Tineke Raangs: We hebben het niet slecht maar moeten onze prioriteiten verleggen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Voetbal vrouwen

Tineke Raangs, de partner van Kloosterburen-trainer Willem Pettinga, is geen ‘voetbalvrouw” die iedere week trouw langs de lijn staat. Zondags de voorbereidingen treffen voor haar baan in het onderwijs en leuke dingen doen met haar twee dochters verkiest ze boven een middagje langs de lijn en verbaasd ze zich iedere keer weer over de hoeveelheden chips en frisdrank er door mensen ingeslagen wordt. Dat en nog heel veel meer vertelt de dochter van een van de clubiconen van Hunsingo, Klaas Raangs in onderstaand interview met Puurvoetbalonline

307959 2379562094602 1417145636 32779089 1239647 aTineke jij bent getrouwd met de trainer van Kloosterburen, Willem Pettinga. Maar jij bent volgens mij geen partner die zondags trouw de wedstrijden van Willem en zijn team bezoekt: Nee, inderdaad, dat zou me teveel tijd kosten. Ik heb een drukke baan en ben ook vaak op zondag nog met school bezig. Bovendien vind ik het lekker om samen met mijn dochters thuis te zijn en een filmpje te kijken. Maar zondag komt daar verandering in want Kloosterburen heeft een bus geregeld voor de nacompetitie en de hele familie gaat mee!

In jouw interesses op Facebook las ik ondermeer jouw liefde voor de Rockmuziek. Pearl Jam, Radio Head zijn namen van bands die ik voorbij zag komen. Wat trekt jou aan in de muziek van deze bands: Ik houd van gitaarmuziek, dat kan stevige rock zijn, maar ook zwijmelballads vind ik geweldig. Vergeet de Killers niet, geweldige zanger ook! En sommige nummers van de Editors!

Samen met Willem heb jij twee dochters geadopteerd. Daardoor heb jij je ook in de landen verdiept waar ze vandaan komen. Wat is in jouw ogen het grootste verschil tussen China, Cambodja en Nederland: Natuurlijk hebben wij ons in deze landen verdiept. Dat doen we trouwens voor een vakantie ook. Van te voren koop ik elk boek dat ik kan vinden en dan lezen Willem en ik alles grondig door. Ik vind het prettig om als je ergens komt te weten hoe een land is. Wat zijn de gewoonten en wat kun je verwachten.

 Wat betreft China;China is geen vrij land zoals Nederland. Je kunt niet overal zo maar heen gaan. Het reizen is dus een avontuur op zich. Zo goed als niemand spreekt Engels en alles is in het Chinees aangegeven. Het is de kunst een taxichauffeur te vinden die je gewoon inhuurt voor een bepaalde tijd. Ook het eten is op zijn minst een bijzondere ervaring en totaal niet te vergelijken met het zogenaamde Chinees eten in Nederland. Je hebt geen idee wat je op je bord krijgt, temeer omdat wij dus nooit in het hotel eten. Je kunt de menu- kaarten niet lezen natuurlijk Er is erg veel te zien; het is tamelijk bijzonder om op De Muur te lopen en in de Verboden Stad te zijn of de Ming graven te zien. China is trouwens wel ontzettend snel aan het veranderen. In 2000 zag je veel minder hoogbouw dan in 2007 toen we terug waren. De ontwikkelingen gaan razendsnel. Wat ik zelf erg moeilijk vind is de dierenmishandeling en de kwestie van de mensenrechten zoals bv in Tibet. Als je een restaurant bezoekt in het zuiden loop je tussen kooien door waar de levende reigers en uilen je aankijken. Er zijn ook aquaria met haaien en schildpadden. Je kunt dan ter plekke besluiten welk dier je wilt. En op de markten is het dierenleed niet te overzien...

Wat betreft Cambodja; Dat is een verhaal op zich. Het is natuurlijk nog maar kort geleden dat de genocide is geweest onder het bewind van Pol Pot. De mensen hebben ongelooflijke ontberingen meegemaakt en zijn, ondanks het feit dat er miljoenen mensen zijn vermoord, erg levenslustig en buitengewoon vriendelijk, maar de armoede is niet te beschrijven. Nog steeds wordt elk deel van een dier gegeten. Bovendien ligt het land vol mijnen die daar door de Amerikanen uit vliegtuigen zijn gegooid tijdens de Vietnam oorlog en de gevolgen daarvan zijn dat veel mensen en ook kinderen ledematen missen. Het wegennet is zeer slecht en een reis naar het binnenland is een buitengewone ervaring. Maar de stranden zijn er, net als in Thailand, geweldig.

Het grote verschil met Nederland is dat Cambodjanen gelukkig zijn met niets en dat ze, ondanks het recente oorlogsverleden waarin miljoenen mensen zijn vermoord, toch hun levenslust hebben behouden. Voor beide landen geldt dat de natuur prachtig is en dat we op plaatsen zijn geweest waar toeristen niet zo snel komen. Het waren geweldige ervaringen!

