Over een bijzondere samenwerking, gedeelde passie en een fotograaf die  meer is dan een collega. ‘Iedereen jaar denk ik, hoelang nog.’



   foto: Rene Battjes

Met die woorden begon Ronnie Afman zijn bericht op sociale media, bij een groot aantal foto’s. Foto’s die ik maar al te goed ken. Beelden die herinneringen oproepen aan mooie momenten, bijzondere ontmoetingen en talloze sportevenementen. Maar vooral foto’s die voor mij een verhaal vertellen dat verder gaat dan wat er op het beeld te zien is. Want achter heel veel van die foto’s schuilt een samenwerking die inmiddels bijna negentien jaar duurt. Bijna negentien jaar waarin ik als verslaggever met Ronnie op pad mag, waarin we samen mooie dingen hebben beleefd en waarin ik hem heb leren kennen als een fotograaf met wie ik een bijzondere klik heb. Een klik die je niet zomaar met iedereen hebt en die zich ook niet zomaar laat vervangen. En misschien is dat wel precies waarom die paar woorden van hem bij mij net iets harder binnenkwamen dan bij een ander.

Ieder jaar denk ik, hoelang nog.

Het is een zin die je op verschillende manieren kunt lezen. Misschien gaat het over de vraag hoelang je iets nog kunt volhouden. Over de tijd die voorbijgaat, over ouder worden en over het besef dat niets vanzelfsprekend is. Maar voor mij riep die zin ook een andere vraag op: hoelang mag en kan ik zelf nog doorgaan met deze prachtige hobby? Want laten we eerlijk zijn: verslaggever zijn is voor mij veel meer dan alleen een stukje schrijven over een wedstrijd of een interview uitwerken. Het is een hobby die in de loop der jaren een bijzonder groot deel van mijn leven is geworden. Een passie die me op plekken heeft gebracht waar ik anders misschien nooit was gekomen en die me mensen heeft laten ontmoeten die ik anders niet had leren kennen. En bij een groot aantal van die momenten was Ronnie erbij.

Van een mini-concert in een huiskamer tot een interview met iemand die aan paragliding deed. Voor dat laatste maakte Ronnie zelfs een foto die op een creatieve manier in elkaar was geknutseld. Het zijn misschien niet de verhalen die je dagelijks op een sportpagina tegenkomt, maar juist die momenten maken het werk zo mooi. Je komt ergens binnen zonder precies te weten wat je kunt verwachten en gaat naar huis met een verhaal, een ervaring en vaak een herinnering die je nog lang bijblijft.

En dan zijn er natuurlijk de sportevenementen. De wedstrijden, de toernooien, de ontmoetingen langs de lijn en al die momenten waarop er nét iets gebeurt wat je niet wilt missen. Inmiddels hebben we samen meer dan duizend foto’s en verhalen bij elkaar gebracht. Stuk voor stuk kleine stukjes van een gezamenlijke geschiedenis.

Wat onze samenwerking voor mij zo bijzonder maakt, is de wisselwerking tussen ons. Bij een interview is er vrijwel altijd even contact over de foto die erbij hoort of over de strekking van het verhaal. Soms is één telefoontje genoeg. Soms overleggen we wat langer. We weten inmiddels van elkaar wat we bedoelen en wat we belangrijk vinden. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Een goede foto en een goed verhaal versterken elkaar. Ze vertellen samen wat je als verslaggever en fotograaf wilt overbrengen. Je kunt nog zo'n mooi interview schrijven, maar de juiste foto maakt het verhaal compleet. En andersom kan een prachtige foto pas echt tot leven komen wanneer de lezer weet wat erachter schuilgaat. In de afgelopen negentien jaar hebben Ronnie en ik daarin een eigen manier gevonden. Een manier die is gegroeid door samen te werken, door elkaar te begrijpen en soms ook door elkaar even stevig aan te kijken wanneer iets niet helemaal naar wens verliep. Want ook dat hoort erbij.

We hebben allebei weleens een bui gehad waarin het niet liep zoals we voor ogen hadden. Dat had meestal een duidelijke reden: we leggen de lat hoog. Misschien soms wel té hoog. Wat er naar de redactie gaat, moet goed zijn. Het liefst perfect. We willen dat een verhaal klopt, dat een foto het juiste moment vangt en dat alles samen het niveau heeft dat we voor ogen hebben.

Natuurlijk weten we allebei dat perfectie niet altijd haalbaar is. We zijn mensen, geen machines. Soms ontbreekt net dat ene beeld, soms loopt een interview anders dan verwacht en soms moet je accepteren dat je met de omstandigheden hebt te werken zoals ze zijn. Maar het streven moet er wel zijn.

Misschien is dat ook een van de redenen waarom we na al die jaren nog steeds zo goed kunnen samenwerken. We delen niet alleen een passie, maar ook de overtuiging dat je iets maakt voor anderen. Voor de lezer, voor de sporter, voor de vereniging en voor iedereen die zich in een verhaal of een foto herkent. Je wilt iets afleveren waar je zelf achter staat.

En ondertussen gebeurt er nog iets anders. Zonder dat je het echt doorhebt, groeit een samenwerking uit tot meer dan alleen samen werken.

Bijna negentien jaar is een lange tijd. In die periode leer je elkaar kennen. Je weet wat je aan elkaar hebt, je begrijpt soms al wat de ander bedoelt voordat een zin helemaal is uitgesproken en je bouwt samen herinneringen op die niet in een verslag of fotobijschrift passen.

Daarom beschouw ik Ronnie ook als iets meer dan een collega. Niet omdat we het altijd met elkaar eens zijn, maar juist omdat we al die jaren samen hebben meegemaakt. De mooie momenten, de drukte, de uitdagingen en de momenten waarop we achteraf konden zeggen dat het weer gelukt was. Dat is iets om te koesteren.

Toen ik zijn woorden op sociale media las, moest ik dan ook even nadenken. Ook ik denk ieder jaar, hoelang nog. Het is een vraag die we onszelf misschien allemaal weleens stellen wanneer we iets doen waar ons hart ligt. Hoelang houden we het vol? Hoelang blijft het leuk? Hoelang hebben we de energie om er iedere keer weer voor te gaan? Ik heb daar geen antwoord op. En misschien hoeft dat ook niet.

Wat ik wel weet, is dat ik hoop dat Ronnie nog heel lang met zijn camera op pad blijft gaan. Dat hij nog heel veel bijzondere momenten mag vastleggen, dat we samen nog talloze wedstrijden en evenementen bezoeken en dat we nog vaak contact hebben over die ene foto of de juiste insteek van een interview. Want na bijna negentien jaar weet ik één ding zeker: zo'n samenwerking is niet vanzelfsprekend. Je kunt met veel mensen samenwerken, maar een klik zoals deze kom je niet iedere dag tegen. En als je die eenmaal hebt gevonden, besef je pas hoeveel waarde ze heeft. Dus Ronnie, mocht je dit lezen: dank je wel voor al die jaren. Voor de foto's, de verhalen, het overleg, de gezamenlijke momenten en vooral voor de manier waarop we al zo lang samen aan iets moois mogen werken.

Laten we vooral nog even doorgaan. Naar een sportevenement, een interview en nog heel veel foto's en verhalen. En als we dan over een jaar opnieuw terugkijken op alles wat we samen hebben meegemaakt, hoop ik dat we allebei met een glimlach dezelfde woorden kunnen uitspreken.: Ieder jaar denk ik: hoelang nog…