Gerald Gras en Wilfred Bronsema: Een geweldige vriendschap

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Als je ruim veertig jaar op de voetbalvelden in de provincie Groningen rondloopt, dan heb je uiteraard een groot aantal personen uit de voetbalwereld leren kennen. De één wat beter dan de andere en sommige alleen van naam uit verslagen in bijvoorbeeld de Ommelander Courant.

 

Zo dacht ik enkele weken geleden opeens aan de oud-doelman van CVVB, Gerald Gras, die op 20 mei 1993 bij een verschrikkelijk verkeersongeluk betrokken was, en waar nog drie jonge Bedumers bij betrokken waren. Na ruim drie jaar en talrijke operaties verder kwam hij uiteindelijk in het Zonnehuis in Zuidhorn terecht. In en buiten het zorgcentrum zal Gerald zich de rest van zijn leven met behulp van een rolstoel moeten voortbewegen om op die manier aan het sociale leven te kunnen deelnemen. Toen ik in het UMCG via Evelien, één van de zusjes van de ook bij het ongeluk betrokken Wilfred Bronsema, hoorde dat Wilfred en zijn vrouw Renate al zeventien jaar minimaal iedere veertien dagen een keer bij Gerald op bezoek gaan, sprak ik tegen Evelien daar mijn waardering over uit en rees het plan om Gerald in het Zonnehuis op te gaan zoeken. De afspraak werd via Wilfred gemaakt en zo vertrok ik op een avond naar Zuidhorn. Ik kende Gerald als een zeer talentvolle doelman van CVVB en Wilfred herinnerde ik mij als de verdediger van CVVB want hun namen kwamen regelmatig voor in de voetbalverslagen van de regionale kranten zoals de Noorderkrant en de Ommelander Courant. Bij het Zonnehuis aangekomen, werd ik opgewacht door Wilfred en samen liepen we naar de ruimte waar Gerald en Renate zaten te wachten. Onderweg sprak ik mijn respect uit naar Wilfred voor het feit dat hij en zijn vrouw Renate al ruim zeventien jaar zeer getrouw hun vriend bezoeken. Wilfred beschouwde dit als een normaal gegeven dat even later door Renate werd bevestigd als iets vanzelfsprekends. “Dat we Gerald bezoeken is een onderdeel van ons leven geworden en dat zal ook in de toekomst niet veranderen.”

 

Rechterarm

Na het voorstellen vertelt Gerald dat het goed met hem gaat, maar dat hij er problemen mee heeft dat hij zijn rechterarm niet meer kan gebruiken. Dat is iets, zo blijkt die avond een paar keer, dat hem veel pijn doet, maar verder gaat het goed met de oud-doelman van CVVB. Al snel raken we in gesprek over, hoe kan het anders, het onderwerp voetbal en meteen komt het grote gevoel voor humor bij Gerald naar boven, zodra de naam van hun dorpsgenoot Arjen Robben valt.“Samen met Wilfred heb ik Arjen ontdekt” vertelt hij met een serieus gezicht terwijl Wilfred begint te lachen en het verhaal verder vertelt.

“Gerald heeft een beetje gelijk, want heel veel mensen weten namelijk niet dat Arjen Robben bij CVVB begonnen is als voetballer” vertelt Wilfred. “Een jaar later stapte hij over naar de v.v. Bedum. In dat jaar dat hij bij CVVB speelde, waren wij toevallig samen de leiders/trainers van het team waar Arjen in voetbalde en je hoefde geen kenner te zijn om te kunnen zien, dat hij goed kon voetballen. Daarom zeggen wij weleens gekscherend tegen anderen dat wij Arjen ontdekt hebben wat natuurlijk onzin is. Maar als ik eerlijk ben had ik niet verwacht dat hij nu tot één van de betere voetballers ter wereld zou behoren.”Zo komt het gesprek ook over de kansen die de beide talentvolle voetballers zelf hadden om eventueel in het betaalde voetbal terecht te komen en is Wilfred zeer gedecideerd in zijn mening over de kansen van Gerald om betaald voetballer te worden.

“Gerald had absoluut de kwaliteiten om als doelman in het betaalde voetbal terecht te komen. Hij was technisch gezien een uitstekende keeper en daarnaast ook een van het type Piet Schrijvers. Als hij zijn goal uitkwam, dan deed hij dat zonder dat hij onfair een duel aanging. Ik weet dat hij maar één keer een rode kaart heeft gekregen in zijn helaas te korte carrière.”

