Iedere Eenrumer kende Idske Oorebeek. Ruim 46 jaar was ze de spontane, goedlachse vrouw van Joop. Of beter gezegd: Joop was de man van Idske. De horloger/juwelier/opticien zat meestal achter de luxaflex in zijn werkruimte sieraden te repareren en kwam zo nodig van de kruk af om ogen op te meten. En wanneer de winkeldeurbel rinkelde, spoedde Idske zich vanuit de achterkamer naar voren om de klanten te kunnen helpen. Door haar (klant) vriendelijkheid een graag geziene dame, die met haar Rotterdams accent opviel tussen alle knauwende Ainrommers.

Toch voelden zij en manlief Joop zich thuis in Eenrum. Joop zat bij de vrijwillige brandweer en Idske was actief binnen de protestante gemeenschap. Ook was de familie Oorebeek sponsor van het veteranenteam van VV Eenrum, waarin Joop op de zondagmorgen een balletje meetrapte. Meetrapte, want Joop had alles behalve talent. Zoon Hans daarentegen had dat wel. En ik heb daar van mee mogen profiteren. Die jaren dat ik met Hans samenspeelde, waren voor de tegenstanders vaak niet leuk. Het klikte. In het veld, maar ook daarbuiten. Hans en ik hadden daarnaast gedeelde hobby’s: etherpiraat Calypso (Tjip Werkman, wie kent hem niet), een eigen drive-in discotheek (nu Dance Reaction) en Feyenoord Rotterdam. Daar ging ik met Hans naartoe tijdens het in de jaren tachtig populaire AD-toernooi. Sliepen we bij opa en oma Oorebeek in Sportdorp, op 300 meter van De Kuip.

Met de familie Oorebeek ben ik ook op vakantie geweest naar Schoorl. Een vakantie om niet te vergeten. Verder heb ik nog steeds het zilveren theelepeltje, dat ik van Hans (idee Idske) kreeg voor mijn twaalfde verjaardag. Iedere keer wanneer ik deze zie denk ik toch onbewust weer aan Hans of Idske. Half augustus schreef Johan (Staal) in de rubriek Clubliefde over Idske. Ik heb er een reactie onder geplaatst. Het moest gewoon. Een paar dagen heb ik nog met Hans de traditionele “kermiswedstrijd” tegen Kloosterburen gespeeld met oud-Eenrum (uitslag 2-2). Toen we het over zijn moeder kregen vertelde hij me dat het naar omstandigheden goed ging. Nu, ruim een maand later is ze tot mijn grote spijt op 66 jarige leeftijd heengegaan.

Het is maar goed dat je alles van te voren niet weet.

Bij deze wens ik Joop, Judith, Hans, Martijn, Erica heel veel sterkte bij het verwerken van dit groot verlies. Ondanks dat je er toch rekenschap mee houdt komt het altijd toch nog weer onverwachts.. Hetzelfde geldt voor Luit, Gretha, Simone en Wouter, die in Idske een fantastische schoonmoeder zullen moeten missen. Om over het verlies voor Idskes kleinkinderen nog maar te zwijgen.

 Nooit meer de “Kom op jongens”of “Zet hem op Eenrum” (met Rotterdams accent) op het sportpark van Eenrum.

 Namens de redactie van Puurvoetbalonline.nl.

 Ard Torrenga