Een krantenknipsel als tijdmachine: Corenos kampioen seizoen 1983-1984
Soms is er maar weinig nodig om een stroom aan herinneringen op gang te brengen. Een vergeeld krantenknipsel, een naam, een uitslag. Afgelopen week was het zo’n moment. Een krantenknipsel van het duel Corenos–SETA werd toegestuurd. Een wedstrijd waarin Corenos uit Roodeschool het kampioenschap veiligstelde. Het bleek de perfecte aanleiding voor een mooi gesprek met een van de spelers uit dat kampioensteam: Piet Spijk.
We gaan terug naar het seizoen 1983-1984. Corenos komt dat jaar uit in de eerste klasse van de afdeling Groningen. Een competitie waarin de ploeg vanaf het begin laat zien mee te kunnen doen om de prijzen. “We begonnen eigenlijk meteen goed,” herinnert Piet zich. “Acht punten uit de eerste vier wedstrijden. Toen kreeg je natuurlijk nog twee punten voor een overwinning. Dat gaf vertrouwen.”
Toch ging het niet het hele seizoen vanzelf. Na die sterke start volgde een mindere periode. Resultaten vielen tegen en het leek erop dat Corenos de aansluiting met de top zou verliezen. Maar na de winterstop stond er een ander elftal. “We wisten ons goed te herstellen,” vertelt Piet. “We pakten belangrijke punten en bleven rustig. Uiteindelijk leverde dat ons de titel op. Ja, ik denk zeker dat het een terechte was.”
Het kampioenschap werd definitief binnengehaald in het duel tegen SETA. Een wedstrijd die voor Piet persoonlijk ook memorabel was, al bleef een doelpunt uit. “Ik was er twee keer dichtbij,” lacht hij. “De eerste keer scoorde ik, maar werd het doelpunt afgekeurd wegens buitenspel. En de tweede keer kopte ik de bal tegen de paal. Dat hoort er ook bij.”
Piet was in die periode geen vaste spits. Sterker nog, hij begon zijn loopbaan in het eerste elftal op een heel andere plek. “Ik ben gestart als rechtsback,” vertelt hij. “Door knieproblemen heb ik uiteindelijk maar acht seizoenen in het eerste elftal gespeeld, maar in die tijd heb ik wel op meerdere posities gestaan.” Die veelzijdigheid typeerde hem, maar ook het team als geheel was breed samengesteld.
Want Corenos beschikte dat seizoen over een sterke selectie, met spelers die op meerdere manieren het verschil maakten. “Frits Meeuwes en Henri’Brokamp’ Bruggeman sprongen er uit,” zegt Piet. “Niet alleen omdat het goede voetballers waren, maar ook omdat ze belangrijk waren voor de sfeer. Dat telde zeker in die tijd net zo zwaar.” Daarnaast noemt hij Evert Westerdijk, die met zijn snelheid een geweldig wapen was, en doelman Arné Hoving. “Een prima keeper, heel betrouwbaar. “ En ook mag de inbreng van trainer Hemmo Battjes niet onvermeld blijven. ”Als trainer heel fanatiek maar als persoon warm en toegankelijk. Werd binnen Corenos op handen gedragen.”
Na zijn periode in het eerste elftal bleef Piet de club trouw. Hij ging spelen in het derde elftal en later zelfs in het vierde. Dat laatste had een bijzonder verhaal. “Ze zochten daar een keeper,” vertelt hij. “Ik werkte toen als postbode en had vaste koffieadresjes. Bij een van die adressen vroegen ze of ik niet wilde keepen in het vierde. Zo is dat gegaan.”
Die keuze had onverwachte gevolgen. Door blessures en afwezigheid bij het eerste elftal fungeerde Piet soms als stand-in voor Arné Hoving. “Ik heb daardoor toch nog een aantal wedstrijden in het eerste mogen keepen,” zegt hij. “Het hadden er meer kunnen zijn, maar een paar keer werd een duel afgelast. Dat is jammer, maar het blijft een mooie herinnering.”
Tegenwoordig staat Piet niet meer op het veld, maar langs de lijn. Als trouwe supporter volgt hij Corenos nog altijd op de voet. “Ik hoor nu bij de groep die zegt dat het vroeger allemaal beter was,” grapt hij. “Al is dat natuurlijk niet zo. Het voetbal is veranderd, de tijd is veranderd. En dat moeten we accepteren.”
Eén ding is echter onveranderd gebleven: zijn liefde voor Corenos. “Dat is en blijft mijn club,” zegt Piet stellig. “Toen ik in elders woonde kwam ik wat minder vaak, maar nu ben ik weer bij alle thuiswedstrijden. En het mooie is: je voelt je meteen weer thuis.” Op het sportpark ontmoet hij nog steeds mensen met wie hij vroeger op het veld stond. “Dat zijn prachtige herinneringen. Die raak je nooit kwijt.”
