Hendrikus Huisman: Ik wil de voetbalsport graag wat teruggeven.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Op zaterdag 1 juni nam Hendrikus Huisman afscheid als speler van De Fivel. In het met 4-1 gewonnen nacompetitieduel tegen Borger speelde de routinier nog een kwartier mee en kreeg daarmee een afscheid die iedereen hem binnen het naar de derde klasse gepromoveerde De Fivel van harte gunde.
                     1373007000NNinterviewfoto voetballer zeerijp

Bron: Ommelander Courant    Foto: Herman Spier Bedum

Hendrikus Huisman had eigenlijk na het seizoen 2011-2012 willen stoppen met spelen voor het eerste elftal van De Fivel. Op verzoek van Ronald Vermeulen, die aan zijn eerste klus als hoofdtrainer begon, besloot Huisman er nog een jaartje aan vast te plakken. ,,Ronald, dat wordt een absolute toptrainer in het amateurvoetbal, vond dat ik nog steeds van waarde was voor het team. Daardoor heb ik voor de winterstop nog een groot aantal duels in de spits gespeeld. Na de winter begon ik qua blessures te sukkelen en was mijn inbreng minder. Maar ik vond het geweldig dat mij in het thuisduel tegen Borger nog een aantal speelminuten werd gegund hoewel ik graag had gezien dat mijn aandeel in de nacompetitie wat groter was geweest. Ik was namelijk nog nooit met een club via de nacompetitie gepromoveerd en dat wilde ik nog graag een keer meemaken. Want duels waar echt wat op het spel staat zijn voor mij de krenten in de pap.”

Zo kwam er na veertig jaar een einde aan een voetbalcarrière die de nu 46 jarige Hendrikus Huisman langs verenigingen in zowel het amateur als betaald voetbal voerde. Een periode die al op jonge leeftijd begon en waar hij met veel plezier op terugkijkt. ,,Veertig jaar geleden mocht je als zesjarige nog niet in clubverband voetballen maar zoals bij veel verenigingen werd ook bij De Fivel een oogje dichtgeknepen. Tot mijn 17e heb ik in Zeerijp gespeeld om vervolgens op amateurbasis naar Veendam te gaan. Na een jaar kreeg ik te horen dat ik wel mocht blijven maar nog steeds op amateurbasis. Dat zag ik niet zitten en besloot om te vertrekken. Ik kwam vervolgens bij Appingedam terecht. Daar heb ik twee prachtige jaren gehad met Henk Bodewes als trainer en Elle Smit als elftalleider. Elle Smit was een meester in het regelen van de randzaken om het team en Bodewes was de beste trainer die ik in mijn carrière ben tegengekomen. Die had geweldige oefenstof waarbij drie P’s centraal stonden Plezier, Prestaties, Punten. Dat waren de drie punten waar hij constant op hamerde en wat ik goed in mijn oren knoopte. Ik train nu de C-junioren van De Fivel, wat volgend jaar de B-junioren worden. Daar pas ik dat ook toe want ook bij de jeugd moet plezier centraal staan. Want de ervaring heeft mij geleert dat prestaties daardoor beter worden wat vervolgens punten oplevert. Bodewes was verder duidelijk naar zijn spelersgroep wat ik ook ben richting mijn jeugdteam. Soms zegt men weleens dat ik streng ben maar die mening deel ik niet. Ik zorg voor duidelijkheid en dat is iets totaal anders in mijn beleving. Als we als team en trainers onderling afspraken maken dan moeten die door iedereen nageleefd worden. Zo ben ik vroeger opgevoed als voetballer en dat probeer ik nu op de jeugd over te brengen.”

Een nog steviger leerschool dan in Appingedam kreeg Hendrikus Huisman toen hij de overstap maakte naar FC Groningen. Een periode waar hij niet zonder trots over praat hoewel hij de eerste is die erkend dat hij net een stapje tekort kwam om tot een volwaardige basisspeler uit te groeien. ,,Ik zat als jonge voetballer in een selectie met spelers als Jan van Dijk, Jos Roossien, René Eijkelkamp, Patrick Lodewijks en Harris Huizing. Dat was toen een goed elftal, met Hans Westerhof als trainer. In die twee seizoenen dat ik voor FC Groningen uitkwam startte ik veertien keer in de basis. Daarnaast kwam ik een groot aantal keren als invaller in het veld. Na twee jaar FC Groningen werd ik verhuurd aan Veendam waar Theo Verlangen toen trainer was. Verlangen was een man van veel conditionele arbeid en dat was ik onder Westerhof, maar vooral Bodewes, anders gewend. Vandaar dat ik niet echt een klik had met Verlangen.”

