Edwin de Haan: Veel clubs missen een visie richting het jeugdvoetbal

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Op 8 jarige leeftijd begon het op voetbalgebied allemaal bij Hunsingo voor Edwin de Haan. Naast Hunsingo kwam hij verder uit voor Viboa en Eenrum waar hij nu nog in een van de lagere teams voetbalt. In Eenrum was Edwin de Haan verder ook als jeugdtrainer actief maar daar heeft hij enkele weken geleden een punt achter gezet.
         
1374259153Nedwin

Bron : Ommelander Courant    Foto: Herman Spier Bedum

Officieel begon zijn voetballoopbaan op 8 jarige leeftijd bij de voetbalvereniging Hunsingo maar zoals wel bij meer verenigingen gebeurde werd er ook bij de zondagvereniging uit Winsum qua leeftijd regelmatig een oogje dichtgeknepen en kon het gebeuren dat de jonge Edwin de Haan al voor zijn achtste verjaardag een paar duels bij de pupillen meespeelde. ,,Zo ging het in die tijd bij veel verenigingen. Er is op dat gebied gelukkig veel veranderd want nu kunnen jeugdspelers al vanaf hun zesde jaar in competitieverband voetballen wat een duidelijke verbetering is gebleken.”

Begon het allemaal op 7 jarige leeftijd voor de in Winsum geboren Edwin de Haan, op zijn 15e maakte hij zijn debuut in het 1e elftal van Hunsingo. ,,Ik debuteerde samen met Bert Miedema in een team waar onder andere Kees Lanting, Kees Kamstra, Bert Visser en doelman Jos Wever deel van uitmaakten. Daar kwamen later Jacob Noorman, Bernard Visser en Klaas van der Ploeg, die Jos Wever als doelman kwam vervangen, bij. We hadden toen Jan Postma als trainer en ik moet zeggen daar kon ik prima mee overweg. Dat vond ik toen, en nu nog steeds overigens, erg belangrijk. Er moet een prettige wisselwerking zijn tussen een selectie en trainer.”

De tegenwoordig in Wehe Den Hoorn woonachtige Edwin de Haan had die klik niet met Ger Helsma, die als opvolger van Jan Postma werd aangetrokken. Toch werden er in het eerste jaar, seizoen 1989-1990, van Helsma prima resultaten behaald maar wat volgens Edwin de Haan wel vaker gebeurt. , Na Postma kwam Ger Helsma naar Hunsingo en ik moet eerlijk zeggen, wij lagen elkaar gewoon niet. Als team presteerden we echter uitstekend want we werden dat seizoen kampioen in de vierde klasse waarin we maar een duel verloren en een keer gelijkspeelden. Maar ik blijf bij mijn mening dat ik dat meer als het werk van Jan Postma zag dan dat Helsma daar een groot aandeel in had.”

 In die periode werd de jonge voetballer ook regelmatig uitgenodigd voor selectieteams waar hij uiteindelijk geen goed gevoel bij had. ,,Als je voor een zogenaamd regioselectieteam werd uitgenodigd kreeg je steeds te horen dat je een vereniging in de stad Groningen moest gaan zoeken. Dat zou namelijk beter zijn voor je ontwikkeling als speler. In de praktijk zag je inderdaad vaak dat de vereniging die genoemd werd de hofleverancier van een selectieteam was. Dat zorgde er eigenlijk voor dat als je wat wilde je min of meer wel verplicht was om voor die club te gaan spelen. Dat heb ik nooit begrepen want ik ben van mening dat er ook binnen kleinere verenigingen genoeg talentvolle spelers rondlopen die een uitverkiezing absoluut verdienen en ook waarmaken.”

Dat de voetbalcarrière van Edwin de Haan er niet een van de gemiddelde voetballer was blijkt uit het feit dat hij om een zeer opmerkelijke reden rond zijn 21 jaar stopte als speler van Hunsingo. ,,Ik moest toen mijn dienstplicht vervullen en huldigde het principe, als ik niet twee keer per week kan trainen wil ik ook niet in een 1e elftal voetballen wat een reden was om toen per direct te stoppen.”

Een onderbreking van vier jaar werd het want op ongeveer 24 jarige leeftijd keerde hij als speler van Viboa weer terug op de velden. ,,Na mijn dienstperiode, zeg maar rond 1990, begon het toch weer te kriebelen en toevallig speelde Viboa in die tijd vaak oefenduels tegen FC Groningen, Heerenveen en Emmen. Ik ben heel eerlijk, dat maakte het natuurlijk wel interessant om voor Viboa te gaan voetballen.”

Maar na drie jaar voor de zaterdagclub uit Winsum te hebben gespeeld zette Edwin de Haan er op 27 jarige leeftijd weer een punt achter want zoals hij zelf verteld, hij was wel even klaar met het voetballen. ,,Er waren al wat voorzichtige plannen om iets voor mijzelf te beginnen en dat zorgde ervoor dat het voetballen steeds meer naar de achtergrond verdween. Ik volgde het voetbal nog wel op televisie maar voor de rest was het op een gegeven moment afgelopen.”

