Het Sterrenteam der Gebakken Lucht

 

Tijdens een van de kerstdagen stuitte ik op het artikel van ‘Modderpoel’ over Onze Club Podcast en het beste Drentse elftal aller tijden. Zo’n titel alleen al nodigt uit tot discussie, want zodra het woord aller tijden valt, weet je één ding zeker: niemand gaat het ermee eens zijn.



Modderpoel trok die verkiezing openlijk in twijfel en nam daarbij doelman Wim Kok van WKE als voorbeeld. Volgens hem liepen er in Drenthe gerust vijftig keepers rond die meer recht hadden op die eretitel dan de doelman van WKE. Afgelopen seizoen zag ik Wim Kok nog in actie tegen Winsum en eerlijk is eerlijk: een prima doelman. Betrouwbaar, rustig, niets geks. Maar een plek in het Drents Elftal aller tijden? Nee, daar moet ik Modderpoel toch gelijk in geven.

En zo zijn we beland bij het grotere probleem: verkiezingen in het amateurvoetbal. Want waar selecteer je op? Op prestaties? Op reputatie? Op verhalen bij de bar? Of op het gevoel dat iemand “er gewoon bij hoort”?

Nu schijnt er ergens in het noorden van Groningen ook weer zo’n verkiezing te lopen. Trainers mogen hun spelers nomineren door sterren uit te delen voor een zogenaamd ‘sterrenteam’. Alleen al dat woord. Sterrenteam. Het klinkt als iets uit een glossy, niet als iets van natte grasvelden, koude douches en gehaktballen in aluminiumfolie.

Toptrainers Bert Vos en Erwin Heerlijn mogen zich erover buigen, zo gaat het verhaal. En daar zit meteen het probleem. Want hoe goed en ervaren ze ook zijn: op basis waarvan maak je een keuze? Neem alleen al de keepers. Wat is het criterium? Clean sheets? Strafschoppen? Uitzonderlijke reflexen? Of gewoon: “ik heb ‘m een keer goed zien keepen tegen ons”?

Want als ik kijk naar Het Hogeland alleen al, zou ik zonder moeite een compleet sterrenteam van keepers kunnen samenstellen. Niet op basis van cijfers, maar op basis van gevoel. Of beter gezegd: op basis van niets.

Neem bijvoorbeeld:

Wouter Meijer (vv Winsum) : Moet hij wel in het blauw tenue keepen.

Jos Broekmans(sv Bedum) : weer thuis na twee mislukte reisjes naar elders.

Leroy Munters (SIOS), omdat hij wanneer ik hem zie spelen altijd een rood tenue aan heeft

Cas Schipper( Poolster): Terug bij de club waar het jaren geleden allemaal begon

Dennis Carretero Seinhorst( Corenos): Keeper met de mooiste achternaam.

Peter Paul Datema(Loppersum): als redder in nood bij de Lopsters.

Emiel Douma(Middelstum) : Omdat hij met afgezakte kousen onder de lat staat

Marwin Spriensma (De Heracliden): Omdat hij vaak geblesseerd is.

Michael Bos(De Fivel): omdat hij een baard heeft

Klaas Anoniem(Noordwolde): omdat hij afgeschermd staat

Stef Klok(Rood Zwart Baflo): Omdat hij altijd bij de tijd is.

Daniel Veenstra(Zeester): omdat hij de eigenaar van Restaurant ZK86 in Zoutkamp is.

Niels Wierenga(ZEC) : omdat hij een mooi keeperstenue heeft.

Eddy Renses(Warffum): omdat hij volgens zijn trainer een ‘showkeeper’ is.

Sander Adema(Kloosterburen) omdat hij Prins Carnaval is geweest.

Rick Meijer(VVSV’09) omdat hij als keeper altijd een lange broek draagt.

Jasper Zuidema(Noordpool) omdat hij, zo vind hijzelf, te vaak blessures heeft.

Tomas Reker(Stedum): omdat hij training krijgt van Boelie de Sturler.

Gijs Wassink(JKRC) omdat hij niet heel groot is.

Robin Werkman(FC LEO) omdat door de verslaggever van de Ommelander Courant te weinig als uitblinker genoemd wordt.

Anton Brontsema(Eenrum) omdat hij een mooie comeback maakte.

Robbin de Jong(Ezinge) omdat hij al heel vaak heeft moeten vissen.

Meindert Koning(Usquert) : omdat het keeperstenue, oranje shirt,oranje broek en blauwe kousen, hem niet staat

Kijk, daar heb je ze. Drieëntwintig keepers. Drieëntwintig redenen. Geen enkele reden heeft ook maar iets met keeperskwaliteiten te maken. En toch: iedereen die langs de lijn staat, herkent dit. Zo werkt het. Zo praten we. Zo vormen we onze meningen.

En dat is precies waarom verkiezingen in het amateurvoetbal altijd onzin zijn. Het is geen wetenschap, het is geen objectieve meting. Het is gebakken lucht, nattevingerwerk en sentiment. Net als de Top 2000, waar iedereen elk jaar weer boos is dat “hun nummer” te laag staat of er helemaal niet in voorkomt.

In het amateurvoetbal komt daar nog iets bij: iedereen kent elkaar. Iedereen heeft een verhaal. Iedereen heeft een voorkeur. En wie het hardst roept, wordt vaak het best gehoord.

Een sterrenteam? Prima. Leuk voor de praatjes. Leuk voor op social media. Maar laten we vooral niet doen alsof het iets zegt. Want als zelfs een baard, een tenue of een carnavalsverleden al voldoende is om iemand te nomineren, dan zegt dat alles.

Misschien is dat ook wel de charme. Dat we het niet te serieus nemen. Dat we blijven lachen. En dat we weten: de echte sterren staan elke zaterdag of zondag gewoon weer tussen de palen. Met of zonder prijs. En dat is eigenlijk meer dan genoeg. ….