Als Wilfred dat vertelt noemt Gerald de reden dat hij de rode kaart kreeg en begint al te lachen. “In een wedstrijd waarin het nergens meer omging, kreeg ik geel en vroeg de arbiter mijn naam waarop ik Ep Oorklep zei. Hij antwoordde toen: zo heet jij niet Gras waarop ik zei: als je wel weet hoe ik heet waarom vraag je mijn naam dan waardoor ik met rood kon vertrekken.”Zo beleefden de beide voetballers vele avonturen binnen en buiten het veld en trainden vanaf hun dertiende levensjaar samen en  werden ze boezemvrienden die elkaar bijna iedere dag zagen aldus Wilfred.“Was het niet bij CVVB dan trainden we samen op het voetbalveld en werkten dan een echt trainingsprogramma af waar we niet van afweken. We waren beide bezeten van het voetballen wat mede de reden was dat we vanaf die periode boezemvrienden zijn”.

Impact

Op dat moment komt fotograaf Bart Oosterveld binnen die de foto’s bij het artikel over Gerald en Wilfred gaat maken. Terwijl de drie mannen naar buiten gaan voor het maken van de foto blijf ik achter met Renate en vraag wat de gevolgen voor haar zijn geweest na het ongeluk met de auto die zij bestuurde en waar bij de vriendin van Gerald, Heidi Poelstra, om het leven kwam. Renate vertelt dat het ongeluk uiteraard voor een grote impact in haar leven heeft gezorgd voornamelijk omdat, en dat gebeurt helaas vaak bij een ongeval, de roddels en conclusies haar veel pijn hebben gedaan. Dankzij een brief van een ooggetuige van het eenzijdig ongeval, mevrouw Loes Everts, konden al deze roddels echter weerlegd worden. Het bleek namelijk dat het ongeluk gebeurde door een klapband waardoor Renate de macht over het stuur kwijt raakte. We laten het onderwerp verder rusten en ik zie dat ze iets in een boekje opschrijft en ik vraag of dat voor Gerald is. Ze vertelt dat iedereen die bij Gerald op bezoek komt iets in een boekje schrijft, omdat Gerald door het ongeval aan kort geheugenverlies lijdt. Op deze manier krijgt hij toch mee wie er bij hem op bezoek zijn geweest. Het aantal boekjes is ondertussen opgelopen tot dertig en worden uiteraard allemaal goed bewaard naast de plakboeken, die er gelukkig nog zijn, waarin zowel Gerald en Wilfred veelvuldig voorkomen. Zelf heeft ze altijd gevolleybald maar behoort ze ook tot, zoals ze zelf lachend zegt, de inventaris van het team waar Wilfred in voetbalt. “Ik ga alle wedstrijden, zowel uit als thuis, mee wat ik, ook nu hij in een lager team speelt, nog steeds leuk vind. De mannen zijn ondertussen terug van de fotosessie en ik vraag aan Wilfred hoe het voelt dat zijn vriend nooit meer heeft kunnen voetballen en hij wel.

“Dat voelde in het begin raar natuurlijk, omdat ik niet anders gewend was dan dat ik samen met Gerald voetbalde. Al snel bleek dat het echt onvermijdelijk was dat het ooit nog zou gebeuren dat Gerald weer zou kunnen lopen, laat staan voetballen, en moest ik mij daarbij neerleggen. Dat heb ik uiteindelijk gedaan want hoe erg het ook was er viel namelijk niets meer terug te draaien”. Dan vraagt Gerald of Bart en ik zijn kamer even willen zien waar hij woont in het Zonnehuis. Dat is uiteraard geen probleem en wij lopen achter de vrolijke grappen en grollen met bewoners en medewerkers van het zorgcentrum uithalende Gerald aan die ons in zijn rolstoel voor gaat richting zijn kamer en bij binnenkomst wordt ons direct duidelijk waarom de bewoners van het Zonnehuis medio oktober 2010 gaan verhuizen naar een andere locatie.

