Erevoorzitter Jos Bulten nog steeds betrokken bij Pelikaan S.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

De nu 81-jarige Jos Bulten was tussen 1958 en 1974 voorzitter van Pelikaan S. Een periode waar hij nu ruim veertig jaar later nog steeds met veel plezier op terugkijkt. Een periode ook die er voor zorgde dat hij later diverse functies in de politiek en het verenigingsleven vervulde waar het voorzitterschap van onze biljart en klaverjasclub van zijn overgebleven.

image 2015 03 20 3
          Jos Bulten: Erevoorzitter Pelikaan S
'De zijdeur is los' was datgene wat ik woensdag 18 maart als boodschap meekreeg toen ik dhr. Jos Bulten belde voor het precieze adres voor het interview dat ik met hem had afgesproken. Een uitspraak die ik ongeveer een half uur later helemaal bij de joviale 81-jarige erevoorzitter van Pelikaan S vond passen. Het accent gaf direct aan dat de krasse tachtiger geen geboren en getogen Groninger was wat direct bij mijn aankomst  werd bevestigd. 'Ik ben in Amsterdam-Noord geboren waar ik overigens maar twee jaar heb gewoond. Mijn moeder was een boerendochter zodat we na twee jaar weer naar het platteland trokken en ik opgegroeide in de buurt van Loenen aan de Vecht.”
Boerenbedrijf
Het gegeven dat zijn moeder een boerendochter was zorgde er voor dat de jonge Jasper Bulten, dat is eigenlijk mijn werkelijke voornaam maar sinds ik in het noorden woon noemt iedereen mij Jos, al op jonge leeftijd met het boerenbedrijf in aanraking kwam. 'Ik kon op mijn tiende al koeien melken en was toen al bekend met de overige werkzaamheden die op een boerderij moesten gebeuren. Ik moet zeggen dat het boerenleven mij heel erg trok waardoor ik al op jonge leeftijd wist dat ik boer wilde worden. Ik was toen al iemand die van uitdagingen hield waardoor ik het plan had om mij op een gegeven in Frankrijk te vestigen. Ik had in Frankrijk mogen rondkijken en ik moet zeggen het land en de manier van werken daar beviel mij wel.”
Maar alles wat er gebeurde het werd geen Frankrijk voor de jonge boer maar het bleef de gemeente Leek. Om precies te zijn Oostwold met zijn ongeveer 600 inwoners. Als de vraag komt waarom het avontuur naar Frankrijk niet door is gegaan is het antwoord van Jos Bulten helder. 'Mijn vrouw krijg ik met geen stok uit deze omgeving weg. Ik weet dat ze in Frankrijk echt ongelukkig zou zijn geworden. Dat was het mij uiteraard niet waard en vandaar dat het Oostwold bleef. Als mijn vrouw de toren van Midwolde niet kan zien gaat het niet goed komen.”
Voetballen
Tijdens zijn periode in Frankrijk had Jos Bulten het voetballen als een mooie hobby leren kennen en als voetballiefhebber was hij daarom blij dat er ook in Oostwold gevoetbald werd. Als zijn eerste kennismaking met Pelikaan S tersprake schiet de oud-Amsterdammer spontaan in de lach wat iets is wat deze woensdagmorgen wel vaker gebeurt. 'Als je eens wist onder wat voor omstandigheden hier in Oostwold de voetbalsport bedreven werd weet je niet wat je hoort. Daar heb ik het nog weleens met Tinus Biemolt over. Die is met zijn 88 jaar het oudste lid van Pelikaan S en was er bij toen het veld aan de Munnikevaart te smal bleek te zijn. Dat losten we op door aan alle tuinders die naast het veld actief waren te vragen of ze een stukje grond af wilden staan zodat we het veld breder konden maken,” aldus dhr. Bulten die in 1958 tot voorzitter van de toen nog piepjonge voetbalvereniging werd benoemd. 'De club stond nog in zijn kinderschoenen en in het begin gebeurde het vaak dat er clubs uit de stad het verschrikkelijk vonden om naar Oostwold te komen. Er lagen weleens wat uitwerpselen van dieren op het veld en dat men zich na een wedstrijd moest wassen met ijskoud water werd veel tegenstanders ook bepaald niet vrolijk van. Ik kijk echter met veel plezier terug op die periode omdat het toen echt pionieren was als kleine vereniging. Je moet niet vergeten dat Pelikaan S  moest opboksen tegen Leek en Tolbert wat echt grote verenigingen waren. Pelikaan S was meer een vereniging die het moest hebben van de omliggende dorpen zoals Enumatil. We hadden ook praktisch geen jeugd en daarom ging mijn zoon Wim op een gegeven moment ook naar Leek om daar te gaan voetballen. Die was als voetballer spijkerhard. Ik weet dat hij een grote fan was van Johan Neeskens en dat begreep ik helemaal. Alles moest bij Wim wijken voor dat ene doel, de beste willen zijn. Ik moet zeggen dat zit bij ons in de genen want onze dochter en kleinkinderen hebben dat ook. Ik vind dat een prima eigenschap. Je moet altijd proberen om voor het hoogste te gaan. Mocht dat, om wat voor reden dan ook, niet lukken dan is het niet anders maar je moet het wel proberen.” Zo zit de fan van Ajax, je blijft al heb je er maar twee jaar gewoond toch Amsterdammer, aardig op zijn praatstoel terwijl de sigaretjes met regelmaat uit het doosje getrokken worden. 'Ik sta onder controle van een cardioloog en die weet dat ik rook. Luister ik ben 81 jaren jong. Ik heb een lieve vrouw, lieve kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen die graag bij ons komen of het leuk vinden wanneer we langskomen. Wat wil iemand op mijn leeftijd dan nog meer.”
