Jonge Bedum-spits Jan Pier stopt door enkelblessure

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

In het nacompetitieduel van enkele maanden geleden tegen ZFC Zuidlaren probeerde Jan Pier nog een keer of zijn enkel bestand was tegen de belasting van het spelen van een voetbalwedstrijd. Maar eigenlijk wist de 22 jarige spits van Bedum het antwoord al wel. Terugkerende pijn aan het enkelgewricht zorgde er namelijk voor dat hij niet verbaasd was dat de doktoren hem enkele dagen later adviseerden om een punt achter zijn voetballoopbaan te zetten.

1377236323Npier bedum

Bron: Ommelander Courant         foto: Herman Spier Bedum




In september 2011 raakte Jan Pier op de training ernstig geblesseerd aan zijn rechterenkel. Wat volgde was een lijdensweg waarin de spits via bezoeken aan doktoren en fysiotherapeuten toch weer terugkeerde op het voetbalveld. Een terugkeer van een jonge spits die allesbehalve fit was maar op dat moment het teambelang zwaarder liet wegen dan zijn eigen gezondheid. , Achteraf zeg ik dat ik misschien te vroeg begonnen ben. We hadden in dat jaar echt een hele smalle selectie en dan ben ik een speler die snel zegt dat hij wel kan spelen. Ik weet bijvoorbeeld nog goed dat ik in het uitduel tegen Hunsingo totaal niet fit was. Sterker nog ik had die dag gewoon niet moeten spelen. Maar wedstrijden tegen Hunsingo zijn voor mij altijd speciale wedstrijden geweest en dat was toen op 1 april 2012 niet anders. Ik wilde zelf dolgraag spelen hoewel ik wist, wat je nu doet is eigenlijk niet verstandig. Ik scoorde toen ook nog de winnende goal maar ik denk dat als er toen filmbeelden waren gemaakt ik geschrokken zou zijn van hoe ik mij over het veld bewoog. Gallid El Baroudi en Dirick Jan van Strien vroegen in die periode vaak hoe ik er tegenaan keek om toch te spelen. Ik ben nooit een speler geweest die bij een pijntje de weg van de minste weerstand koos. Dan koos ik er gewoon voor om wel te spelen maar wat ik achteraf gezien beter niet had kunnen doen. Later heb ik het er met Dirick Jan nog weleens over gehad. Toen gaf hij aan veel van mijn blessure geleerd te hebben. Hij zou namelijk nooit meer richting een geblesseerde speler de vraag stellen of hij in het belang van het team wilde spelen. Want ergens voelde hij zich namelijk een beetje schuldig aan mijn blessureleed.”

Schuld

Jan Pier haast zich echter om te zeggen dat hij er niet over peinst om wie dan ook de schuld te geven van zijn blessure en het daaruit voortvloeiende einde van zijn voetballoopbaan. ,,In de eerste plaats heeft dat geen zin en verder ben ik van mening dat iedereen zelf heel goed een beslissing kan nemen of hij wel of niet kan spelen. Dat geldt dus ook voor mij want ik had ook nee kunnen zeggen op de vraag of ik kon spelen. Iemand anders voelt namelijk de pijn niet dus wat betreft ligt de verantwoording bij jezelf. Dat zie je bijvoorbeeld ook in hoe iemand zich voorbereid op een wedstrijd. De een gaat daar heel serieus mee om en drinkt een avond voor de wedstrijd met mate, maar een ander laat zich bij wijze van spreken vollopen en speelt een prima wedstrijd. Dat geldt ook voor blessures. Ik ken spelers die niet helemaal fit, prima speelden maar als ze geen pijntjes hadden niets extra’s brachten. Die hebben dat misschien wel een beetje nodig om te presteren.”

Mart Buikema

Zelf was de Bedumer een die wel leefde voor zijn sport maar ook goed wist dat er ook andere dingen in het leven waren dan alleen maar voetbal. Iets waar hij op 16 juni van dit jaar op overduidelijke wijze mee werd geconfronteerd. Toen overleed zijn vriend Mart Buikema bij een verkeersongeval en was de stille wens van beiden om ooit nog een keer weer samen te spelen, in een klap over. ,,Ik kende Mart al vanuit mijn FC LEO-periode en toen waren we buiten het voetballen bijna dag en nacht bij elkaar. Dat vertaalde zich naar het voetbalveld waar we elkaar blindelings konden vinden. We hebben er samen weleens over gesproken om samen te gaan spelen maar niet echt heel serieus. Mart zijn wens was namelijk dat hij samen met zijn broer Stan in het eerste elftal van FC LEO wilde spelen en dat is uiteindelijk ook gelukt. Maar ik zou liegen dat ik hem nooit gepolst heb voor een overstap naar Bedum want een fysiek sterke speler als Mart Buikema hadden wij hier prima kunnen gebruiken.”

