Geen afscheid, wel een andere koers
Een afscheid en een nieuw begin. Het klinkt zwaar. Dramatisch bijna. Maar zo voelt het niet. Wat dit wel is, is een koerswijziging. Een bewuste. Eentje die ik in 2026 met Puurvoetbalonline ga varen. Alleen. Op mijn manier. Zonder opsmuk, zonder verplichtingen en zonder rubrieken die niet brengen wat ik er ooit van hoopte.
Laat ik meteen duidelijk zijn: Puurvoetbalonline stopt niet. Integendeel. Het blijft bestaan, maar het gaat er anders uitzien. Minder voorspelbaar misschien, scherper zeker, en vooral eerlijker naar mezelf toe. Want als iets me de afgelopen paar maanden weer duidelijk is geworden, dan is het dit: je kunt van alles proberen, maar als het niet werkt zoals je had gehoopt, dan moet je durven stoppen.
Daarom stopt de rubriek De 20 vragen. Er lopen er nog een paar. Die maak ik af wanneer ze binnen mochten komen. Mocht er nog een antwoord binnenkomen op reeds verstuurde vragen, dan plaats ik die uiteraard. Maar nieuwe vragen worden er niet meer verstuurd. Het is geen boze beslissing, geen teleurstelling richting de mensen die meewerkten, maar een constatering. Het leverde niet het resultaat op dat ik voor ogen had. En dan is het wat het is.
Dat stoppen betekent niet dat er minder verhalen komen. Het betekent dat er andere verhalen komen.
Puurvoetbalonline wordt geen platform dat iedereen te vriend wil houden. Dat is het nooit geweest en dat zal het ook nooit worden. Maar de focus komt nog nadrukkelijker te liggen op wat mij stoort, verbaast, ergert en soms ook aan het lachen maakt binnen het amateurvoetbal. De rariteiten. De kromme besluiten. Het opgeblazen gedoe. De luchtkastelen die als sterren worden gepresenteerd.
Daarbij zal ik blijven samenwerken met Jan ten Caat. Niet om elkaar na te praten, maar juist omdat Jan een scherpe mening durft te geven. Om dingen te benoemen die benoemd moeten worden. Ook , of juist ,als dat niet door iedereen wordt gewaardeerd.
Want laten we eerlijk zijn: het amateurvoetbal is soms prachtig. Maar het is ook vaak absurd. En dat mag best gezegd worden.
Daarnaast is er iets wat ik vaker ga doen: sarcasme inzetten als wapen. Niet om te kwetsen, maar om te spiegelen. Het artikel Het sterrenteam der gebakken lucht is daar een goed voorbeeld van. De reactie daarop, op 31 december 2025 ,bevestigde dat dit soort stukken iets losmaakt. En dat is precies wat ze moeten doen.
Ironisch genoeg schreef ik dat artikel een paar dagen voor de dag , oudejaarsdag ,die ik al jarenlang ervaar als een klotendag. Een dag van niks . Dat ik mij op die dag met een reactietoch heb kunnen vermaken, zegt misschien alles. En daarvoor: dank aan de oprichter van een website uit de buurt van Delfzijl. Zonder dat hij het waarschijnlijk zo bedoelde, gaf hij me precies dat zetje om een klotendag toch een beetje leuk te vinden.
Wat er verder komt? Dat zie ik wel. En dat is geen gemakzucht, maar vrijheid.
De verhalen van Morris en Tim blijven. Omdat ze staan voor wat ik belangrijk vind: echtheid. Geen grootspraak, maar voetbal zoals het beleefd wordt. Met alles wat daarbij hoort. Die verhalen hebben een plek, omdat ze passen bij opa zijn Puurvoetbalonline.
Wat ik níet meer ga doen, is schrijven omdat het “moet”. Of omdat het hoort. Of omdat er ooit is besloten dat iets een vaste rubriek moest zijn. Ik schrijf wanneer ik iets te zeggen heb. En als ik niets te zeggen heb, dan zwijg ik liever..
Deze koers vaar ik alleen. Dat is een bewuste keuze.. Dat betekent niet dat ik geen kritiek verdraag. Integendeel. Maar het betekent wel dat de pen bij mij blijft. Volledig.
Puurvoetbalonline wordt daarmee misschien minder netjes, nog meer echt. Minder veilig, meer oprecht. En ja, soms scherp. Soms sarcastisch. Soms recht op de man af. En , ookm met dank aan Jan, altijd vanuit betrokkenheid bij het amateurvoetbal.
