Krijgt Alex ooit nog een eerlijke kans

Geschreven door Henk Doppenberg op . Geplaatst in Nieuwsflitsen

Weer een herkenbaar verhaal van Henk Doppenberg. Deze keer gaat het over een trainer die duidelijk doorslaat zat in het prestatiegericht bezig zijn.
Profielfoto van Henk Doppenberg  www.henk-doppenberg.nl 
Als Alex rond acht uur beneden komt, zien zijn ouders direct aan hem dat hij vandaag niet lekker in zijn vel zit. Hij heeft namelijk een spierwit gezicht en de benepen manier waarop hij zijn vader en moeder begroet, zegt hen helemaal meer dan voldoende. Omdat de mensen meteen een vermoeden hebben wat er met hun zoon aan de hand is, maken ze zich echter niet zo druk over hem. 'Zie je erg tegen de wedstrijd op?' 'Nogal.' 'Ben je bang dat het niet goed gaat?' 'Ja, behoorlijk.' 'Je weet toch dat je goed kunt voetballen en dat weten ze bij je club trouwens ook. Anders hadden ze je immers niet gevraagd om bij hen te komen spelen.'

De jongen kijkt zijn vader met een triest gezicht aan. 'Dat weet ik wel, maar het is een grote stap hoor van mijn oude naar mijn nieuwe club.' 'Natuurlijk. Al denk ik dat jij je daar veel te druk over maakt. Het trainen gaat tot op heden toch ook goed?' 'Jawel, maar daar moet ik ontzettend mijn best voor doen.' 'Dat is het ergste toch niet? Je trainer zal best begrijpen dat je wat tijd nodig hebt om aan het hogere niveau te wennen. Je doet vandaag gewoon, net als anders, weer je uiterste best en dan komt het zeker goed.' 'Ik hoop het.'

Omdat Alex zijn vader beseft dat hij toch niet in staat is om zijn zoon gerust te stellen, besluit hij het voetballen verder maar te laten rusten. Hij gaat wel bij de wedstrijd kijken en als hij zijn jongen het veld op ziet komen, ziet hij meteen dat de knaap nog steeds stijf van de spanning staat. Dit is ook heel goed aan zijn spel te zien, want hij speelt ontzettend slecht en wordt in de pauze dan ook zeer terecht gewisseld. Al vindt zijn vader dat de trainer nog wel drie of vier spelers had kunnen wisselen, want die waren in zijn ogen zeker niet beter dan Alex. Plus dat het voor de jongen zijn zelfvertrouwen heel goed was geweest als hij gewoon de hele wedstrijd had mogen spelen. Hier denkt hij echter niet heel lang over na, want hij maakt zich behoorlijk wat zorgen om zijn zoon. De jongen zag het voetballen vanochtend al niet erg zitten en zal er nu vast en zeker helemaal geen zin meer in hebben. Als de jongen twintig minuten later uit de kleedkamer komt, blijkt dat hij dit heel goed heeft gezien. 'Nou, nu heb je het zelf kunnen zien. Ik speelde waardeloos.' 'Je was inderdaad niet heel sterk, maar ik vond je zeker de slechtste niet. Die lange jongen van het middenveld en jullie linksachter bakten er namelijk ook niet zo heel veel van. Plus dat ik die linkerspits ook niet geweldig vond en die jongen met die witte voetbalschoenen, was helemaal een drama.' 'Onze trainer vond hen blijkbaar wel goed, want hij heeft het na afloop alleen maar over mij gehad.' 'Begrijpt hij dan niet dat de stap van de derde klasse naar de derde divisie een heel grote is?' 'Geen idee, maar ik ben bang van niet.' 'Dat zou dom van hem zijn. Ik zal hem komende week wel eens aanspreken.' 'Doe maar niet. Straks denkt de trainer dat ik over hem heb geklaagd en kom ik er helemaal niet meer in.' 'Natuurlijk wel, joh.'

Als Alex zijn vader hem 's maandagsavonds bij het voetbalveld heeft afgezet, doet hij net of hij weer terug naar huis gaat. In werkelijkheid rijdt hij echter eerst een rondje en gaat hij vervolgens van een afstandje naar de training staan te kijken. Dit geeft hem een goed gevoel, want Alex doet enorm zijn best en laat voortdurend zien dat hij het hogere niveau echt wel aankan. Als de training erop zit, gaat hij daarom enthousiast grijnzend op zijn zoon staan wachten. 'Ging goed of niet?' 'Ja redelijk, maar hoe weet jij dat?' Ik heb daar achter die bosjes staan kijken en alles gezien.' 'Waarom kwam je niet gewoon bij het veld staan?' 'Omdat ik bang was dat ik je dan zenuwachtig maakte. Zo heel belangrijk is dat trouwens niet. Je hebt top getraind en daar gaat het uiteindelijk allemaal om. Je zult zien dat de komende wedstrijden ook steeds beter gaan.' 'Dat hoop ik, maar donderdag begin ik in ieder geval als wissel.'