Voorzitter
Nadat Jos Bulten van 1958 tot 1974 jaar voorzitter van Pelikaan S was geweest kwam hij vier jaar later in de politiek terecht. Een periode waar hij, net als het voorzitterschap van de voetbalvereniging uit Oostwold met veel plezier op terugkijkt. 'Door het voorzitterschap van een voetbalclub of welke vereniging dan ook kom je in aanraking met de politiek. Dan gaat het over vergunningen, subsidies of andere zaken die met je club te maken hebben. Als men in de gaten krijgt dat je wel politiek geïnteresseerd bent dan wordt je vroeg of laat benaderd om op dat gebied iets te doen. Nu hoefde ik dat niet zo nodig maar omdat je wat voor de gemeenschap wilde betekenen heb ik op de nodige functies ja gezegd. Zo heb ik vijfentwintig jaar deel uitgemaakt van het bestuur van het dorpshuis en het schoolbestuur. En nu ben ik nog voorzitter van onze biljart en klaverjasvereniging.” Ik plaats vervolgens de opmerking dat hij waarschijnlijk een ander type voorzitter was dan zijn zoon Wim, sinds enkele jaren voorzitter van Pelikaan S, is. De vader van de huidige voorzitter begint te lachen als hij het antwoord geeft. 'Ik zeg weleens gekscherend, je moet een tijdje in de politiek gaan. Daar kennen ze geen ja en geen nee. Daar is het sluiten van compromissen bijna tot kunst verheven maar dat moet je liggen. Daar is Wim geen type voor want die zou gek worden van alles wat je als bestuurder op je bordje krijgt. Maar ik kan iedereen verzekeren dat je als voorzitter van een voetbalclub nog geen kwart aan negativiteit op je bordje krijgt in vergelijking met een burgemeester of wethouders.
Beeldvorming
Dan komt het onderwerp beeldvorming in het gesprek naar voren waar de import-Groninger een mooi voorbeeld van vertelt. 'Toen ik hier kwam wonen vanuit zeg maar het westen was ik die westerling met zijn grote bek. Dat kwam niet omdat ik mij zo gedroeg maar puur door mijn accent. Als je iets op een bepaalde wijze zei dacht men dat je boos was of ze in de maling nam. Daardoor kreeg iemand een bepaald beeld van je maar wat jij weer had van een in jouw ogen stugge Groninger. We hoeven er niet omheen te draaien, Wim is iemand die wel aanwezig is. Dat roept bij velen een bepaalde weerstand op. Maar dat is toch met iedereen het geval. We hebben het allemaal wel een of meerdere keren meegemaakt dat je achteraf dacht, ik had toch een heel ander beeld van die persoon.”
Ambitie
Waar Jos Bulten en zijn vrouw Lamke al vijf achterkleinkinderen hadden kwam daar op 2 januari een achterkleinzoon met de achternaam Bulten bij toen kleinzoon Jos en zijn partner Joyce de trotse ouders van Elias werden. 'Ik heb uit de gein gezegd, dat moet de nieuwe spits van Pelikaan S worden. En in welke klasse er dan gevoetbald wordt maakt niet uit. Dat is trouwens iets wat ik ook nu niet interessant vind. Volgend seizoen komen we in de derde klasse uit en dat vind ik mooi zat. Misschien denkt Wim daar anders over maar dat weet ik niet. Ik bemoei mij daar niet mee en dat doe ik ook niet richting mijn dochter en kleinkinderen. Stuk voor stuk willen ze graag wat bereiken qua werk of sport en daar heb ik veel waardering voor. Daarom snap ik de frustratie van Wim en mijn kleinzoon Jos ook  wel maar zeg dan vaak, trek je niets aan van al dat geouwehoer. Want laten we eerlijk zijn, als bij tien clubs een vent met een zak met geld op de stoep zou staan zeiden er zeker negen van kom maar snel binnen. Dat gebeurde vroeger en dat gebeurt nu nog bij meer verenigingen dan velen denken. Natuurlijk heeft Pelikaan S de schijn tegen omdat de broertjes Hoxhaj, wat echt rasvoetballers zijn, hier bij ons voetballen en wat ook geldt voor die andere jongens. Maar ik ken die jongens al jaren als vrienden van Jos die nu in Oostwold samen wilden gaan voetballen,” aldus de erevoorzitter van Pelikaan S die prachtig verteld over zaken die hem interesseren maar die onzinverhalen als douchewater van zich af laat glijden. ´Mijn vrouw heeft er  last van als er weer eens iets negatiefs gezegd wordt over Wim of Pelikaan S. Ik zeg dan vaak, trek het je niet aan want als ouder ken je je eigen kinderen toch het beste. Maar ik snap wel dat het niet altijd meevalt om als ouder te accepteren dat als je kind een bepaalde ambitie uitstraalt, en daardoor zijn of haar kop boven het maaiveld uitsteekt, regelmatig negatief bejegend wordt. Maar helaas is dat de laatste jaren door de sociale media steeds erger geworden en wat ook nooit meer zal stoppen. Wat dat betreft ben ik blij dat ik geen verstand heb van dat sociale media-gedoe.”