Dit is geen afscheid. Dit is geen eindpunt. Dit is simpelweg een andere richting. Wie meegaat: welkom. Wie afhaakt: ook prima. We zien wel wat er komt. En wat niet. En vooral: we schrijven het zoals het is. Want het is mijn koers. Mijn woorden. En het is mijn Puurvoetbalonline.
Laat ik meteen duidelijk zijn: Puurvoetbalonline stopt niet. Integendeel. Het blijft bestaan, maar het gaat er anders uitzien. Minder voorspelbaar misschien, scherper zeker, en vooral eerlijker naar mezelf toe. Want als iets me de afgelopen paar maanden weer duidelijk is geworden, dan is het dit: je kunt van alles proberen, maar als het niet werkt zoals je had gehoopt, dan moet je durven stoppen.
Daarom stopt de rubriek De 20 vragen. Er lopen er nog een paar. Die maak ik af wanneer ze binnen mochten komen. Mocht er nog een antwoord binnenkomen op reeds verstuurde vragen, dan plaats ik die uiteraard. Maar nieuwe vragen worden er niet meer verstuurd. Het is geen boze beslissing, geen teleurstelling richting de mensen die meewerkten, maar een constatering. Het leverde niet het resultaat op dat ik voor ogen had. En dan is het wat het is.
Dat stoppen betekent niet dat er minder verhalen komen. Het betekent dat er andere verhalen komen.
Puurvoetbalonline wordt geen platform dat iedereen te vriend wil houden. Dat is het nooit geweest en dat zal het ook nooit worden. Maar de focus komt nog nadrukkelijker te liggen op wat mij stoort, verbaast, ergert en soms ook aan het lachen maakt binnen het amateurvoetbal. De rariteiten. De kromme besluiten. Het opgeblazen gedoe. De luchtkastelen die als sterren worden gepresenteerd.
Daarbij zal ik blijven samenwerken met Jan ten Caat. Niet om elkaar na te praten, maar juist omdat Jan een scherpe mening durft te geven. Om dingen te benoemen die benoemd moeten worden. Ook , of juist ,als dat niet door iedereen wordt gewaardeerd.
Want laten we eerlijk zijn: het amateurvoetbal is soms prachtig. Maar het is ook vaak absurd. En dat mag best gezegd worden.
Daarnaast is er iets wat ik vaker ga doen: sarcasme inzetten als wapen. Niet om te kwetsen, maar om te spiegelen. Het artikel Het sterrenteam der gebakken lucht is daar een goed voorbeeld van. De reactie daarop, op 31 december 2025 ,bevestigde dat dit soort stukken iets losmaakt. En dat is precies wat ze moeten doen.
Ironisch genoeg schreef ik dat artikel een paar dagen voor de dag , oudejaarsdag ,die ik al jarenlang ervaar als een klotendag. Een dag van niks . Dat ik mij op die dag met een reactietoch heb kunnen vermaken, zegt misschien alles. En daarvoor: dank aan de oprichter van een website uit de buurt van Delfzijl. Zonder dat hij het waarschijnlijk zo bedoelde, gaf hij me precies dat zetje om een klotendag toch een beetje leuk te vinden.
Wat er verder komt? Dat zie ik wel. En dat is geen gemakzucht, maar vrijheid.
De verhalen van Morris en Tim blijven. Omdat ze staan voor wat ik belangrijk vind: echtheid. Geen grootspraak, maar voetbal zoals het beleefd wordt. Met alles wat daarbij hoort. Die verhalen hebben een plek, omdat ze passen bij opa zijn Puurvoetbalonline.
Wat ik níet meer ga doen, is schrijven omdat het “moet”. Of omdat het hoort. Of omdat er ooit is besloten dat iets een vaste rubriek moest zijn. Ik schrijf wanneer ik iets te zeggen heb. En als ik niets te zeggen heb, dan zwijg ik liever..
Deze koers vaar ik alleen. Dat is een bewuste keuze.. Dat betekent niet dat ik geen kritiek verdraag. Integendeel. Maar het betekent wel dat de pen bij mij blijft. Volledig.
Puurvoetbalonline wordt daarmee misschien minder netjes, nog meer echt. Minder veilig, meer oprecht. En ja, soms scherp. Soms sarcastisch. Soms recht op de man af. En , ookm met dank aan Jan, altijd vanuit betrokkenheid bij het amateurvoetbal.
Dit is geen afscheid. Dit is geen eindpunt. Dit is simpelweg een andere richting. Wie meegaat: welkom. Wie afhaakt: ook prima. We zien wel wat er komt. En wat niet. En vooral: we schrijven het zoals het is. Want het is mijn koers. Mijn woorden. En het is mijn Puurvoetbalonline.
