De drie sportmomenten 2025 van Adri Wierenga... wat een verhaal!!!
De drie sportmomenten van 2025 leverden ook dit jaar weer mooie en uiteenlopende verhalen op. Soms waren de antwoorden kort en krachtig, soms wat uitgebreider, en in één geval groeide het antwoord uit tot een verhaal dat veel meer omvatte dan alleen sport. Een verhaal over doorzettingsvermogen, familie, genen, vriendschap en trots. Een sportfamilie die zijn weerga niet kent en die daarom zonder twijfel een bijzondere vermelding verdient.
Op 1 januari zag ik in mijn WhatsApp een bericht verschijnen. Een tekst geschreven door Adri Wierenga. Adri ken ik inmiddels al zo’n veertig jaar. Op haar veertiende werd zij speelster van het damesteam van Zeester, waar ik destijds trainer was. Ze was een zeer talentvolle voetbalster, al heeft ze dat zelf nooit zo gezien. Integendeel, ze deed zichzelf vaak tekort. Naast haar voetbalkwaliteiten had ze nog een andere gave: hardlopen leek haar moeiteloos af te gaan. Dat was geen toeval. Haar vader, Wiebes Valkema, liep met een minimum aan trainingsuren meerdere keren de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Adri trad in zijn voetsporen en was jarenlang steevast de snelste Ulrumse op datzelfde parcours. Die liefde voor het lopen en het vermogen om lange afstanden te trotseren zijn duidelijk doorgegeven aan de volgende generatie. Dion, Sanne en Jari dragen die genen, waarbij ook de hardloopkwaliteiten van vader Bert onmiskenbaar hun bijdrage leveren. Wat volgt is het verhaal van Adri zelf, over drie sportmomenten uit 2025, met daarin een hoofdrol voor haar gezin en niet te vergeten opa Wiebes, die als trotse opa langs de kant zat in Ulrum.
Adri begint haar verhaal met een bijna ongelooflijk moment. ,,Dion had een weddenschap afgesloten: in 2025 zou hij 1500 kilometer hardlopen. Zoals dat bij Dion gaat, begon hij veel te laat met het maken van kilometers. Vanaf 19 augustus moest hij nog duizend kilometer lopen en in december zelfs nog 345 kilometer. Ondertussen ging het voetballen bij VVSV’09 gewoon door, waardoor er wekelijks trainings- en wedstrijddagen afvielen. Vanaf half november rende Dion zelfs op trainingsdagen nog extra kilometers. Op een gegeven moment zei hij vastberaden dat hij op tweede kerstdag klaar wilde zijn. Dat betekende nog zo’n zestig à zeventig kilometer. Na de kerstvieringen met familie vroeg hij of hij naar Scheemda gebracht kon worden. We stonden vroeg op, en toen Dion zag dat Bert ook zijn hardloopkleren aantrok, bleek dat zijn vader spontaan een stuk mee zou lopen. Ik verzorgde hen onderweg met drinken en gelletjes, reed vooruit en stapte later zelf ook in. Wat volgde was een estafette van betrokkenheid: Bert die verzorgde, vrienden die onverwacht aansloten, Jari die zonder training vijftien kilometer meeliep en Sanne die uiteindelijk de laatste twaalf kilometer voor haar rekening nam. Dion voltooide zijn 1500 kilometer net voor Leens, maar besloot door te lopen tot thuis hier in Ulrum. Na zes uur en vijfendertig minuten en 64,15 kilometer plofte hij uitgeput maar voldaan op de bank. Een rare bijzondere tweede kerstdag, maar eentje die niemand in ons gezin ooit zal vergeten.
Het tweede sportmoment speelde zich af op 8 februari 2025 tijdens de Nacht van Groningen. Samen met Bert hadden we twee startbewijzen overgenomen en stonden op een koude zaterdagavond aan de start. De een voor de halve marathon, de ander voor de 10 mijl. De zin was niet overweldigend, maar eenmaal daar zorgden de sfeer, het publiek en het loopweer voor nieuwe energie. Het parcours bestond uit rondes door de stad, met gezellige stukken en ook donkere delen. Tot bij kilometer vier ging het uitstekend, totdat ik in het donker een stoepje miste, door mijn enkel ging en viel. Met hulp van een mede-loper krabbelde ik overeind. Ondanks de pijn besloot ik toch door te lopen. Ik voltooide uiteindelijk drie rondes, goed voor de 10 mijl, maar moest daarna stoppen. Bij de EHBO bleek mijn enkel fors gezwollen en de knie beschadigd. Bert liep zijn rondes uit, waarna we samen strompelend naar de auto gingen. Gelukkig bleek er niets gebroken, maar het zorgde wel dat het mijn tweede sportmoment is geworden
Het derde sportmoment is er een die voor deze familie inmiddels traditie is geworden: de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Altijd weer perfect georganiseerd en beladen met emotie. Jari liep de 10 kilometer, Samen met Sanne, Dion, Bert stond ik aan de start van de halve marathon. Voor Sanne was het haar allereerste halve marathon. Vrienden van Dion liepen mee en sliepen in tenten achter het huis, wat het weekend tot een waar sportfeest maakte. Ik liep samen met Menke Knol, die mij naar een tijd onder de twee uur wilde begeleiden. Dat lukte net niet, we kwam enkele seconden boven die grens binnen, maar de prestatie en de beleving maakten dat volledig goed.
