Een wedstrijd die nooit gespeeld had mogen worden
Wanneer je de foto ziet, snap je meteen waarom de opmerking van de trainer niet eens zo cynisch bedoeld was. Een op een hoop samengeveegde sneeuw, vermengd met zwarte rubberkorrels, langs de zijlijn van een amateurvoetbalveld. Geen kunstwerk, geen toeval. Dit was het gevolg van een beslissing. Of beter gezegd: van het uitblijven ervan.
“Eigenlijk hadden we met zeven spelers moeten beginnen,” zei hij. “Zorgen dat er eentje ‘geblesseerd’ het veld af moest zodat het duel vervolgens gestaakt moet worden
Het stoom kwam hem nog uit de oren toen ik hem sprak, dinsdag 3 februari. En eerlijk is eerlijk: dat was niet gespeeld. Dit was geen trainer die twee dagen eerder een potje had verloren en de schuld bij alles en iedereen neerlegde. Dit was iemand die zich serieus afvroeg waar de grens ligt. En of die binnen het amateurvoetbal überhaupt nog bestaat.
De scheidsrechter vond het kunstgrasveld goed bespeelbaar. Punt. De thuisclub had immers een borstel gebruikt. De sneeuw was grotendeels van het veld geschoven. Wat er vervolgens met die sneeuw gebeurde, leek niemand echt te interesseren. Die belandde, samen met een groot deel van de rubberkorrels, buiten de lijnen. Met als resultaat: een spekglad veld, met zones waar spelers letterlijk geen grip meer hadden.
Het uitspelende team had zijn bedenkingen. Grote bedenkingen. Niet omdat het voorafgaand aan het duel al de underdog was. Dat ze wekenlang niet hadden kunnen trainen, terwijl de tegenstander op het eigen kunstgrasveld wel gewoon door kon, hadden ze allang geaccepteerd.
Sterker nog: een nederlaag hadden de gasten om die reden al min of meer ingecalculeerd. Daar ging het niet om.
De twijfel zat hem in de veiligheid. In de verantwoordelijkheid. In het simpele feit dat een voetbalwedstrijd, zelfs in de vijfde klasse, geen loterij mag worden waarbij je hoopt dat iedereen heel blijft. Want dat was wat hier gebeurde. Een wedstrijd die nooit gespeeld had mogen worden.
Niet omdat er sneeuw lag. Niet omdat het koud was. Maar omdat het veld, door menselijk ingrijpen, onvoorspelbaar en gevaarlijk was geworden. Kunstgras is vergevingsgezind, wordt vaak gezegd. Maar alleen als het wordt gebruikt zoals bedoeld. Niet wanneer de essentiële component, de rubberkorrels , letterlijk aan de kant wordt geschoven.
“Eigenlijk hadden we met zeven spelers moeten beginnen,” zei hij. “Zorgen dat er eentje ‘geblesseerd’ het veld af moest zodat het duel vervolgens gestaakt moet worden
Het stoom kwam hem nog uit de oren toen ik hem sprak, dinsdag 3 februari. En eerlijk is eerlijk: dat was niet gespeeld. Dit was geen trainer die twee dagen eerder een potje had verloren en de schuld bij alles en iedereen neerlegde. Dit was iemand die zich serieus afvroeg waar de grens ligt. En of die binnen het amateurvoetbal überhaupt nog bestaat.
De scheidsrechter vond het kunstgrasveld goed bespeelbaar. Punt. De thuisclub had immers een borstel gebruikt. De sneeuw was grotendeels van het veld geschoven. Wat er vervolgens met die sneeuw gebeurde, leek niemand echt te interesseren. Die belandde, samen met een groot deel van de rubberkorrels, buiten de lijnen. Met als resultaat: een spekglad veld, met zones waar spelers letterlijk geen grip meer hadden.
Het uitspelende team had zijn bedenkingen. Grote bedenkingen. Niet omdat het voorafgaand aan het duel al de underdog was. Dat ze wekenlang niet hadden kunnen trainen, terwijl de tegenstander op het eigen kunstgrasveld wel gewoon door kon, hadden ze allang geaccepteerd.
Sterker nog: een nederlaag hadden de gasten om die reden al min of meer ingecalculeerd. Daar ging het niet om.
De twijfel zat hem in de veiligheid. In de verantwoordelijkheid. In het simpele feit dat een voetbalwedstrijd, zelfs in de vijfde klasse, geen loterij mag worden waarbij je hoopt dat iedereen heel blijft. Want dat was wat hier gebeurde. Een wedstrijd die nooit gespeeld had mogen worden.
Niet omdat er sneeuw lag. Niet omdat het koud was. Maar omdat het veld, door menselijk ingrijpen, onvoorspelbaar en gevaarlijk was geworden. Kunstgras is vergevingsgezind, wordt vaak gezegd. Maar alleen als het wordt gebruikt zoals bedoeld. Niet wanneer de essentiële component, de rubberkorrels , letterlijk aan de kant wordt geschoven.
