Ko Tromp: Van cluboprichter tot kaartjesverkoper

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Voor de nu 69 jarige Popko Tromp begon zijn voetbalcarrière drieënvijftig geleden bij CSB in Baflo waar de toen in Pieterburen woonachtige Tromp als 16 jarige zijn eerste stappen op het voetbalveld zette. Enkele jaren later was hij een van de oprichters van de voetbalvereniging P.W.C. uit Pieterburen en Westernieland. Verder was hij jeugdtrainer/leider bij CSB en na zijn verhuizing naar Bedum enkele jaren de vaste kaartjesverkoper bij de thuiswedstrijden van het eerste elftal van CVVB.


            1389339694Np tromp bedum interviewfoto  1
 
Bron: Ommelander Courant     Foto: Herman Spier Bedum
Voetbal loopt als een rode draad door het leven van Ko Tromp, iedereen noemde mij in Pieterburen Ko en dat is altijd zo gebleven, vertelt de voetballiefhebber die eenmaal op zijn praatstoel aan een stuk over het voetbal van vroeger en nu begint te vertellen. Verhalen van een man die op 47 jarige leeftijd het arbeidsproces noodgedwongen moest verlaten.,, Ik werd ruim tweeëntwintig jaar geleden ernstig ziek en hield daar suikerziekte aan over. Een jaar later werd ik vervolgens getroffen door een herseninfarct. Dat zorgde er voor dat ik aan de linkerkant van mijn lichaam verlamd raakte. Daardoor ben ik al zeventien jaar op een scootmobiel aangewezen waar ik overigens erg blij mee ben. Ik ben geen man die achter de geraniums wil zitten en daarom zal men die hier in huis ook niet aantreffen.” Wat volgt is een lach en de opmerking, kom laten we over het voetballen gaan praten dat is namelijk veel leuker.”

Van zijn laatste opmerking is geen woord gelogen want wat er volgt is een aaneenschakeling van verhalen die vertellen hoe Ko Tromp het voetballen van vroeger en ook nu beleefd. ,, Ik ben in 1960 als voetballer begonnen in Baflo bij zaterdagclub C.S.B. Toen was ik 16 jaar oud want eerder kon je niet voetballen want jeugdteams bestonden er nog niet. Ik kwam als nieuweling uiteraard in het tweede elftal terecht maar dat duurde maar een paar wedstrijden. Er waren wat problemen met spelerspassen waardoor het eerste team een tekort aan spelers had en ik na twee wedstrijden speler van het eerste elftal werd.”

Gedurende een periode van vijf jaar voetbalde Ko Tromp als verdediger in Baflo maar besloot hij er na die vijf jaar een punt achter te zetten. In die periode waren er in Pieterburen en Westernieland voorzichtige plannen om een eigen voetbalvereniging op te richten. In1967 werden de plannen concreet en Ko Tromp was een van de medeoprichters van de voetbalclub PWC( Pieterburen Westernieland Combinatie). Zijn ogen beginnen te glimmen als de anekdotes uit die periode tersprake komt want, zo vertelt hij, die zijn bijna ontelbaar. ,,Werkelijk ik zou wel een boek kunnen schrijven over wat er zich alleen al afspeelde voordat we uiteindelijk op 19 juni 1967 tot de afdeling Groningen van de KNVB werden toegelaten. Ik weet bijvoorbeeld nog goed dat ons startkapitaal 52 gulden bedroeg wat geen bedrag was waar je als club lang mee vooruit kon. Ook wilden sommige inwoners van Pieterburen en Westernieland alleen maar lid of donateur worden als we beloofden niet op zondag te gaan voetballen. Om het aantal van vijftig leden te bereiken werden er de nodige kunstgrepen uitgehaald. Er werden personen lid gemaakt waarvan je wist, dat zijn geen voetballers en worden het ook nooit. Als kersverse vereniging hadden we verder nog een voordeel, ons splinternieuw veld in Westernieland. Bij slecht weer werd er in Westernieland bijna altijd gevoetbald. Dat betekende dat andere verenigingen
graag tegen ons wilden oefenen. Dat leverde ons weer wat extra inkomsten op die wie natuurlijk als jonge vereniging prima konden gebruiken. “

Doordat PWC in twee dorpen speelde moest er qua sponsoring op slimme wijze gehandeld worden. De winkeliers wilden in die periode niet voor elkaar onderdoen vertelt Ko Tromp, die daar als de man die de sponsoring regelde handig gebruik van wisten te maken. ,, Ik weet nog goed dat we in een het eerste jaar van ons bestaan een bazar organiseerden. Dan zorgde ik er voor dat ik bij de middenstand goede zaken deed om maar zoveel mogelijk winst uit de bazar te halen. Ik weet nog goed dat die bazar ons toen 4400 gulden opleverde. Dat was een enorm bedrag wat bekende dat we onze eerste trainer konden aantrekken. Dat werd Evert van Duinen uit Groningen die zich min of meer zelf aanbood. Ik werkte als uitvoerder in de bouw en Evert was ook werkzaam in de bouw. Op een gegeven moment vroeg hij of er bij ons geen plaats voor hem was als trainer. Ik moest dat uiteraard met de overige bestuursleden overleggen maar bedacht direct een bepaalde constructie. Als trainer werd hij per training en wedstrijddag betaald. Tegenwoordig gaat dat anders want of er nu wel of niet gevoetbald wordt ze krijgen wel een salaris. Persoonlijk vind ik dat vreemd want dat is altijd mijn stelregel geweest, trainers moet je naar geleverde prestaties betalen. “