Kleine kamer

De kamer waarin Gerald verblijft, is namelijk erg klein en wordt volledig gevuld met bed, stoel en tafel. We verbazen ons over de geringe afmetingen en zijn verheugd te horen dat Gerald in het nieuwe gebouw, waar de bewoners zoals gezegd in oktober naartoe verhuizen, een veel ruimere kamer zal krijgen met een eigen douche en wc op de kamer in tegenstelling tot de huidige situatie waarin de sanitaire ruimte moet delen met anderen. In de kamer maakt Bart een foto van een actiefoto van de talentvolle doelman die aan de wand hangt en waarvan Gerald het leuk zou vinden dat die foto bij het artikel geplaatst kan worden. Dit lukte Bart en zoals te zien is, is het resultaat prachtig.

foto_gerald

Gerald Gras in een voor hem karakteristieke actie waarbij hij de situatie meester is.

Foto: Oosterveld fotografie Bart Oosterveld Eenrum

We kijken nog even in de kamer rond waar ook een foto van zijn grote liefde Heidi hangt en het even stil wordt in het kamertje. Gerald redt de situatie door te zeggen dat hij nog iedere dag sport en gaat ons voor naar het nabijgelegen sportzaaltje. Daar traint hij zijn nog goed functionerende linkerarm met behulp van zware gewichten. Net als in de periode voor het ongeval wordt er ook nu een vast trainingsprogramma afgewerkt en houdt de ondertussen 41-jarige Gerald Gras alles nauwgezet in een boekje bij. We raken diep onder de indruk van de sessies die de oud-doelman uitvoert als we even later bij het proberen om de gewichten in beweging te krijgen een aardige krachtsinspanning moeten leveren, terwijl Gerard iedere dag zes sessies van tien keer afwerkt. Vol bewondering staren we hem dan ook aan en herkennen direct het trainingsbeest, zoals Renate trouwens beiden omschreef, en zien dat hij het leuk vindt dat wij zijn prestaties waarderen.

Hoge kosten

Nadat Bart vertrokken is, komen we in gesprek over de voorzieningen die personen in een situatie als Gerald nodig hebben en waar de kosten enorm hoog van zijn zo vertelt Wilfred.

“De schoenen die Gerald draagt kosten bijvoorbeeld 2200 euro en de rolstoel die hij heeft 15000 euro. Maar als die om wat voor reden stuk is kan hij niets meer waardoor zijn ouders een tweede hebben moeten kopen om hun zoon toch mobiel te laten zijn. Dit wordt slechts gedeeltelijk vergoed wat het allemaal nog eens extra moeilijk maakt naast het leed dat er al is.”Wilfred, nog steeds een balletje trappend in CVVB 5 en in het zevende team van CVVB wat het zaalvoetballen betreft, kan zich daar redelijk over opwinden en dat is heel begrijpelijk. Hij is dan ook blij voor zijn vriend dat op de nieuwe locatie in Zuidhorn de voorzieningen duidelijk beter zijn. Aan het slot komen we toch nog weer terug op het feit dat Renate en Wilfred al zeventien jaar Gerald zeer plichtsgetrouw bezoeken. Je hoort namelijk vaak dat het anders gaat en het contact in de loop der jaren verwatert. Maar je ziet dat zoiets in hun geval nooit zal gebeuren. Dit is een vriendschap voor het leven dat niet doorbroken zal worden. De beide mannen zijn types ruwe bolster blanke pit, dat een uitstekend karakter eigenschap genoemd mag worden, en waarbij de rol die Renate in deze vriendschap vervuld groot genoemd mag worden. Bij het afscheid schrijf ik in het boekje van Gerald dat ik geraakt ben door zijn levensinstelling en de geestdrift die hij uitstraalt en besluit daar verder niets meer aan toe te voegen en te vertrekken. Na het afscheid nemen van Gerald, Wilfred en Renate rij ik terug naar Ezinge met een hoofd vol vragen. Want vragen zullen er, zeker na een ingrijpende gebeurtenis als het ongeluk op 20 mei 1993, altijd blijven. Dat geldt in het bijzonder voor Gerald getuige de spreuk die in zijn kamer boven de deur hangt en als volgt luidt, Tussen leven en dood 1 stap en een hemel vol vragen” Vragen waar hij helaas nooit een antwoord op zal krijgen hoeveel mensen er ook bij hem op bezoek zullen komen. Maar een vraag kan hij gelukkig zelf wel beantwoorden als iemand bij hem langs komt. Dan zegt Gerald ongetwijfeld dat het goed met hem gaat maar dat zijn rechterarm hem problemen bezorgd. Maar voor het toekomstige bezoek mag dat geen probleem zijn want Wilfred, Renate en Gerald geven elkaar al zeventien jaar lang minimaal een keer in de twee weken elkaar de linkerhand…….