Siebrand Solinger: ‘Ik vind zelf voetballen nog veel te leuk.”

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Ruim vijftien jaar geleden behoorde de nu 32 jarige Siebrand Solinger tot een van de grootste schaatstalenten van Nederland. Als 17 jarige had hij de ploegen voor het uitkiezen maar toch besloot hij op dat moment het schaatsen vaarwel te zeggen. Nu, vijftien jaar later, is de oud-schaatser aanvoerder van het eerste elftal van de voetbalvereniging Eenrum en is hij als schaatstrainer en gymleraar verbonden aan het H.N. Werkman College in Groningen.
image-2015-01-16 2
  Bron: Ommelander Courant    Foto: Herman Spier Bedum
Tien jaar geleden ontstond bij Siebrand Solinger het idee dat hij jonge schaatsers iets wilde aanbieden wat hij als talentvolle schaatser had gemist en wat hem uiteindelijk deed besluiten om het wedstrijdschaatsen vaarwel te zeggen. ,, Ik wil mijzelf niet op de borst kloppen maar ik was twintig jaar geleden een talentvolle schaatser die met regelmaat hoog in het klassement eindigde. Rond mijn 17e jaar was ik echter helemaal klaar met het schaatsen. Ik was iemand die heel graag mocht trainen maar dat was op een gegeven moment helemaal weg. Dat kwam omdat er eigenlijk geen rem op mijn sportactiviteiten zat. Naast dat ik als schaatser veel trainde volgde ik ook een opleiding aan de ALO. Dat koste mij natuurlijk ook de nodige uren waardoor ik gemiddeld tot dertig uur per week kwam waarin ik wel met sport bezig was. Ik weet nog goed dat ik mij in mijn uiteindelijk laatste jaar als schaatser had geplaatst voor het NK-langebaan. Ik was er echter zo klaar mee dat ik mij toen heb teruggetrokken. Ik had zoiets van, als dit de manier is waarop je topsport moet beoefenen dan hoeft het voor mij niet meer. ”
Verbijstering
Zo liet de talentvolle schaatser van het ene op het andere moment iedereen in verbijstering achter terwijl diverse commerciële teams het talent graag hadden zien komen. Maar zelfs die belangstelling was niet voldoende om Siebrand Solinger op andere gedachten te brengen. ,,Dat heb ik nooit gedaan en dat deed ik toen ook niet. Als ik eenmaal een besluit neem dan ga ik daar ook vol voor. Dat was ook het geval toen ik enkele jaren later samen met Erwin ten Hove, die ik in de schaatsploeg had leren kennen en die nog even mijn studiegenoot is geweest, het plan bedacht om met jonge talentvolle schaatsers en schaatssters aan de slag te gaan om ze wegwijs te maken in een wereld die ze naar de top in hun sport moet brengen. We begonnen tien jaar geleden met zeven talenten en hebben nu in totaal dertig langebaanschaatsers en shorttrackers onder onze hoede.”

Waar Siebrand Solinger, samen met Erwin te Hove, in het begin alles zelf deed voor zijn trainingsklas besloot het duo vijf jaar geleden de zaken professioneler aan te pakken. ,,In het begin deden we echt alles zelf. We waren trainer, zorgden voor sponsoren, bedrukten de kleding, benaderden talenten om bij ons te komen trainen en contracteerden extra trainers omdat we steeds maar groter werden. Dat was op een gegeven moment teveel omdat we beide iets hadden van, als we iets doen dan moeten we het wel goed doen. We waren bang dat anders datgene zou gebeuren waar we zelf als schaatsers tegenaan waren gelopen, dat de begeleiding die we onze talentvolle pupillen wilden bieden onvoldoende zou zijn. Na een aantal gesprekken besloten we in 2010 om onze schaatsters onder te brengen bij het Röling College dat een jaar later fuseerde met het H.N. Werkman College. Op die manier zouden sport en studie beter op elkaar afgestemd worden omdat onze pupillen nu in de morgenuren konden trainen om vervolgens op het Werkman College de lessen te kunnen volgen i.p.v. dat er in de avonduren nog getraind moest worden. Verder gingen we toen in zee met Iskate waar mijn broer Yuri Solinger nauw bij betrokken is. Dat alles zorgde er voor dat ik mijn managementtaken kon afstoten en terug kon naar wat mijn voorkeur heeft, het verzorgen van schaatstrainingen.”

