Afgelastingen: de gang naar het kastje bij Bulthuis

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Columns

 

Over regenachtige zaterdagochtenden, de hoop tegen beter weten in en een rood kruis dat soms meer pijn deed dan een verloren wedstrijd.



                             column johan







Terwijl de regen gestaag naar beneden komt en ik samen met Bietsj inmiddels twee keer zeiknat van een wandeling ben thuisgekomen, dwalen mijn gedachten af naar vroeger. Naar een tijd waarin regen voor een voetballiefhebber niet alleen betekende dat je een nat pak haalde, maar vooral dat er een grote onzekerheid boven de zaterdag of zondag hing. Ging de wedstrijd wel door?

Het is een gedachte die bij mij meteen herinneringen oproept aan de gang naar het kastje bij Bulthuis. Een plek die voor menig voetballiefhebber uit mijn vroegere woonplaats Eenrum bekend zal zijn. Een eenvoudig kastje met daarin de opstellingen van de wedstrijden, maar tegelijkertijd een plek waar hoop, spanning en teleurstelling soms binnen enkele seconden samenkwamen.

Wie vroeger op zaterdagochtend of zondagmorgen wakker werd en het geluid van de regen tegen de ramen hoorde kletteren, wist dat het een spannende ochtend kon worden. Vooral wanneer het al urenlang flink regende, begon de onzekerheid langzaam toe te slaan. Zou de consul het veld goed genoeg vinden? Zou de scheidsrechter het verantwoord vinden? Of konden we ons langzaam gaan voorbereiden op een voetballoze dag?

Zelf was ik in die situaties niet bepaald de meest realistische persoon. Waar anderen misschien al snel concludeerden dat voetballen onmogelijk zou zijn, zag ik het allemaal wat positiever. Ach, zo erg was het toch niet? Het viel allemaal wel mee. Een beetje regen was toch geen reden om een wedstrijd af te gelasten?

Met die optimistische gedachte werd er rond 08.30 uur koers gezet richting het kastje bij Bulthuis. Een ritje dat op normale wedstrijddagen eigenlijk weinig bijzonders had, maar op regenachtige ochtenden een heel andere betekenis kreeg.

Het kastje was op zulke momenten zowel een vriend als een vijand. Een vriend wanneer de opstellingen keurig vermeld stonden en er geen enkele aanwijzing was dat de wedstrijd niet doorging. Dan kon de voetbaldag beginnen. De tas stond klaar, de voetbalschoenen wachtten en in gedachten was je misschien al bezig met de wedstrijd.

Maar soms was het kastje een onverbiddelijke vijand. Dan stond er een groot rood kruis door de opstelling. Geen twijfel mogelijk: afgelast!

Op zo'n moment zakte de moed je behoorlijk in de schoenen. De reis naar het kastje was nog hoopvol begonnen, maar de terugweg naar ons huis in de Molenstraat was een stuk minder plezierig. De wedstrijd ging niet door en daarmee leek ook de hele dag een beetje vergald. Je had je verheugd op het voetbal, op de kleedkamer, de warming-up en uiteindelijk de wedstrijd zelf. En dan was daar ineens dat rode kruis dat een streep zette door al die plannen.

Toch had die gang naar het kastje iets magisch. Achteraf bezien misschien wel iets wat we tegenwoordig nauwelijks meer kunnen begrijpen. Want soms hoorde je onderweg al dat de wedstrijd was afgelast. Iemand had het gehoord van iemand anders, en eigenlijk wist je dan al genoeg. Maar toch ging je door.

Je moest en zou het met eigen ogen zien. Pas wanneer je daadwerkelijk voor het kastje stond en dat grote rode kruis door jouw wedstrijd zag staan, was het definitief. Alsof je de afgelasting pas echt kon accepteren wanneer je het bewijs zelf had gezien.

