Nog steeds een 'echte" voetballer

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Nieuwsflitsen

Enkele weken geleden vroeg ik aan Jan wat hij een nu eigenlijk een definitie van een ‘echte” voetballer vond. Het antwoord van de voetbal encyclopedie uit Bedum was duidelijk. ‘Een echte voetballer loopt een bal nooit voorbij, die moet een bal altijd even aanraken.”

Enkele weken geleden vroeg ik aan Jan wat hij een nu eigenlijk een definitie van een ‘echte” voetballer vond. Het antwoord van de voetbal encyclopedie uit Bedum was duidelijk. ‘Een echte voetballer loopt een bal nooit voorbij, die moet een bal altijd even aanraken.”

 johanfoto

 

Donderdag 5 januari liep ik op ons eerste echte vakantiedag in Gambia even alleen richting de Atlantische Oceaan. Mijn gedachten gingen voor even terug naar het UMCG waar ik 31 jaar en twee maanden had rondgelopen. Een UMCG waar geen toekomst voor mij meer was en die ik eerlijk gezegd zelf ook niet meer zag. Een versneld afscheid werd het want de receptie waar ik na enig aandringen van loopbaanbegeleider, en mijn grote steun en toeverlaat binnen de muren van het UMCG, Gerard Nijenboer, mijn teamleider Gerrit Drent en Martine mee instemde ging niet door. Er waren toch wat geledingen binnen het UMCG die een andere mening hadden wat mijn afscheidsreceptie betrof. Deze boodschap mocht Gerrit overbrengen en mijn teamleider had het er zichtbaar moeilijk mee. Toen hij het nieuws vertelde brak er iets in mij en werd het duidelijk dat ik niet op een normale manier afscheid van mijn collega, s zou kunnen nemen. Nadat ik vrijdag 23 december aan het einde van de dag mijn woede, verdriet en onmacht er op de Peperweg had uitgegooid besloot ik na een geweldige opmerking van mijn ‘Rots” de regie zelf te houden. Ik zou op 30 januari dan ook nog een keer in het UMCG rondlopen en mijn collega, s proberen op te zoeken waarvan ik met de meeste al bijna 31 jaar in het ziekenhuis rondliep. Collega, s die aan hadden gegeven dat ze langs zouden komen als ik afscheid nam zal ik proberen op die dag nog de hand te schudden. Daar dacht ik aan op onze eerste vakantiedag toen ik langs de vloedlijn van de Atlantische Oceaan liep. Even was ik in gedachten verzonken maar de ‘redding” was nabij. Hoewel mijn beeld enigzins vertroebeld was zag ik namelijk een bal aankomen rollen en opeens moest ik aan de woorden van Jan denken: ‘‘Een echte voetballer loopt een bal nooit voorbij, die moet een bal altijd even aanraken.”

Vanuit mijn linker ooghoek zag ik de Gambiaanse jongens staan en ik schoot de bal na degene die het verste bij mij vandaan stond. De bal werd uitstekend gecontroleerd en hij speelde hem keurig naar mij terug wat het sein was voor een potje voetbal op het strand van strandtent/restaurant Kunta Kinte. Alle drie waren de Gambiaanse boys technisch vaardig en ik prees mij dan ook gelukkig dat mijn traptechniek mij niet in de steek liet. Een balletje op de borst aannemen, een bal in een keer doorspelen, balletje buitenkantje links of een hoge bal in een keer doodleggen het lukte allemaal nog. Even was ik weer de voetballer die ik, zo ontdekte ik op het strand van Kunta Kinte, gelukkig altijd gebleven ben. Weg waren mijn gedachten wat mijn afscheid van het UMCG betrof want ik was weer de voetballer die baalde van een slechte bal.

Even was ik weer de “echte” voetballer die een naar hem toe rollende bal aan moest raken en daar van genoot. Ongewild gaf ik mijzelf op 5 januari een geweldig afscheidscadeau van het UMCG die niemand mij zou kunnen geven. Ik kwam er namelijk achter dat de woorden van Jan nog steeds op mij van toepassing waren. Ik ben op 54 jarige leeftijd, en na 31 jaar UMCG, nog steeds een ‘echte” voetballer, en dat pakt niemand mij af..