In de voorbereiding naar het seizoen 1991-1992 raakte de Riepster vervolgens ernstig geblesseerd. Twee weken voordat de competitie zou beginnen werd hij getroffen door een dubbele beenbreuk. Een blessure die hem tot aan december buiten de lijnen zou houden waarvan Huisman nu zegt dat hij toen te snel wilde terugkeren. ,,Het probleem was dat ik naast mijn blessure het bij mijn toenmalige werkgever erg druk had. We hadden toen wat ziekte en in plaats van halve dagen, zoals afgesproken, werkte ik hele dagen. Daarnaast zette ik alles op alles om na mijn dubbele beenbreuk zo snel mogelijk terug te keren in de selectie. Het ene ging ten koste van het andere maar in december dacht ik na twee weken trainen voldoende hersteld te zijn om weer wedstrijden te spelen. Daar dacht Verlangen anders over en dat botste. Maar na dat jaar, waarin ik na de winter nog negen keer in de basis begon, mocht ik wel blijven maar van dat aanbod heb ik, mede door mijn wat moeizame relatie met Verlangen, geen gebruik gemaakt.”

Na zijn periode in het betaalde voetbal kwam Hendrikus Huisman in de top van het amateurvoetbal terecht en als de verhalen over die periode los komen is aan het gezicht van het voetbaldier te zien dat hij zich toen goed, verkocht’ heeft. ,,Het is een heel simpel verhaal, als je door een vereniging of tussenpersoon benaderd wordt om voor een vereniging te komen spelen dan vraag je wat ze te bieden hebben. Als dat niets is dan ben ik snel klaar want mijn standpunt is, ze benaderen mij dus kom ook maar over de brug. Zo is het bij Appingedam, Oosterparkers en Achilles uit Assen, waar ik nog onder Ron Jans getraind heb, gebeurt en daar doe ik ook niet moeilijk over.”

Hendrikus Huisman, in het dagelijks leven werkzaam bij verzekeringsmaatschappij Aegon in Leeuwarden, was in zijn lange loopbaan verder iemand die het niet altijd met de mannen in het zwart eens was, wat tot een opmerkelijke keuze leidde. ,, Ik voetbalde, nadat ik gestopt was bij Oosterparkers, weer voor De Fivel en kreeg een keer een onterechte gele kaart. Daar was ik zo kwaad over dat ik mij bij de KNVB aanmeldde voor de scheidsrechtercursus met de medeling dat ik het beter kon dan degene die ze onze wedstrijden lieten fluiten. Ik moet zeggen dat ik het als scheidsrechter erg naar mijn zin had maar in het seizoen 2000-2001 kreeg ik in de wedstrijd Noordpool-Amicitia een blessure. In overleg met de beide teams besloot ik om de wedstrijd wel te vervolgen maar was mijn actieradius beperkt. Daar werd door de aanwezige rapporteur toen rapport van gemaakt met als toevoeging dat ik niet genoeg voor het scheidsrechtersvak over zou hebben. Dat schoot mij in het verkeerde keelgat want ik nam het scheidsrechtersvak namelijk wel serieus. Daardoor ben ik er toen met onmiddellijke ingang mee gestopt. Wat dat betreft ben ik misschien wel impulsief in mijn beslissingen want ik kan niet tegen onrecht.”

Hendrikus Huisman stond inderdaad bekend als een opgewonden standje maar in het interview komt naar voren dat we met een oud-voetballer te maken hebben van het type, ruwe bolster blanke pit’. Vanuit het niets valt namelijk opeens de naam van Jaap Junior Burema, de jonge voetballer die vorig jaar augustus bij een ongeluk in Duitsland op 12 jarige leeftijd om het leven kwam. Jaap Junior was een van zijn pupillen in het C-elftal en zichtbaar wordt dat Hendrikus Huisman het moeilijk heeft als hij met zachte stem over zijn overleden pupil praat. ,,Jaap Junior komt nog vaak in mijn gedachten voorbij en ik ben heel eerlijk, ik heb het er soms nog erg moeilijk mee. Zijn overlijden had een enorme impact op iedereen in Zeerijp en binnen de voetbalvereniging. Bij De Fivel is, althans zo kijk er tegenaan, de saamhorigheid nog groter geworden. Dat zie je bijvoorbeeld binnen de eerste selectie wat dit jaar als een geweldig collectief heeft gepresteerd. Je weet het nooit zeker maar ik heb weleens gedacht, het overlijden van Jaap Junior heeft onbewust bepaalde krachten binnen de vereniging losgemaakt.”

Zorgvuldig gekozen woorden van de definitief gestopte voetballer die aangeeft dat hij geen type is om in een lager team te voetballen maar voorlopig nog als jeugdtrainer aan De Fivel verbonden blijft. ,,Ik denk dat ik op termijn wel eens bij een andere vereniging in de keuken wil kijken. Dat kan als jeugdtrainer zijn maar ook als hoofdtrainer. Verder ben ik van plan om het TC2-diploma te gaan halen want ik wil nog wel een tijdje actief blijven in de sport die mij in al die jaren veel plezier en de nodige voldoening heeft gegeven. “

Bron: Ommelander Courant