De stelling van deze week – “Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat”
De stelling van deze week – “Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat” – is er eentje die uitnodigt tot discussie. Voorstanders zullen wijzen op teamspirit, focus en verbondenheid. Tegenstanders, en daar schaar ik mezelf onder, zien het vooral als een ritueel zonder echte inhoud. Sterker nog: in veel gevallen komt het op mij over als een toneelstukje voor de bühne, een zichtbaar momentje waarvan vooral de buitenwereld moet denken dat een team er “klaar voor is”.
Laat ik meteen duidelijk zijn: ik ontken niet dat mentale voorbereiding belangrijk is. Voetbal is allang niet meer alleen fysiek en tactisch; het mentale aspect speelt een enorme rol. Maar de vraag is of zo’n kringetje daar daadwerkelijk aan bijdraagt. Mijn overtuiging is van niet. Focus, scherpte en teamgeest ontstaan niet in tien seconden hand-in-hand staan vlak voor de aftrap. Dat begint al in de kleedkamer, tijdens de warming-up, en in de manier waarop een ploeg de hele week naar een wedstrijd toeleeft.
Als we kijken naar het verleden, zien we dat de grootste teams ter wereld het zonder dit soort rituelen deden. Neem bijvoorbeeld het legendarische Ajax uit begin jaren ’70. Dat team domineerde Europa en won drie keer op rij de Europa Cup I. Spelers als Johan Cruijff en zijn ploeggenoten stonden bekend om hun spelintelligentie, automatismen en winnaarsmentaliteit. Maar een kringetje voor de aftrap? Dat zag je simpelweg niet. En toch waren de resultaten ongeëvenaard.
Dat roept een interessante vraag op: als zulke topteams het zonder konden, waarom zou het tegenwoordig ineens “onmisbaar” zijn? Het antwoord ligt waarschijnlijk meer in de veranderde voetbalcultuur dan in daadwerkelijke noodzaak. Voetbal is zichtbaarder geworden, emotioneler gepresenteerd en ook een beetje meer theater. Spelers zijn zich bewust van camera’s, publiek en beeldvorming. Het kringetje past in dat plaatje: een symbolisch moment dat uitstraalt dat iedereen “er klaar voor is”.
In het amateurvoetbal zie ik het eerlijk gezegd niet massaal terug. Sommige teams doen het, andere totaal niet. En opvallend genoeg zie je geen duidelijk verband tussen het wel of niet doen van zo’n ritueel en het uiteindelijke resultaat. Er zijn genoeg ploegen die zonder kringetje scherp beginnen en winnen, en net zo goed teams die na een indrukwekkend kringmoment compleet overlopen worden in de eerste tien minuten.
Interessant is wel dat in andere sporten, zoals volleybal, het kringetje veel gebruikelijker is. Daar lijkt het meer ingebakken in de sportcultuur en wordt het ook vaker herhaald tijdens wedstrijden, bijvoorbeeld na elk punt. Maar voetbal is een andere dynamiek. Het spel is minder onderbroken, meer vloeiend, en de mentale focus moet continu aanwezig zijn, niet alleen op één symbolisch moment.
Wat mij daarnaast stoort, is de vergelijking met andere “rituelen” die je in het amateurvoetbal ziet. Denk aan spelers die na het laatste fluitsignaal demonstratief op de grond neerstorten, alsof ze letterlijk geen stap meer kunnen zetten. Natuurlijk, vermoeidheid hoort bij het spel, maar vaak voelt het overdreven. Het lijkt meer bedoeld om te laten zien hoe hard iemand gewerkt heeft, dan dat het een spontane reactie is. En datzelfde gevoel heb ik bij het kringetje: het is een zichtbaar signaal, maar zegt weinig over de daadwerkelijke inzet of kwaliteit.
Dat betekent niet dat elk team dat een kringetje maakt automatisch bezig is met toneelspel. Zeker in teams waar onderlinge communicatie minder vanzelfsprekend is, kan zo’n kort samenzijn helpen om iedereen even op één lijn te krijgen. Maar dat maakt het nog geen voorwaarde voor succes. Het is hooguit een hulpmiddel, en dan nog een zeer beperkt hulpmiddel. Uiteindelijk draait voetbal om wat er gebeurt tussen de lijnen. Tactiek, techniek, inzet en samenwerking bepalen het resultaat. Niet een kort ritueel voor de aftrap. Een ploeg die goed georganiseerd is, elkaar begrijpt en bereid is om voor elkaar te werken, zal presteren – met of zonder kringetje.
Mijn conclusie blijft dan ook duidelijk: het kringetje voor de aftrap is niets meer dan een symbolisch gebaar, een stukje uitstraling richting publiek en tegenstander. Prima als een team er waarde aan hecht, maar laten we vooral niet doen alsof het een doorslaggevende factor is. Want uiteindelijk telt maar één ding: hoe je speelt zodra de bal rolt.
De stelling van deze week, Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat is zeker een waar je iets van kunt vinden. En laat ik dat nu ook echt hebben.
Heel eerlijk ik vind het een toneelstukje voor de bühne. Een toneelstuk van, kijk ons hoe goed we aan de wedstrijd willen beginnen.
Om een voorbeeld te geven, ik heb het gouden AJAX, dat drie keer de Europa Cup wist te winnen, die onzin nooit zien doen. Sterker echte topploegen deden dat in die tijd
Of die onzin tegenwoordig op grote schaal gebeurt durf ik niet te zeggen. Daar zie ik te weinig voetbal op TV voor.
