Dankzij Chris Woerts zijn wij als Ziggo-abonnee tegenwoordig in het bezit van ESPN 1, 2, 3 én 4. Een prachtig cadeau voor iedere voetballiefhebber(zegt men). Toegegeven, in deze periode van het jaar is het programma-aanbod nog niet om over naar huis te schrijven. Hier en daar een oefenwedstrijd, wat buitenlandse competitie en vooral heel veel analyses over clubs die nog in de voorbereiding zijn. 




Maar één onderdeel van ESPN Vandaag is nu al goud waard. De interviews met trainers. Want zodra de voorbereiding is begonnen, weet je één ding zeker: binnen vijf minuten valt de meest gebruikte zin van de Nederlandse voetbalzomer. "Er moet nog wel wat bij."

Ik hoor het inmiddels zo vaak dat ik begin te twijfelen of het misschien de nieuwe begroeting is geworden. "Goedemorgen." "Er moet nog wel wat bij." Of bij de bakker. "Twee volkorenbroden graag." "Er moet nog wel wat bij." Het is werkelijk ongelooflijk. Elke trainer zegt het. Zonder uitzondering.

Maakt niet uit of je trainer bent van Ajax, PSV, FC Volendam, Willem II of een vierdeklasser uit Oost-Groningen. Er moet altijd nog wat bij. Vanmorgen hoorde ik de nieuwe trainer van Quick Boys. Tweede divisie, prachtige club, altijd ambitieus. De selectie was aardig op orde, maar… "We zoeken nog wel een spits." Natuurlijk. Er moest nog wat bij.

Ik heb nog nooit een trainer gehoord die zei: "Nee hoor, we zijn compleet. Ik wil eigenlijk liever twee spelers kwijt." Dat bestaat niet. Zelfs als er dertig spelers op het trainingsveld lopen, zes internationals terugkomen van vakantie en de jeugdopleiding de ene na de andere parel aflevert, kijkt de trainer ernstig in de camera. "De selectie is nog niet helemaal in balans."

Dat klinkt natuurlijk een stuk professioneler dan: "Ik heb gewoon zin in een extra linksbuiten." Het mooiste is dat deze ziekte inmiddels ook het amateurvoetbal volledig heeft besmet. Vroeger begon een trainer op de eerste training met een bakkie koffie, een fluitje en de mededeling: "We zien wel waar we eindigen."

Nu begint de voorbereiding met dronebeelden, GPS-vestjes, hartslagmeters en een technisch manager die zegt dat er nog drie gesprekken lopen.

Zelfs al bij een club in misschien wel de derde klasse. Met een begroting waar de gemiddelde Eredivisiespeler zijn boodschappen nog niet eens een week van kan betalen. Maar ook daar… “ Er moet nog wel wat bij." Ik moet er altijd om lachen.

Want in het amateurvoetbal weet iedereen eigenlijk hoe het werkt. Officieel speelt iedereen natuurlijk puur voor de gezelligheid. Voor de derde helft. Voor de club. Maar ondertussen kent iedereen wel iemand die "toevallig" een mooie baan kreeg. Of een sponsor die "heel enthousiast" werd.

En natuurlijk wordt er nergens zwart betaald. Nee hoor. Het is gewoon bijzonder dat die nieuwe spits uit Rotterdam opeens iedere dinsdag en donderdag honderd kilometer wil rijden om in de tweede klasse te spelen. Puur uit liefde voor de club. Dat geloven we meteen. Toch blijft het prachtig.

Want ook daar hoor je dezelfde teksten als in het betaald voetbal. "We zijn nog in gesprek." "Er lopen nog wat lijntjes." "We hopen volgende week iets af te ronden."

En mijn favoriet: "Er zijn nog wat buitenkansjes." Buitenkansjes. Dat zijn vaak spelers die drie weken geleden nog onbetaalbaar waren, maar ineens heel graag willen komen. Hoe dat kan? Ach… Daar moeten we vooral niet te veel vragen over stellen.

Het mooie van "er moet nog wel wat bij" is dat het voor trainers ook een perfecte verzekering is. Want stel dat je de eerste drie wedstrijden verliest. Dan hoef je alleen maar terug te grijpen naar die ene zin. "Dat had ik vooraf al aangegeven." Er moest wel wat bij.

.Erwin van der Looi liet het deze zomer al horen bij FC Volendam. John Stegeman deed hetzelfde bij Willem II. Joseph Oosting had zijn wensen. John van den Brom ook. En geloof me tot 1 september, dan sluit de tranferperiode, hebben alle trainers precies dezelfde boodschap.

Het is bijna een standaardzin geworden tijdens de persconferentie.

Vraag: "Hoe staat uw selectie ervoor?" Antwoord: "De groep werkt hard, de jongens zijn gretig, maar er moet nog wel wat bij."

Altijd. Nooit hoor je eens iets verrassends.

Bijvoorbeeld: "Eigenlijk hebben we teveel goede spelers."

Of: "Onze reservekeeper is beter dan de eerste."

Nee. Er moet altijd iets bij. Liefst een spits. Of een creatieve middenvelder. Of een ervaren centrale verdediger. En als die eenmaal binnen is?

Dan blijkt er ineens nog behoefte aan een linksback. En daarna aan snelheid op de flanken. En vervolgens aan meer concurrentie. Het houdt nooit op. Misschien is dat ook wel de charme van voetbal. Een selectie is nooit af. Een trainer is nooit tevreden. Een technisch directeur is altijd onderweg. En supporters blijven hopen dat die ene mysterieuze versterking eindelijk wordt gepresenteerd. Want laten we eerlijk zijn. Ook supporters doen vrolijk mee.

Na een verloren oefenwedstrijd verschijnen direct de berichten op sociale media. "Met deze selectie word je geen kampioen." "Er moet nog een spits komen." "Waar blijft die nummer tien?" Terwijl het vaak pas 19 juli is en de transfermarkt nog zes weken open is. Voetbal zonder onrust bestaat blijkbaar niet. En misschien is dat maar goed ook.

Want stel je eens voor dat iedere trainer zou zeggen: "Fantastisch elftal. Iedereen is fit. Niemand hoeft erbij. We worden kampioen." Dan zouden we ons toch kapot vervelen. Nee, geef mij maar de jaarlijkse voetbalzomer. Met oefenwedstrijden van ‘drie keer 75 minuten’ of achter gesloten deuren waar niemand iets van begrijpt. Spelers die "onderweg zijn". Technisch directeuren die "druk bezig zijn". Zaakwaarnemers die "niets kunnen bevestigen". En trainers die iedere microfoon gebruiken om dezelfde zin uit te spreken. "Er moet nog wel wat bij."

Het is misschien wel de meest eerlijke leugen van het Nederlandse voetbal. Want of er uiteindelijk ook echt iemand bijkomt, weet niemand. Maar die uitspraak… Die komt ieder seizoen gegarandeerd terug. Net zo zeker als een regenbui tijdens de eerste training, een oefenwedstrijd tegen een regioteam en een supporter die na twintig minuten roept dat de nieuwe spits er helemaal niets van kan. En dus weet ik nu al wat ik de komende weken weer tientallen keren ga horen. "Er moet nog wel wat bij." En eerlijk is eerlijk… Ik blijf er iedere keer weer om lachen.