Een krantenknipsel bracht het allemaal weer tot leven. Het kampioenschap van 1983-1984, de spelers, de wedstrijden en het gevoel van samen iets bereiken. Verhalen als deze laten zien waar het amateurvoetbal om draait: vriendschap, clubliefde en herinneringen die een leven lang meegaan. Bij Corenos weten ze daar alles van.
We gaan terug naar het seizoen 1983-1984. Corenos komt dat jaar uit in de eerste klasse van de afdeling Groningen. Een competitie waarin de ploeg vanaf het begin laat zien mee te kunnen doen om de prijzen. “We begonnen eigenlijk meteen goed,” herinnert Piet zich. “Acht punten uit de eerste vier wedstrijden. Toen kreeg je natuurlijk nog twee punten voor een overwinning. Dat gaf vertrouwen.”
Toch ging het niet het hele seizoen vanzelf. Na die sterke start volgde een mindere periode. Resultaten vielen tegen en het leek erop dat Corenos de aansluiting met de top zou verliezen. Maar na de winterstop stond er een ander elftal. “We wisten ons goed te herstellen,” vertelt Piet. “We pakten belangrijke punten en bleven rustig. Uiteindelijk leverde dat ons de titel op. Ja, ik denk zeker dat het een terechte was.”
Het kampioenschap werd definitief binnengehaald in het duel tegen SETA. Een wedstrijd die voor Piet persoonlijk ook memorabel was, al bleef een doelpunt uit. “Ik was er twee keer dichtbij,” lacht hij. “De eerste keer scoorde ik, maar werd het doelpunt afgekeurd wegens buitenspel. En de tweede keer kopte ik de bal tegen de paal. Dat hoort er ook bij.”
Piet was in die periode geen vaste spits. Sterker nog, hij begon zijn loopbaan in het eerste elftal op een heel andere plek. “Ik ben gestart als rechtsback,” vertelt hij. “Door knieproblemen heb ik uiteindelijk maar acht seizoenen in het eerste elftal gespeeld, maar in die tijd heb ik wel op meerdere posities gestaan.” Die veelzijdigheid typeerde hem, maar ook het team als geheel was breed samengesteld.
Want Corenos beschikte dat seizoen over een sterke selectie, met spelers die op meerdere manieren het verschil maakten. “Frits Meeuwes en Henri’Brokamp’ Bruggeman sprongen er uit,” zegt Piet. “Niet alleen omdat het goede voetballers waren, maar ook omdat ze belangrijk waren voor de sfeer. Dat telde zeker in die tijd net zo zwaar.” Daarnaast noemt hij Evert Westerdijk, die met zijn snelheid een geweldig wapen was, en doelman Arné Hoving. “Een prima keeper, heel betrouwbaar. “ En ook mag de inbreng van trainer Hemmo Battjes niet onvermeld blijven. ”Als trainer heel fanatiek maar als persoon warm en toegankelijk. Werd binnen Corenos op handen gedragen.”
Na zijn periode in het eerste elftal bleef Piet de club trouw. Hij ging spelen in het derde elftal en later zelfs in het vierde. Dat laatste had een bijzonder verhaal. “Ze zochten daar een keeper,” vertelt hij. “Ik werkte toen als postbode en had vaste koffieadresjes. Bij een van die adressen vroegen ze of ik niet wilde keepen in het vierde. Zo is dat gegaan.”
Die keuze had onverwachte gevolgen. Door blessures en afwezigheid bij het eerste elftal fungeerde Piet soms als stand-in voor Arné Hoving. “Ik heb daardoor toch nog een aantal wedstrijden in het eerste mogen keepen,” zegt hij. “Het hadden er meer kunnen zijn, maar een paar keer werd een duel afgelast. Dat is jammer, maar het blijft een mooie herinnering.”
Tegenwoordig staat Piet niet meer op het veld, maar langs de lijn. Als trouwe supporter volgt hij Corenos nog altijd op de voet. “Ik hoor nu bij de groep die zegt dat het vroeger allemaal beter was,” grapt hij. “Al is dat natuurlijk niet zo. Het voetbal is veranderd, de tijd is veranderd. En dat moeten we accepteren.”
Eén ding is echter onveranderd gebleven: zijn liefde voor Corenos. “Dat is en blijft mijn club,” zegt Piet stellig. “Toen ik in elders woonde kwam ik wat minder vaak, maar nu ben ik weer bij alle thuiswedstrijden. En het mooie is: je voelt je meteen weer thuis.” Op het sportpark ontmoet hij nog steeds mensen met wie hij vroeger op het veld stond. “Dat zijn prachtige herinneringen. Die raak je nooit kwijt.”
Een krantenknipsel bracht het allemaal weer tot leven. Het kampioenschap van 1983-1984, de spelers, de wedstrijden en het gevoel van samen iets bereiken. Verhalen als deze laten zien waar het amateurvoetbal om draait: vriendschap, clubliefde en herinneringen die een leven lang meegaan. Bij Corenos weten ze daar alles van.