Voetbaltrainer

Als de nu 32 jarige Siebrand Solinger dat laatste zegt rijst de vraag waarom hij dan na het seizoen 2012-2013 stopte als voetbaltrainer., Rond mijn dertigste vroeg ik mij af waar ik eigenlijk mee bezig was. Ik was druk met mijn schaatsproject, gaf gymles aan het Werkman College, was voetbaltrainer in Eenrum, voetbalde voor Gronitas, had een eigen bedrijf en daarnaast nog een gezin. Dat betekende dat ik tijd tekort kwam om alles goed te kunnen doen. Vandaar dat ik toen besloten heb om mijn activiteiten als voetbaltrainer voorlopig op een laag pitje te zetten.”

Een bewuste keuze van de oud-schaatser die het overigens nooit lastig heeft gevonden om de knop van een individuele sporter naar een teamsporter om te zetten. ,,Ik ben pas rond mijn twintigste echt gaan voetballen en vond het, mede door de sociale contacten, direct een leuke sport. Ik besloot toen ook om via het CIOS mijn TC3 en TC2-diploma te gaan halen zodat ik op termijn ook als voetbaltrainer aan de slag kon. Mijn eerste club werd in het seizoen 2007-2008 SIOS uit Sauwerd waar ik twee jaar met veel plezier gewerkt heb. Toen voetbalde ik voor Eenrum waar men mij op een gegeven moment vroeg of ik daar geen hoofdtrainer wilde worden. Dat heb ik toen gedaan waarbij ik voor SIOS en een jaar later voor het zaterdagteam van Gronitas ben gaan spelen. In mijn derde jaar als trainer van Eenrum werd ik vervolgens speler/trainer. Dat was op verzoek van teamleider Tjidsger Veenstra die een dergelijke constructie met oud-speler Joost Mulder als coach wel zag zitten. In dat seizoen misten we helaas op een haar na de nacompetitie voor promotie naar de vierde klasse maar een seizoen later werd dat doel, promotie naar de vierde klasse uiteindelijk wel bereikt.”

Dat gebeurde overigens niet meer onder leiding van de tussen Wehe Den Hoorn en Eenrum woonachtige Solinger want die was voor aanvang van het seizoen 2013-2014 opgevolgd door Ronald Bouwman uit Ten Boer.

Trainersdiploma

Met de komst van Ronald Bouwman naar Eenrum deed zich de situatie voor dat er in de spelersgroep van de Eenrumers een speler rondliep met een hoger trainersdiploma dan zijn trainer. Iets wat voor Siebrand Solinger nooit een thema is geweest en ook niet zal worden. ,,We hebben daar samen duidelijke afspraken over gemaakt waar nog eens bij komt dat als ik niet het juiste gevoel bij Ronald als trainer zou hebben gehad ik ook niet de taak van aanvoerder op mij zou hebben genomen,” verteld de routinier die er verder trots op is dat hij door de aanhang van de vierdeklasser als een van de bepalende spelers van het team wordt gezien. ,,Zoiets is altijd leuk om te horen. Iemand die zegt dat hem of haar dat niet interesseert vertelt niet de waarheid. Ik merk dat ook als trainer van jonge schaatstalenten. Iedereen vind het leuk als er vanaf trainers of supporters positieve signalen komen als het gaat om je prestaties.”

Hoelang ze in Eenrum nog van zijn prestaties op het veld kunnen genieten is overigens iets waar de eigenaar van Outdoor bedrijf De Salamander, dat zie ik als een leuke bijbaan want van een seizoengebonden bedrijf kun je niet leven, nog niet met zekerheid te zeggen. De voetballer, die dit seizoen een patent heeft op goals die vanaf grote afstand gescoord worden, is namelijk iemand die zich graag laat verrassen door iets wat er op zijn pad komt. ,,Vroeg of laat zal ik zeker wat met mijn trainersdiploma's gaan doen maar wanneer dat is weet ik nog niet. Ik ben nu nog fit genoeg om mijn waarde voor het team te hebben en vind het zelf voetballen nog te leuk om nu te zeggen dat ik op korte termijn zal stoppen. Aan de andere kant, als er op het gebied van voetbaltrainer iets leuks op mijn pad komt wat ik met mijn huidige werkzaamheden en privéleven kan combineren zeg ik niet bij voorbaat nee. Als je namelijk de kans krijgt om leuke dingen te doen in het leven moet je dat niet laten liggen.”