Elftalleider Hans Bolt: Trots op Kloosterburen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Hans Bolt begint aan zijn 20e seizoen als elftalleider bij het 1e elftal van de v.v. Kloosterburen. Een periode waar als het aan de 46 jarige oud-voetballer ligt voorlopig nog geen einde aan komt omdat hij het elftalleiderschap ziet als  ontspanning  in zijn druk bestaan als zelfstandig schilder.

image-2014-07-19

Bron: Ommelander Courant. Foto: Herman Spier Bedum

Ruim twintig jaar geleden kwam er abrupt een einde aan de voetbalcarrière van Hans Bolt uit Kloosterburen. In een erewedstrijd ter ere van de 65 jaar geworden vrijwilliger Jacob Hofman liep de toen 26 jarige vleugelaanvaller een knieblessure op die hem deed besluiten om een punt achter zijn voetballoopbaan te zetten. ,,Ik heb het een half jaar later nog even weer geprobeerd. Mijn knie liep echter direct weer vol vocht zodat ik op dat moment definitief wist dat zelf voetballen er voor mij er niet meer in zou zitten. Ik was toen al schilder van beroep en zag in dat het onverantwoord risico’s nemen geen thema kon zijn.”

Nadat hij een punt achter zijn voetballoopbaan had gezet bleef Hans Bolt bij het eerste elftal van Kloosterburen betrokken doordat hij de taak van elftalleider op zich nam.,, In die periode was Harry Kolk, oud-speler Kloosterburen, elftalleider. Harry had te kennen gegeven dat hij wilde stoppen waarop ik werd gevraagd om zijn taak over te nemen. Dat was in de periode dat Theo Wijma nog trainer bij ons was.”

 Nadat Wijma aan het einde van dat seizoen  uit Kloosterburen vertrok werkte Hans Bolt samen met de hoofdtrainers Piet Wieringa, Theo Dijkstra, Gerrit Bosgraaf en Willem Pettinga die over enkele weken aan zijn achtste seizoen in Kloosterburen begint. Als de vier voorgangers van Willem Pettinga tersprake komen blijkt dat drie van de vier oud-trainers nog regelmatig een kijkje in Kloosterburen komen nemen. ,,Theo Wijma en Piet Wieringa zie ik nog weleens langs de lijn staan en met Gerrit Bosgraaf, die hier zes seizoenen trainer was,  is het contact intensiever. Met de selectie uit de periode gaan we namelijk ieder jaar nog een keer gezamenlijk bowlen. Dan is iedereen aanwezig wat ook het geval was toen we op 21 juni, tijdens onze jaarlijkse clubdag, afscheid namen van Arjan van der Klei. Die nam na twintig seizoenen officieel afscheid als speler van het eerste elftal. Alle spelers van toen waren bijna  aanwezig  wat wel tekenend is voor Kloosterburen als vereniging. We zijn namelijk een hechte vereniging die als zeer sociaal betiteld mag worden. Dat betekent echter ook dat niet iedere trainer bij ons past. Bij Kloosterburen past bijvoorbeeld geen trainer die gedurende een wedstrijd van alles langs de lijn staat te brullen. Als ik kijk hoe Willem Pettinga bij ons als trainer functioneert zie ik dat als voorbeeld hoe de wisselwerking tussen club, spelersgroep en trainer behoort zijn. Willem begint bij ons aan zijn achtste seizoen wat een buitenstaander misschien bijzonder mag vinden. Ik denk daar echter anders over omdat ik zie dat er nog steeds een duidelijke chemie tussen trainer en spelersgroep is. Willem is een trainer die in de groep staat maar ook  bepaalde beslissingen durft te nemen. Hij kan met een speler na een training bijvoorbeeld over bepaalde muziekkeuzes praten maar dezelfde speler voor de zondag op de bank te zetten. Dat is een gave die niet iedere trainer heeft. Ik begrijp wel dat velen verbaasd waren dat we na het zeven jaar, en een uiteindelijke degradatie, geen afscheid van elkaar hebben genomen. Ik kan iedereen echter verzekeren dat een andere trainer het team na de winterstop ook niet weer op de rails had gekregen. Na de winterstop brak het gebrek aan scorend vermogen ons namelijk op. We wisten negen keer op rij niet te winnen en vandaar dat ik blijf zeggen dat we niet in de nacompetitieduels tegen SVMH zijn gedegradeerd maar in de weken ervoor. We kwamen toen  in een neerwaartse spiraal terecht die niet meer te keren viel. En dan kun bijvoorbeeld  Louis van Gaal wel voor de groep zetten maar het zijn toch de spelers die de ballen er in moeten schoppen. ”

Uiteraard besprak Hans Bolt in al die jaren dat hij elftalleider is veel met de hoofdtrainers. Maar er was iets wat de elftalleider nooit deed en ook nooit zal doen. ,,Voor de wedstrijd en in de rust ben ik nooit in de kleedkamer. Dat is in mijn ogen dan het ‘terrein’ van de trainer. Die moet zijn laatste opmerkingen rustig aan de groep kunnen overbrengen en dat geldt ook voor in de rust. Dan bekommer ik mij om de begeleiders van onze gasten. Dat zie ik namelijk ook als een taak van een  elftalleider.”

