Jan Stavenga: Meer vrijwilligers zorgen voor een krachtige vereniging

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Jan Stavenga is al jarenlang bij de voetbalsport betrokken. Op 17 jarige leeftijd begon hij aan een scheidsrechtersloopbaan die hem tot in de top van het amateurvoetbal bracht en daarnaast was hij in diverse functies actief bij Marcia, Warffum en nu Rood Zwart Baflo. Bij de laatste vereniging is de 62 jarige inwoner van Rasquert tegenwoordig degene die het wedstrijdsecretariaat voor zijn rekening neemt.

Jan20Stavenga

Bron: Ommelander Courant    Foto: Rood Zwart Baflo


Ruim vijf jaar geleden kwam er voor Jan Stavenga een einde aan een lange carrière als scheidsrechter in het amateurvoetbal. Een einde, zo vertelt de oud-scheidsrechter, waar hij nog steeds een beetje een onbevredigend gevoel bij heeft. ,,Ik had op een gegeven moment een elleboogfractuur en het herstel duurde langer dan verwacht. Dan kom je uiteraard niet aan het aantal duels dat je voor een beoordeling nodig bent en dat dat betekent automatisch dat je terug gezet wordt naar een lagere groep. Als je op hoog niveau fluit is dat niet alleen vervelend maar het motiveert je ook niet om het traject richting de top opnieuw in te gaan. Ik ben als scheidsrechter in de toen nog afdeling Groningen begonnen en ik zag het niet zitten om mijn carrière op dat niveau te beëindigen waardoor ik besloten heb om er een punt achter te zetten.”

Toch kijkt Jan Stavenga met veel plezier terug op zijn periode als scheidsrechter en noemt hij zijdelings het incident, en wat door de landelijke pers toen breed uitgemeten werd, waar hij in het seizoen 1978-1979 bij betrokken was. ,,Dat was met een Molukse speler weet ik mij nog goed te herinneren maar we praten over een periode van bijna vijfendertig terug dus echt alles goed herinneren kan ik mij dat niet meer. Dan zou ik mijn plakboeken erbij moeten pakken. Maar als ik eerlijk ben, dat is allemaal verleden tijd en ik richt mij liever op de toekomst.”

Met de toekomst bedoelt Stavenga onder meer zijn activiteiten voor Rood Zwart Baflo waar hij, via een prachtige tijd bij de voetbalvereniging Marcia en een aantal leuke jaren bij Warffum, op een gegeven als vrijwilliger bij betrokken raakte. Een terugkeer bij een fusieclub waarvan de wedstrijdsecretaris van Rood Zwart Baflo van mening is dat het tot stand komen van de fusie de redding van het voetballen in Baflo is geweest. ,,Ik heb dat wel vaker gezegd, en dat meen ik ook echt, als er geen fusie tussen CSB en Marcia tot stand was gekomen zou er vandaag de dag niet meer gevoetbald worden in Baflo. Dat zou enorme gevolgen hebben gehad voor de inwoners van Baflo waarvan een redelijk aantal geregeld bij wedstrijden van het 1e elftal, of een ander team van Rood Zwart Baflo, als supporter langs de lijn staan. “ Op dit moment moeten de voetballiefhebbers in Baflo het nog doen met wedstrijden op vijfde klasse niveau maar Jan Stavenga steekt niet onder stoelen of banken dat promotie van het 1e team naar de vierde klasse wel een van de doelstellingen van de club is. ,,Dat hebben we als bestuur uitgesproken, en persoonlijk denk ik dat het een reële doelstelling is. Er zit voldoende talent in de selectie maar de spelers moeten ook gezamenlijk dezelfde doelstelling hebben. Ik ben een aantal jaren elftalleider van het 1e team geweest en ik moet zeggen dat we in het seizoen 2010-2011 heel dicht bij promotie naar de vierde klasse waren. Helaas verloren we toen in de nacompetitie van Zuidhorn maar toen stond er echt een team. Dat, gevoegd bij de resultaten, zorgde voor positieve geluiden binnen de vereniging richting een stap naar de vierde klasse. Maar tussen toen en nu zit een heel groot verschil want de twee volgende seizoenen brachten ons niet waar we als club op hadden gehoopt. Ik hoop echt dat het seizoen 2013-2014 ons wat dat betreft meer succes zal gaan brengen want ik ben er van overtuigd dat wij als club er klaar voor zijn om als vierdeklasser door het leven te gaan.”