In 1997 startte hij vervolgens de Transportonderneming D.M.L bv in Wehe Den Hoorn waar in de eerste jaren ongelofelijk veel tijd werd ingestopt. ,, Toen waren weken van 70 uur of meer geen uitzondering. Om een bedrijf te starten zag ik dat als een noodzakelijk iets maar wat natuurlijk ook een keerzijde had. Door de vele uren die ik in de beginjaren in het bedrijf stak heb ik qua opvoeding de eerste jaren van onze twee kinderen, Melvin en Justin, voor een groot gedeelte gemist. Dat kwam, mede omdat we in die periode nog in Winsum woonden, volledig op de schouders van mijn vrouw Jolanda terecht.”

Toen de nu 16 jarige Justin enkele jaren geleden te kennen gaf dat hij wilde gaan voetballen begon het ook bij vader Edwin weer te kriebelen. Want het bezoeken van wedstrijden van zijn zoon zorgde ervoor dat hij als trainer/leider binnen de voetbalvereniging Eenrum actief werd. Daarnaast trok hij ook als voetballer weer de schoenen aan om in een van de lagere teams van Eenrum te gaan voetballen. Niet in het bezit van welke trainersdiploma dan ook ging de oud-voetballer met in eerste instantie de E2-junioren van Eenrum aan de slag waarbij de wedstrijden van de zaterdag dienden als leidraad voor de trainingen van de week erna. ,,Zolang ik als jeugdtrainer actief ben geweest haalde ik mijn oefenstof uit de wedstrijden. In de wedstrijden zie je welke fouten er gemaakt worden wat bij E-junioren natuurlijk anders is als in het net achter ons liggend seizoen toen het E2-team van toen de kern van het B-elftal was. Het mooie is dat de jongens in alle categorieën waarin we zijn uitgekomen kampioen zijn geworden. Kampioen worden is voor mij echter niet zaligmakend wat wel geldt voor de progressie die je als trainer met een team of spelers individueel wilt  maken.”

Na zijn laatste opmerking gaat de oud-voetballer er eens goed voor zitten en geeft hij aan waarom hij eigenlijk besloten heeft om als jeugdtrainer te stoppen bij Eenrum. ,,Vooropgesteld, het heeft niets met de jongens te maken maar meer hoe er over het algemeen met het jeugdvoetbal om wordt gegaan. Ik wil niet negatief overkomen maar bij veel verenigingen mis ik een stukje beleid. Daar bedoel ik mee dat men, en met alle respect voor de tijd die vrijwilligers er insteken, maar wat aanrommelt. In mijn beleving kan dat niet wat ik met een mooi voorbeeld kan onderbouwen. Aan het begin van het seizoen kregen alle ouders een mail van mij met het speelschema en de data waarop ze ingeroosterd waren voor het vervoer. Iedere maandag volgde er dan een herinnering en werd ook direct het duel van een week later aangekondigd. Dan kun je de vraag stellen of zoiets nodig is maar waar ik met een ja op antwoord. De ervaring heeft namelijk geleerd dat ouders daardoor meer betrokken raken bij het team waar hun kinderen in voetballen. Dan denk ik, neem iets wat goed aanslaat over maar dat gebeurt vervolgens niet. Ook stoor ik mij enorm aan het feit hoe er bij veel verenigingen met het afgelasten van jeugdwedstrijden wordt om gegaan. Wedstrijden worden maar afgelast met de meest vreemde smoesjes wat niet een keer gebeurt maar gewoon meerdere keren achter elkaar. Daar moet de KNVB veel strenger in zijn. Een keer een wedstrijd verplaatsen kan maar bij een tweede keer mag puntenaftrek volgen en bij een derde keer mag een team wat mij betreft uit de competitie gehaald worden.”

Duidelijke taal van de ondernemer uit Wehe Den Hoorn die in het leiden van een bedrijf, het trainen van een voetbalteam of het besturen van een club duidelijke paralellen ziet. ,,Je moet in alles wat je doet een visie hebben. Je kunt niet maar wat lopen te, pierewaaien’ zoals ik dat noem. Zo werkt dat binnen een bedrijf niet en zo werkte ik ook met mijn jeugdteams die ik trainde niet. Maar ondanks dat ik Eenrum een leuke vereniging vind zie ik daar geen duidelijk beleid. Daar staat Eenrum overigens niet alleen in want als trainer/leider kwam ik de laatste jaren bij veel verenigingen over de vloer. Dan hoorde je vaak, de jeugd is niet te motiveren, heeft niets voor de sport over, blijven zo maar weg, en meer van die geluiden. Ik heb dat totaal anders ervaren want samen met mijn collega-trainer Jelle Lollinga zorgde ik voor duidelijkheid naar de jongens toe. Dat heeft er toe geleid dat ik niet alleen als speler een leuke tijd heb gehad, en nu in Eenrum 3 nog heb, maar dat ik ook op een mooie periode als jeugdtrainer bij de voetbalvereniging Eenrum terugkijk. “