Duidelijke woorden van de  elftalleider die niet alleen in functie begaan is met ‘zijn’ club. ,,Ik ben van jongs af aan opgegroeid met Kloosterburen. De club loopt als een rode draad door mijn leven en dat zal ook altijd zo blijven. Ik kan oprecht genieten van de wijze waarop wij binnen de vereniging met elkaar omgaan. Zo heb ik bijvoorbeeld heel veel waardering voor de supporters die bij alle uitwedstrijden met ons meereizen. Dat zijn er altijd rond de veertig wat vaak betekent dat ze in overtal zijn omdat bij veel verenigingen de belangstelling voor de verrichtingen van de hoofdmacht niet bijster groot zijn. Zo denk ik ook nog steeds met veel plezier terug aan het uitduel tegen MOVV in de nacompetitie na het seizoen 2011-2012. Met twee bussen vol en een groot aantal auto’s  vertrokken we toen naar Midwolda waar men niet op zoveel meegereisde supporters had gerekend. Ik weet dat toen wij na de wedstrijd huiswaarts keerden er in de kantine van MOVV bijna geen bier of frisdrank meer te krijgen was. Daar kan ik intens van genieten wat ik ook nog steeds kan van het feest dat er in Kloosterburen losbarstte toen we twee weken later tegen Drieborg de uiteindelijke promotie echt afdwongen. De ontlading was, nadat we  zoveel jaren in de vijfde klasse hadden gespeeld, bij alles en iedereen groot omdat het eindelijk was gelukt om weer in de vierde klasse terug te keren. Daarom is het ook zo  jammer dat we daar  maar twee seizoenen van hebben kunnen genieten.”

In het gesprek komt ondertussen steeds  meer naar voren dat Hans Bolt intens  geniet van de dingen die de v.v. Kloosterburen in zijn ogen bijzonder maken. ,,Dat Jacob Hofman op 86 jarige leeftijd, samen met oud-bestuurslid  Pé Bolt, nog steeds bij iedere thuiswedstrijd lootjes staat te verkopen is toch bijzonder. Dat Jan Gerdez als fotograaf bij alle wedstrijden en evenementen die wij als vereniging organiseren aanwezig is vind ik ook  geweldig. Dat mag in mijn ogen best wel eens genoemd worden. Ik zie dat als twee voorbeelden van wat  de kracht van de voetbalvereniging Kloosterburen is. Iedereen wordt binnen de vereniging in zijn of haar rol gewaardeerd. Als ik nu weer zie dat een groep van vrijwilligers bezig is om  een tegelpad rond het tweede veld aan te leggen is dat een teken dat wij ondanks de degradatie van het eerste elftal niet stil blijven zitten. Natuurlijk was  voor iedereen de degradatie even slikken. Al snel werd de blik echter weer op de toekomst gericht, die er mede door een unieke sponsorovereenkomst uitstekend uitziet.”

Er was al iets bekend over een samenwerking tussen agrarische bedrijven uit de omtrek en de voetbalvereniging Kloosterburen maar uit de woorden van Hans Bolt blijkt dat het hier om iets unieks gaat. ,,Ongeveer vijftig agrariërs hebben zich verenigd in ‘Kloosterboeren’ en zullen gezamenlijk als hoofdsponsor optreden. Wat begon als een geintje tijdens het Carnaval 2014 werd serieus opgepakt met een prachtig sponsorcontract als resultaat. Dat is iets wat ook weer kenmerkend voor ons als club is, steeds weer iets nieuws bedenken om ook naar buiten toe te profileren. “

Naast dat hij trots op ‘zijn’ Kloosterburen is er nog iets wat de als zelfstandig schilder werkzaam zijnde Hans Bolt koestert. ,Ik geniet oprecht  van de contacten die ik nog steeds heb met oud-teamgenoten  Zo werk ik als schilder heel veel samen met mijn oud-teamgenoot Jaap van Dijk. Jaap heeft een timmerklussenbedrijf en ik ben zelfstandig schilder. Sinds dat ik in 2007 voor mijzelf ben begonnen helpen we elkaar regelmatig. Toen Jaap hier nog voetbalde konden we het al prima met elkaar vinden en dat heeft zich op zakelijk gebied voortgezet. We hebben allebei een eenmansbedrijf maar als we elkaar kunnen helpen doen we dat met alle plezier. Wat dat betreft is dat wel een mooie afspiegeling hoe het ook binnen de v.v. Kloosterburen werkt. Als er wat moet gebeuren staat we ook hier schouder aan schouder.”