Drie sportmomenten die ik met veel plezier en respect heb gelezen en waar ik voor Bert, Adri, Dion,Sanne,Jari en zeker voor opa Opa Wiebes en oma Willy voor hoop dat er nog velen mogen volgen.
Op 1 januari zag ik in mijn WhatsApp een bericht verschijnen. Een tekst geschreven door Adri Wierenga. Adri ken ik inmiddels al zo’n veertig jaar. Op haar veertiende werd zij speelster van het damesteam van Zeester, waar ik destijds trainer was. Ze was een zeer talentvolle voetbalster, al heeft ze dat zelf nooit zo gezien. Integendeel, ze deed zichzelf vaak tekort. Naast haar voetbalkwaliteiten had ze nog een andere gave: hardlopen leek haar moeiteloos af te gaan. Dat was geen toeval. Haar vader, Wiebes Valkema, liep met een minimum aan trainingsuren meerdere keren de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Adri trad in zijn voetsporen en was jarenlang steevast de snelste Ulrumse op datzelfde parcours. Die liefde voor het lopen en het vermogen om lange afstanden te trotseren zijn duidelijk doorgegeven aan de volgende generatie. Dion, Sanne en Jari dragen die genen, waarbij ook de hardloopkwaliteiten van vader Bert onmiskenbaar hun bijdrage leveren. Wat volgt is het verhaal van Adri zelf, over drie sportmomenten uit 2025, met daarin een hoofdrol voor haar gezin en niet te vergeten opa Wiebes, die als trotse opa langs de kant zat in Ulrum.
Adri begint haar verhaal met een bijna ongelooflijk moment. ,,Dion had een weddenschap afgesloten: in 2025 zou hij 1500 kilometer hardlopen. Zoals dat bij Dion gaat, begon hij veel te laat met het maken van kilometers. Vanaf 19 augustus moest hij nog duizend kilometer lopen en in december zelfs nog 345 kilometer. Ondertussen ging het voetballen bij VVSV’09 gewoon door, waardoor er wekelijks trainings- en wedstrijddagen afvielen. Vanaf half november rende Dion zelfs op trainingsdagen nog extra kilometers. Op een gegeven moment zei hij vastberaden dat hij op tweede kerstdag klaar wilde zijn. Dat betekende nog zo’n zestig à zeventig kilometer. Na de kerstvieringen met familie vroeg hij of hij naar Scheemda gebracht kon worden. We stonden vroeg op, en toen Dion zag dat Bert ook zijn hardloopkleren aantrok, bleek dat zijn vader spontaan een stuk mee zou lopen. Ik verzorgde hen onderweg met drinken en gelletjes, reed vooruit en stapte later zelf ook in. Wat volgde was een estafette van betrokkenheid: Bert die verzorgde, vrienden die onverwacht aansloten, Jari die zonder training vijftien kilometer meeliep en Sanne die uiteindelijk de laatste twaalf kilometer voor haar rekening nam. Dion voltooide zijn 1500 kilometer net voor Leens, maar besloot door te lopen tot thuis hier in Ulrum. Na zes uur en vijfendertig minuten en 64,15 kilometer plofte hij uitgeput maar voldaan op de bank. Een rare bijzondere tweede kerstdag, maar eentje die niemand in ons gezin ooit zal vergeten.
Het tweede sportmoment speelde zich af op 8 februari 2025 tijdens de Nacht van Groningen. Samen met Bert hadden we twee startbewijzen overgenomen en stonden op een koude zaterdagavond aan de start. De een voor de halve marathon, de ander voor de 10 mijl. De zin was niet overweldigend, maar eenmaal daar zorgden de sfeer, het publiek en het loopweer voor nieuwe energie. Het parcours bestond uit rondes door de stad, met gezellige stukken en ook donkere delen. Tot bij kilometer vier ging het uitstekend, totdat ik in het donker een stoepje miste, door mijn enkel ging en viel. Met hulp van een mede-loper krabbelde ik overeind. Ondanks de pijn besloot ik toch door te lopen. Ik voltooide uiteindelijk drie rondes, goed voor de 10 mijl, maar moest daarna stoppen. Bij de EHBO bleek mijn enkel fors gezwollen en de knie beschadigd. Bert liep zijn rondes uit, waarna we samen strompelend naar de auto gingen. Gelukkig bleek er niets gebroken, maar het zorgde wel dat het mijn tweede sportmoment is geworden
Het derde sportmoment is er een die voor deze familie inmiddels traditie is geworden: de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Altijd weer perfect georganiseerd en beladen met emotie. Jari liep de 10 kilometer, Samen met Sanne, Dion, Bert stond ik aan de start van de halve marathon. Voor Sanne was het haar allereerste halve marathon. Vrienden van Dion liepen mee en sliepen in tenten achter het huis, wat het weekend tot een waar sportfeest maakte. Ik liep samen met Menke Knol, die mij naar een tijd onder de twee uur wilde begeleiden. Dat lukte net niet, we kwam enkele seconden boven die grens binnen, maar de prestatie en de beleving maakten dat volledig goed.
Drie sportmomenten die ik met veel plezier en respect heb gelezen en waar ik voor Bert, Adri, Dion,Sanne,Jari en zeker voor opa Opa Wiebes en oma Willy voor hoop dat er nog velen mogen volgen.