Als Willem na een nederlaag chagrijnig thuis komt moet dat heel snel afgelopen zijn van jou: Willem is nooit lang in een slechte stemming na een nederlaag, hij is al snel weer bezig met de komende wedstrijd en kijkt dan positief vooruit. Dat probeert hij ook altijd op zijn team over te dragen.

Jij bent leerkracht bij de stichting L&E(scholen tussen de Lauwers en Eems) en geeft daar les aan groep 7/8. Is de jeugd nu moeilijker dan zeg maar 15 jaar geleden: Nee hoor! Dat ligt aan jezelf, als je een beetje kunt meedenken met de kinderen heb je geen problemen. Je moet kinderen natuurlijk wel echt leuk vinden. Je moet te allen tijde je humor bewaren dan komt het wel goed met het gedrag van de leerlingen.

Een van Willem zijn mooiste uitspraken ooit vind ik nog steeds: ‘We hebben het niet slecht in Nederland. Het gaat alleen een beetje minder. Deel jij zijn mening: Ja, dat is waar, het gaat er natuurlijk om wat wij beschouwen als eerste levensbehoeften. Het is niet noodzakelijk om de nieuwste gadgets te hebben of de nieuwste flatscreen tv. Kijk maar om je heen in de wereld en dan hoef je niet eens ver weg te gaan om de echte armoede te zien. Sommige mensen klagen, maar misschien moeten ze hun prioriteiten verleggen wat betreft hun aankopen. Kijk maar eens in de boodschappen wagens; zoveel chips en fris heb ik in mijn hele leven niet nodig.

De hype rond Oranje komt er weer aan zodat alles en iedereen weer een paar weken ‘in de war is”. Hoe volg jij Oranje op weg naar eventuele successen: Het boeit me nu nog niet, maar zodra de wedstrijden van Nederland zijn begonnen begin ik ook enthousiast te worden. Strafschoppen verdraag ik slecht, dan kijk ik liever even niet!

Jouw vader, Klaas Raangs, groeide door zijn voetbaltalenten uit tot een van de clubiconen van Hunsingo. Heb jij je vader geregeld zien voetballen: Voetbal was, en is, zijn leven. Zo zijn we opgegroeid. Ik heb echter zelden een wedstrijd gezien. Wat me wel is bijgebleven zijn de dozen vol historische knipsels en de verhalen. Mijn vader speelde in Hunsingo toen zij vrij hoog speelden. Ik was natuurlijk wel aanwezig bij zijn afscheidswedstrijd.

In Nederland zijn we niet zo goed in het eren van sportmensen die veel voor een club hebben betekend. Daarin kunnen we een voorbeeld aan Engeland nemen: Mijn vader is wel erelid van Hunsingo, maar ik heb geen idee hoe ze in Engeland omgaan met deze mensen. Maat toen we laatst in Engeland waren zag ik in het Rubystadium een hele muur met oud helden. Deze mensen blijven tot hun dood belangrijk voor de club.

Ben jij zelf ook sportief aangelegd: Nee, totaal niet. Wel fiets ik dagelijks naar mijn werk, dat vind ik voldoende om mijn conditie op peil te houden:Enkele weken geleden was ik bij Berend Schuitema, die Willem kent uit het stap-circuit. Berend was verbaasd dat Willem trainer geworden was. Snap jij Berend zijn verbazing: Nee, maar misschien komt het omdat Willem tijdens zijn stapjaren niet actief voetballer was. Toen lagen zijn prioriteiten even ergens anders. Maar later heeft hij dat wel ingehaald en hij was dan ook tot op vrij hoge leeftijd speler van het eerste.

Een steeds groter probleem wordt de betrokkenheid van ouders richting de interesses van hun kinderen. Dat is in mijn beleving een van de oorzaken dat vooral in de grote steden steeds meer jongeren ontsporen. Deel jij mijn mening: Ja, ik denk dat ouders steeds minder weten wat hun kinderen doen, ze zijn veelal te druk bezig met zichzelf. Mensen eten vaak niet meer samen en dat is toch veelal het moment om iedereen te zien en de dag door te nemen. En in de grote steden is het ook een cultuur probleem; de allochtone moeders zijn vaak thuis en hebben geen Nederlands geleerd, ze missen hierdoor de aansluiting met hun kinderen.

Willem heeft het uitstekend naar zijn zin in Kloosterburen en doet met zijn team volop mee in de strijd om promotie naar de vierde klasse en  bij de duels in de nacompetitie ben je aanwezig: Dan zou ik een uitzondering maken en toch gaan kijken. Zoals ik hierboven al vermeldde gaan we met een bus. De derde helft zal dan vast ook leuk zijn! Daar ben ik persoonlijk vrij goed in!

Wat heb ik niet gevraagd maar zou je nog wel willen vertellen: Niets, ik vond het leuk mee te doen!