 Dat is iets wat de club verdient vind Jan Stavenga omdat Rood Zwart Baflo nog steeds groeiende is. Qua jeugdleden en senioren hebben we geen klagen want in het seizoen 2013-2014 komen we met vier senioren, waar er een team op de zondag uitkomt, drie jeugdelftallen en drie zeventallen in de competitie uit. We zijn gelukkig in het bezit van een B en C-juniorenteam en ik moet zeggen dat Nico de Vries, die bij ons in het eerste elftal speelt, daar een belangrijke rol inspeelt. Nico is echt met deze lichting aan de slag gegaan en ik moet zeggen, alle respect voor de wijze waarop hij dat opgepakt heeft. Ik ben er trouwens helemaal een voorstander van om spelers en ouders meer bij de club te betrekken want nu is het nog te vaak zo dat de taken die er binnen een vereniging nu eenmaal zijn steeds door dezelfde personen worden opgepakt. Neem bijvoorbeeld de functie van wedstrijdsecretaris. Iemand die het geweest is, of nog is, weet dat het een taak is waar de nodige uurtjes werk inzitten. Door omstandigheden zit ik niet meer in het arbeidsproces en heb ik er ook wel tijd voor. Je moet er niet alle dagen bij stilstaan, maar mij kan ook iets overkomen. Dan heeft de club een probleem want onbewust creëer je de situatie dat iemand onmisbaar wordt binnen een vereniging. Dat is een status die totaal niet bij mij past want ik ben namelijk van mening dat iedereen die bepaalde taken uitvoert vervangbaar moet zijn. Vaak wordt er gezegd, als het goed gaat is het toch prima maar daar denk ik toch anders over. Als er meerdere personen van bepaalde zaken op de hoogte zijn komt dat de kwaliteit van een vereniging alleen maar ten goede.”

Waar de oud-scheidsrechter zich verder sterk voor maakt is proberen om meerdere personen enthousiast te maken voor het fluiten van jeugdwedstrijden. Een tijdje geleden heb ik nog een zestal B-junioren opgeleid tot club-scheidrechter maar die jongens moeten zelf ook op de zaterdag voetballen. Dat geeft weleens problemen en dan zou het mooi zijn dat er wat meer ouders zouden willen bijspringen in het fluiten van een jeugdwedstrijd of in het draaien van een bardienst. Want hoe groter de groep vrijwilligers des te minder vaak hoeft er een beroep op steeds dezelfde personen gedaan worden.”

Duidelijke woorden van Jan Stavenga die zelf minimaal dertig uur per week aan Rood Zwart Baflo maar, en wat hij al eerder aangaf, daar door omstandigheden ook de tijd voor heeft. ,,Dat ik de tijd er voor heb klopt helemaal maar vooropgesteld, ik doe het met heel plezier. Dat heb ik ook altijd gezegd, ik moet wel plezier beleven aan datgene wat ik doe want anders stop ik er direct mee. Dat had ik toen ik teruggezet werd als scheidsrechter, het plezier verdween steeds meer en toen wist ik dat het moment er snel aankwam dat ik zou stoppen als scheidrechter.”

Voorlopig hoeft men bij Rood Zwart Baflo nog niet bang te zijn dat Jan Stavenga binnenkort aangeeft dat hij gaat stoppen maar, zo geeft hij aan, je moet er wel voor waken dat ze op een gegeven moment niet tegen jou gaan zeggen dat het tijd wordt om te stoppen. Als dat namelijk gebeurt heb je in mijn beleving iets niet goed gedaan en dat is iets wat ik te allen tijde wil voorkomen.”