Later werd het allemaal nog een stukje bijzonderder. Mijn vader werd namelijk consul bij de vv Eenrum. Daarmee kreeg de beoordeling van de velden een extra dimensie. Nog voordat mijn vader de rit naar het sportcomplex ondernam, ging ik zelf al op onderzoek uit. Even kijken hoe het veld erbij lag en natuurlijk een eigen oordeel vormen over de bespeelbaarheid.

Dat leverde regelmatig interessante discussies op. Want waar ik vond dat er best gevoetbald kon worden, dacht mijn vader daar soms heel anders over. In mijn ogen was het allemaal nog prima te doen. Een beetje nat veld, wat plassen hier en daar, maar dat mocht de pret toch niet drukken?

Mijn vader keek er met de verantwoordelijkheid van een consul natuurlijk anders tegenaan. Hij moest niet alleen denken aan het doorgaan van de wedstrijd, maar ook aan de veiligheid van de spelers en de staat van het veld. Een beslissing die niet altijd populair was, maar wel genomen moest worden.

Achteraf kan ik daar alleen maar met een glimlach op terugkijken. De voetballiefhebber in mij wilde gewoon spelen. De consul in mijn vader moest soms de verstandige beslissing nemen. En eerlijk is eerlijk: die twee belangen kwamen niet altijd overeen.

Het waren andere tijden. Tijden waarin je voor informatie nog daadwerkelijk de deur uit moest. Waarin je niet met één druk op de telefoon wist of de wedstrijd doorging. Geen WhatsApp-groepen waarin de afgelasting binnen enkele seconden werd verspreid en geen digitale wedstrijdprogramma's die je vanuit je luie stoel kon raadplegen.

Tegenwoordig is het allemaal een stuk gemakkelijker. Een berichtje op de telefoon en je weet waar je aan toe bent. Praktisch, efficiënt en eigenlijk ook heel logisch. Niemand hoeft meer in de regen naar een kastje te rijden om te ontdekken dat zijn wedstrijd is afgelast. Maar mooi? Nee, dat vind ik toch iets anders.

Want juist dat kleine ritueel maakte deel uit van de voetbalbeleving. De onzekerheid thuis, de hoop onderweg, de ontmoeting met anderen bij het kastje en uiteindelijk de opluchting of teleurstelling bij het zien van de opstellingen. Het hoorde allemaal bij het amateurvoetbal van vroeger.

Misschien romantiseer ik het een beetje. Dat zal ongetwijfeld. Want niemand zal beweren dat het prettig was om voor niets door de regen te rijden. En natuurlijk is het fijn dat tegenwoordig iedereen snel op de hoogte kan worden gebracht.

Toch mis ik soms dat soort kleine momenten. Momenten die destijds heel gewoon waren..

Wanneer ik tegenwoordig door mijn vroegere woonplaats rijd, zie ik het kastje bij Bulthuis hangen. Het hangt er nog steeds, maar de opstellingen ontbreken. Geen namen meer om naar te zoeken, geen wedstrijdprogramma om met spanning te bekijken en al helemaal geen groot rood kruis dat je voetbalzondag in één klap kon verpesten. Het kastje is er nog, maar de functie die het ooit zo bijzonder maakte, is verdwenen.

En telkens wanneer ik het zie, denk ik weer even terug aan die regenachtige ochtenden. Aan de rit vanuit de Molenstraat, aan mijn optimisme dat de wedstrijd vast wel doorging en aan de teleurstelling wanneer de werkelijkheid anders bleek te zijn.

De mobiele telefoon heeft het kastje bij Bulthuis vervangen. Dat is vooruitgang, daar valt niets tegenin te brengen. Maar wat zou ik soms graag nog eens op een regenachtige zaterdagochtend rond 08.30 uur op weg gaan naar Bulthuis. Gewoon, om te kijken of mijn wedstrijd doorgaat. En stiekem natuurlijk in de hoop dat er geen rood kruis door staat.