opgevoed. Ik had nog katoenen luiers, waar ik mee wil zeggen dat je niet alleen door je ouders maar ook op de club wist wat de regels waren.””
Zo vind ik wel dat de begeleiding van nu te snel in de kantine zit en de jeugd maar wat aan laat klooien. ,,Nou eigenlijk had ik er ook wel een hekel aan om naar een stel douchende kinderen te kijken. Dus ik kan daar geen commentaar op hebben.”
Ik was nooit in de doucheruimte zelf maar wel in de buurt van de kleedkamer. ,,Denk wij vroeger meer betrokken waren. Nu te veel die denken... doe ik wel even.. Ja maar betrokken bij het spel zelf of bij douchen vind ik wel een verschil. Ik denk inderdaad dat dit nu anders is dan vroeger.
,,Ik bedoel het eerste.. maar ik was wel van.. op de club douchen. Zie ze nu ook in Ezinge wel fietsen na een training en denk daar het mijne van.” Ik heb die verandering ook gezien. Dat hebben we te danken aan de moslims. Die willen niet gezamenlijk douchen en de autochtone kinderen hebben dit overgenomen.”
,,Klopt en dat is best een raar iets. Vroeger ging je gewoon douchen. Werd niet over nagedacht.” Eens maar we moeten eraan wennen dat deze groepering steeds meer onze cultuur gaat bepalen wanneer we niet tegen hun gedrag optreden. En dan kom ik terug op de weerbaarheid van de jeugd, gewoon vasthouden aan: dit zijn onze regels en jij past je aan en niet wij.”