Bij het amateurvoetbal kom ik het eerlijk gezegd niet heel veel voor dit in tegenstelling bij het volleybal waar het juist wel gebruikelijk is.
Maar in de voetbalwereld zie ik het als een toneelstukje. Precies eender, wat je ook binnen het amateurvoetbal veel ziet, dat een speler na het laatste fluitsignaal neerstort als teken dat hij alles heeft gegeven. Ook dat is pure komedie en is alleen maar voor de bühne.
Dus mijn antwoord op de stelling van deze week is, pure komedie zonder ook maar enige meerwaarde
Als we kijken naar het verleden, zien we dat de grootste teams ter wereld het zonder dit soort rituelen deden. Neem bijvoorbeeld het legendarische Ajax uit begin jaren ’70. Dat team domineerde Europa en won drie keer op rij de Europa Cup I. Spelers als Johan Cruijff en zijn ploeggenoten stonden bekend om hun spelintelligentie, automatismen en winnaarsmentaliteit. Maar een kringetje voor de aftrap? Dat zag je simpelweg niet. En toch waren de resultaten ongeëvenaard.
Dat roept een interessante vraag op: als zulke topteams het zonder konden, waarom zou het tegenwoordig ineens “onmisbaar” zijn? Het antwoord ligt waarschijnlijk meer in de veranderde voetbalcultuur dan in daadwerkelijke noodzaak. Voetbal is zichtbaarder geworden, emotioneler gepresenteerd en ook een beetje meer theater. Spelers zijn zich bewust van camera’s, publiek en beeldvorming. Het kringetje past in dat plaatje: een symbolisch moment dat uitstraalt dat iedereen “er klaar voor is”.
In het amateurvoetbal zie ik het eerlijk gezegd niet massaal terug. Sommige teams doen het, andere totaal niet. En opvallend genoeg zie je geen duidelijk verband tussen het wel of niet doen van zo’n ritueel en het uiteindelijke resultaat. Er zijn genoeg ploegen die zonder kringetje scherp beginnen en winnen, en net zo goed teams die na een indrukwekkend kringmoment compleet overlopen worden in de eerste tien minuten.
Interessant is wel dat in andere sporten, zoals volleybal, het kringetje veel gebruikelijker is. Daar lijkt het meer ingebakken in de sportcultuur en wordt het ook vaker herhaald tijdens wedstrijden, bijvoorbeeld na elk punt. Maar voetbal is een andere dynamiek. Het spel is minder onderbroken, meer vloeiend, en de mentale focus moet continu aanwezig zijn, niet alleen op één symbolisch moment.
Wat mij daarnaast stoort, is de vergelijking met andere “rituelen” die je in het amateurvoetbal ziet. Denk aan spelers die na het laatste fluitsignaal demonstratief op de grond neerstorten, alsof ze letterlijk geen stap meer kunnen zetten. Natuurlijk, vermoeidheid hoort bij het spel, maar vaak voelt het overdreven. Het lijkt meer bedoeld om te laten zien hoe hard iemand gewerkt heeft, dan dat het een spontane reactie is. En datzelfde gevoel heb ik bij het kringetje: het is een zichtbaar signaal, maar zegt weinig over de daadwerkelijke inzet of kwaliteit.
Dat betekent niet dat elk team dat een kringetje maakt automatisch bezig is met toneelspel. Zeker in teams waar onderlinge communicatie minder vanzelfsprekend is, kan zo’n kort samenzijn helpen om iedereen even op één lijn te krijgen. Maar dat maakt het nog geen voorwaarde voor succes. Het is hooguit een hulpmiddel, en dan nog een zeer beperkt hulpmiddel. Uiteindelijk draait voetbal om wat er gebeurt tussen de lijnen. Tactiek, techniek, inzet en samenwerking bepalen het resultaat. Niet een kort ritueel voor de aftrap. Een ploeg die goed georganiseerd is, elkaar begrijpt en bereid is om voor elkaar te werken, zal presteren – met of zonder kringetje.
Mijn conclusie blijft dan ook duidelijk: het kringetje voor de aftrap is niets meer dan een symbolisch gebaar, een stukje uitstraling richting publiek en tegenstander. Prima als een team er waarde aan hecht, maar laten we vooral niet doen alsof het een doorslaggevende factor is. Want uiteindelijk telt maar één ding: hoe je speelt zodra de bal rolt.
De stelling van deze week, Het kringetje voor de aftrap is onmisbaar voor een goed resultaat is zeker een waar je iets van kunt vinden. En laat ik dat nu ook echt hebben.
Heel eerlijk ik vind het een toneelstukje voor de bühne. Een toneelstuk van, kijk ons hoe goed we aan de wedstrijd willen beginnen.
Om een voorbeeld te geven, ik heb het gouden AJAX, dat drie keer de Europa Cup wist te winnen, die onzin nooit zien doen. Sterker echte topploegen deden dat in die tijd
Of die onzin tegenwoordig op grote schaal gebeurt durf ik niet te zeggen. Daar zie ik te weinig voetbal op TV voor.
Bij het amateurvoetbal kom ik het eerlijk gezegd niet heel veel voor dit in tegenstelling bij het volleybal waar het juist wel gebruikelijk is.
Maar in de voetbalwereld zie ik het als een toneelstukje. Precies eender, wat je ook binnen het amateurvoetbal veel ziet, dat een speler na het laatste fluitsignaal neerstort als teken dat hij alles heeft gegeven. Ook dat is pure komedie en is alleen maar voor de bühne.
Dus mijn antwoord op de stelling van deze week is, pure komedie zonder ook maar enige meerwaarde