De vader van Alex schudt een keer met zijn hoofd, maar zegt niets. Hij vindt de trainer vreselijk dom, want op deze manier redt de jongen het zeker nooit bij zijn nieuwe club. Zijn zelfvertrouwen krijgt hij namelijk alleen maar terug door goede wedstrijden te spelen en dus niet door op de bank te zitten. Hoewel Alex het liever niet heeft, besluit hij daarom toch met de trainer te gaan praten. 'Goedenavond. Heeft u even tijd voor me? Het gaat om Alex, mijn zoontje.' 'Die laat het tot op heden nog niet zien. Ik heb hem vorig seizoen een aantal wedstrijden zien spelen en toen vond ik hem ontzettend goed voetballen, maar afgelopen zaterdag was het een drama.' 'Klopt, maar je had er zaterdag nog wel een stuk of vier kunnen wisselen. Weet je trouwens dat Alex een enorm gebrek aan zelfvertrouwen heeft? Hij denkt daarom niet dat hij het hier gaat redden en zaterdag was hij zo ziek van de spanning, dat hij volgens mij het liefst thuisgebleven was.' 'Daar zal hij dan toch iets aan moeten doen. Ik wil namelijk zo snel mogelijk een vast team hebben en wissel tijdens de wedstrijden zo min mogelijk. Er zal dus snel iets moeten gebeuren, want anders loopt hij de kans dat hij het grootste deel van het seizoen op de bank zit of anders teruggezet wordt naar de JO13-2.' 'Misschien kun je als trainer een keer met hem praten. Het zal hem namelijk wel goed doen als hij weet dat jij vertrouwen in hem hebt.' 'Dat wil ik wel doen, maar we moeten hem ook weer niet teveel in de watten leggen. Ik probeer namelijk kerels en geen twijfelaars van ze te maken.'

Door deze laatste opmerking van de trainer, vraagt Alex zijn vader zich opeens of hij zijn zoontje toch niet beter bij zijn oude vereniging had kunnen laten. Daar had hij namelijk een geweldige trainer, maar deze man doet net of hij bij een profclub werkt. Op zich is dat nog het ergste niet, maar zijn harde aanpak gaat nooit bij Alex werken. Daar is de jongen namelijk veel te gevoelig voor.

De woorden van de trainer hebben nogal wat indruk op Alex zijn vader gemaakt en dan vooral in negatieve zin. Daarom besluit hij zijn zoontje goed in de gaten te houden en staat hij donderdagsavonds al ruim voor de wedstrijd op het veld waar de JO13-1 moet spelen. Daar ziet hij tegen kwart over zes zijn jongen samen met de trainer het veld opkomen en dat geeft hem een heel goed gevoel. Met een beetje vertrouwen gaat Alex het namelijk zeker redden en dat zou fantastisch voor de knaap zijn. Hij blijkt echter veel te voorbarig te zijn, want als trainer en speler hun gesprek hebben beëindigd, komt de jongen namelijk met een ontzettend zuur gezicht naar zijn vader toe. 'Ging het gesprek niet goed?' 'Ik moet niet zo zeuren volgens hem en verder vindt hij het onzin dat ik me zenuwachtig maak. Volgens hem kan ik het niveau gemakkelijk aan, maar zal ik wel heel snel moeten gaan presteren. Anders ga ik namelijk volgens hem terug naar de JO13-2 en dat lijkt me verschrikkelijk. Was ik maar gewoon bij RSC blijven voetballen, dan had ik deze ellende nu tenminste niet mee hoeven maken.'

Omdat Alex zijn vader even niet weet wat hij hierop zeggen moet, is hij blij dat de andere spelers van het team ook het veld opkomen en zijn zoontje mee moet doen met de warming-up. Hij blijft echter wel over de jongen nadenken en dan vooral over wat hij van RSC zei. Als vader denkt hij er namelijk net zo over. Dat voetballen is een ontzettend mooie sport en op niveau spelen is geweldig, maar het moet wel leuk blijven en zeker geen tranen en buikpijn opleveren. Dat doet het nu echter wel. Want als Alex na een lange preek van zijn trainer eindelijk in mag vallen, brengt hij er namelijk ook vanavond weer helemaal niets van terecht. Dat zorgt ervoor dat hij uiteindelijk huilend van het veld komt. Voor zijn vader is daarmee de maat vol. Zeker als hij hoort wat Alex hem te vertellen heeft.