Nadat Ko Tromp een paar jaar deel uitmaakte van het bestuur van de vereniging die net als Real Madrid, helemaal in het wit speelde, verhuisde hij naar Rasquert. ,,Ik had altijd al iets met jeugdvoetbal maar bij PWC was dat in de beginjaren van ons bestaan nog niet realiseerbaar. Toen ik na mijn huwelijk naar Rasquert verhuisde besloot ik om binnen CSB wat voor het jeugdvoetbal te gaan doen. Later, in de beginjaren tachtig, kwam ook het jeugdvoetbal bij PWC opzette en had men in totaal tien teams waaronder vier jeugdteams. “

Als jeugdleider/trainer was, zo noemt Ko Tromp zich, iemand die streng maar rechtvaardig was. ,,Een speler die niet op tijd op de training aanwezig was deed niet mee. Mijn principe was altijd, je hebt maar te zorgen dat je op tijd bent. En dan keek ik niet naar wie van de spelers het was want daar maakte ik totaal geen onderscheid in. Dat is iets wat ik in het huidige voetbal wel steeds meer zie, de zogenaamde vedettes kunnen zich steeds meer permitteren.”

Maar de ondertussen al eenentwintig jaar in Bedum wonende Tromp, een mooi dorp waar ik alles bij de hand heb, is verder iemand die niet tegen onrecht kan. ,,In mijn periode als jeugdleider bij CSB werd er eens een jeugdspeler uitgestuurd voor iets wat echt nergens op sloeg. Echt complete waanzin en waarvan ik direct tegen het bestuur zei, als deze speler geschorst wordt wil ik dat jullie een mondelinge behandeling aanvragen. Dat werd wat gesputter natuurlijk want dat was men niet gewend. In eerste instantie moest er een schriftelijk verweer worden ingediend waar men al van vond of we dat als club wel moesten doen. Uiteindelijk gebeurde dat wel en volgde er vrijspraak waarvan ik nog steeds denk, als we dat toen niet hadden gedaan had een speler een onterechte schorsing gekregen. “

Nog steeds komt Ko Tromp bij nu SV Bedum op het sportcomplex en als voetballiefhebber constateert hij dat het amateurvoetbal niet meer is wat het geweest is. ,,Als ik tegenwoordig zie en hoor wat er allemaal op de velden gebeurt dan doet mij dat als voetballiefhebber pijn. Wat ik eerder al zei, vroeger gebeurde er ook genoeg maar toen werd het allemaal anders opgelost. Het aantal gewelddelicten neemt steeds meer toe en dat is een verontrustende ontwikkeling. Ik weet, het is nu eenmaal allemaal anders dan vroeger maar men heeft niet in de gaten dat men bezig is om een prachtige sport om zeep te helpen.”

Zo heeft de oud-inwoner van Pieterburen ook over de huidige generatie trainers een duidelijke mening. ,,Ik ben de laatste jaren veelvuldig bij CVVB geweest. Eerst doordat toenmalig voorzitter Martin Broekmans mij vroeg of ik bij de thuisduels entreekaartjes wilde verkopen en nu nog als toeschouwer. Als ik dan kijk hoe trainers soms tekeer gaan dan denk ik, daar bereik je niets mee. Ik weet nog goed dat toen ik jeugdtrainer was mijn spelers aan de deur kwamen vragen of ze nog wat voor mij konden doen. Bijvoorbeeld mijn auto wassen, boodschappen halen of de tuin onkruid vrij maken. Dat kwam door de band die ik met de jongens had en er voldoende voor ze georganiseerd werd. Daar wil ik de naam van Jan Stavenga graag wil noemen. Jan was toen actief bij Marcia en we werkten heel veel samen. Toen al waren we onze tijd misschien al wel vooruit door samen te werken in iets wat we beide heel belangrijk vonden, het jeugdvoetbal.”

Zo kijkt Ko Tromp terug op een leven waarin het voetbal een belangrijke rol speelde maar waarbij hij het nog steeds jammer vindt dat PWC in 2012 ophield te bestaan. ,,De laatste jaren zag je het aankomen maar ontzettend jammer is het wel. Want je weet wat eenmaal verdwijnt nooit meer terugkeert. Maar gelukkig heb ik de mooie herinneringen aan PWC nog wat overigens ook geldt voor alles waar ik verder in de voetbalsport mee actief ben geweest.”