Afstand

Nog steeds praat de jonge Bedumer in wij-vorm wat volstrekt logisch is. Want de wond, het verplicht moeten stoppen met voetballen, is nog vers en vandaar dat hij voorlopig ook nee heeft gezegd tegen het verzoek van trainer Dick Visser om elftalleider te worden. ,, Nadat ik eind 2012 was geopereerd keerde ik na de winterstop weer terug in de ploeg en ging het de eerste weken goed. Maar toch kreeg ik weer meer last van mijn enkel en wat er voor zorgde dat het uiteindelijk niet meer ging en mij geadviseerd werd om er mee te stoppen. De trainer, Dick Visser, wilde mij graag bij de groep houden en vroeg, in samenspraak met onze huidige elftalleider Johan van der Veen, of ik geen elftalleider wilde worden. Johan is naast elftalleider ook grensrechter en zou het prima hebben gevonden als ik een deel van zijn taken had overgenomen. Maar ik heb dat voorlopig naast mij neergelegd omdat ik eerst wat afstand van het voetbal wil nemen. Ik blijf de ploeg zeker volgen maar het kan gebeuren dat ik bij een duel ergens in oost-Groningen een keer niet van de partij zal zijn.”

Toch zal Jan Pier regelmatig wel aanwezig zijn want zo geeft de nu ex-voetballer aan, daarvoor heeft hij het bij de zondagtak van SV Bedum, zoals de fusieclub sinds 1 juli 2013 heet, te goed naar zijn zin gehad. Toch had het maar een haartje gescheeld of de spits was niet voor Bedum uitgekomen maar had zaterdagclub CVVB hem als lid mogen inschrijven. ,,Nadat ik samen met mijn moeder broer en zus in Bedum kwam wonen had ik eerst het idee om voor CVVB te gaan spelen. Mijn moeder heet Van der Veen van haar meisjesnaam en had vijf broers waar er vier van samen in het eerste elftal van Bedum hebben gevoetbald. Dus je kunt je wel voorstellen dat er vanuit de familie toch wel een beetje aangegeven werd van, Jan ga jij maar lekker bij Bedum voetballen want daar hebben je ooms ook gespeeld. Zo kwam ik dus bij Bedum terecht en ik moet zeggen dat ik van die keuze nooit spijt heb gehad.”

Toch geeft de Bedumer een eerlijk antwoord op de vraag of hij mits hij fit was gebleven de stap naar de zaterdagtak had durven maken. ,, In eerste plaats weet ik niet of ik daar wel de capaciteiten voor zou hebben. Maar als de trainer van de zaterdagtak mij zou hebben gevraagd zou ik denk ik wel voor die kans gegaan zijn. Dan had er wel een reële kans op speelminuten in moeten zitten want anders was ik liever op een iets lager niveau actief gebleven.”

Maar dat zijn allemaal zaken die niet meer aan de orde zijn voor de HBO-student die een opleiding in de accountancy volgt. ,,Ik weet dat het voetballen voorbij is en natuurlijk heb ik het er wel moeilijk mee. Dat zal ook nog wel even duren maar toch kijk ik op mooie dingen terug zoals de wedstrijden tegen Hunsingo en de duels die ik bijvoorbeeld met het Regioteam gespeeld heb. Vooral in de beginperiode van het Regioteam speelden we mooie wedstrijden zoals op een internationaal toernooi van GVAV Rapiditas. Later werd dat allemaal wat minder omdat veel trainers en clubs niet meer mee wilden werken. Dat heb ik altijd wel jammer gevonden want met betere spelers tegen sterke tegenstanders spelen wordt je als speler alleen maar beter van. “

Trainer

Als je Jan Pier zo hoort praten denk je, dat is een geboren trainer maar de Bedumer denkt er niet over om als trainer voor een groep te gaan staan. ,,Daar heb ik niet de juiste mentaliteit voor want ik zo gek worden als een speler een training zou afbellen omdat hij naar een verjaardagsfeestje van zijn bijvoorbeeld 85 jaar geworden oma zou gaan. Ik denk dat ik dan zou ontploffen dus ik weet een ding zeker, als ik ooit weer in de voetbalwereld terugkeer dan moet dat als elftalleider of in een bestuursfunctie zijn maar wat voorlopig totaal nog niet aan de orde is.”