'Ik mag voorlopig nog wel met de JO13-1 meetrainen, maar speel vanaf zaterdag in de JO13-2. Kan ik echt niet terug naar RSC?' 'Wat mij betreft wel, jongen. Jij en deze trainer zullen het namelijk nooit samen gaan redden. Ik ga echter eerst nog een keer met die man praten en dan hoor je straks wel van me wat we gaan doen.' 'Is goed.' 'Wacht maar op me in de kantine.'

Als Alex zijn vader in de richting van de bestuurskamer loopt, komt hij toevallig de voorzitter tegen. Hij besluit om meteen maar open kaart tegen de man te spelen. 'Kunt u me vertellen met ingang van wanneer mijn zoon weer terug naar zijn oude club RSC kan?' 'Die overgang zouden we vandaag nog in gang kunnen zetten en duurt niet lang. Wat mij betreft mag hij er trouwens volgende week al gaan trainen. Ik ben alleen wel benieuwd waarom hij weg wil. Hij speelt hier namelijk pas net. Bevalt het hem dus niet of is er wat anders?'

Aalt, Alex zijn vader, vertelt de man nu het hele verhaal en als hij uitgepraat is, blijft het even stil voor de voorzitter antwoord geeft. 'Ik weet op dit moment niet goed wat ik moet zeggen. Er speelt namelijk iets dat zeer waarschijnlijk vanavond nog of anders morgen definitief wordt en het is onze bedoeling om het dan zaterdag bekend te maken. Dit zal de situatie van uw zoon volledig veranderen. Wacht daarom alsjeblieft nog een paar dagen voor jullie een definitieve beslissing nemen.' 'Meent u wat u zegt?' 'Honderd procent. Ik ben er zaterdagochtend zelf ook en spreek me dan maar aan, als ik nu niet de waarheid heb gesproken. Als alles gaat zoals we verwachten, moeten de spelers van de JO13-1 zaterdag een uur eerder hier zijn. We willen het namelijk voor de wedstrijd tegen iedereen vertellen.' 'Dan hebben we een probleem, want Alex speelt vanaf zaterdag voorlopig in de JO13-2.'Ik regel met de trainer dat hij zaterdag bij de JO13-1 is.'

De vader van Alex is wel hartstikke verbaasd, maar besluit niets te zeggen en op zoek te gaan naar zijn zoon. 'Hoi pap. Heb je al geregeld dat ik weer bij RSC kan gaan voetballen?' 'Nee, daar wachten we nog even mee tot komende zaterdag.' 'Waarom?' 'Dat vroeg de voorzitter.' 'Maar, waarom dan.'

'Dat weet ik niet, jongen. Hij zei alleen dat jouw situatie zeer waarschijnlijk heel anders gaat worden. Verder niets. Als je echt weg wil, dan ga ik nu terug om dat te vertellen. Ik zou echter wachten tot zaterdag. Terug naar RSC kun je immers altijd nog.' 'Goed. Ik wacht tot zaterdag.'

Een uurtje later komt er al een telefoontje dat Alex zaterdag om negen uur samen met één van zijn ouders op het voetbalveld moet zijn. Daar treffen ze nog veel meer nieuwsgierige kinderen, vaders en moeders, maar de voorzitter maakt snel een einde aan alle onzekerheid. 'Goedemorgen iedereen. Jullie willen vast graag weten wat ik te vertellen heb en daarom zal ik maar direct met de deur in huis vallen. Trainer Rinus is met ingang van afgelopen donderdag trainer van de JO19-1 geworden en jullie krijgen Erwin die nu trainer van de JO11-1 is. Dat is de man die daar staat en ik begreep van hem dat hij zich graag eerst even aan iedereen voor wilde stellen. Kom daarom maar naar voren en ga je gang.'

Als Erwin een paar woorden heeft gezegd, hebben Alex en zijn vader meteen al het gevoel dat de voorzitter wel degelijk gelijk heeft gehad en het vanaf nu allemaal heel anders gaat worden. Dat blijkt ook zo te zijn, want de nieuwe trainer heeft aandacht voor iedereen en is vooral heel erg menselijk. Van Alex zijn faalangst is daarom al snel niets meer over en over terug naar RSC gaan, denkt hij zelfs niet eens meer. Wel gaat hij elke week beter voetballen en is hij al snel één van de wekelijkse uitblinkers van de JO13-1.