Arjan van der Klei: Saamhorigheid is de kracht van Kloosterburen

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Op 16 jarige leeftijd debuteerde Arjan van der Klei in het eerste elftal van Kloosterburen. Twintig jaar later is de 36 jarige routinier nog steeds van grote waarde voor de hoofdmacht van de vierde klasser. Ondanks dat heeft hij echter wel besloten dat het seizoen 2013-2014 zijn laatste als speler van het 1e elftal van Kloosterburen gaat worden.
                  1372409346N459664 119524231509589 186162388 o 2

       A rjan van der Klei wordt gefeliciteerd door Eelco Korhorn na een treffer voor Kloosterburen
 
        Bron: Ommelander Courant    Foto: Jan Gerdez Zoutkamp

De laatste jaren speelt Arjan van der Klei als centrale verdediger maar het grootste gedeelte van zijn loopbaan in het 1e elftal van Kloosterburen speelde hij op het middenveld. ,, Ik begon in 1993, onder toenmalig trainer Gerard van Duinen, als rechtermiddenvelder maar kwam al vrij snel centraal te spelen. Ik ben heel eerlijk, op het middenveld kan ik het nu niet meer belopen maar om op het middenveld te voetballen is geweldig. Je bent veel in balbezit en je pikte ook regelmatig een doelpuntje mee.”

In de beginjaren van zijn carrière kreeg de toen nog jonge voetballer direct met de nodige trainerswisselingen te maken wat tegenwoordig eigenlijk niet meer bij Kloosterburen past. ,,Gerrit Bosgraaf was de eerste trainer die ik langer meemaakte dan twee jaar want hij was zes seizoenen actief in Kloosterburen. Na Gerard van Duinen bleven Theo Wijma, Piet Wieringa en Johnny Veenstra niet lang als hoofdtrainer actief waarbij ik het vertrek van Veenstra jammer vond. Qua oefenstof vond ik dat een fantastische trainer al had ik wel het idee dat het hem irriteerde dat wij als groep bepaalde dingen niet begrepen. Hij had zelf op een redelijk niveau gevoetbald en dan hoor je wel meer dat iemand niet begrijpt dat iets wat voor hem gesneden koek is niet door een ander begrepen wordt.”

Nadat Henk Korhorn, na het vroegtijdig vertrek van Veenstra nog even als interim-trainer fungeerde kwam er met Gerrit Bosgraaf een trainer voor een langere periode en waar Arjan van der Klei nog steeds contact mee heeft. ,, Bosgraaf kwam eens met het idee dat het wel leuk zou zijn om een keer samen te gaan bowlen. Dat was toen erg gezellig en het bijzondere daarvan is dat we dat met de selectie van toen, inclusief onze oud-trainer, nog steeds doen. Dat geeft in mijn beleving direct aan wat voor een band trainer en spelers onderling hadden, want anders houdt zoiets nooit stand.”

Klik

Een band dat er ook bestaat tussen Willem Pettinga en zijn selectie waarbij Arjan van der Klei aangeeft dat hij een bijzondere klik met zijn huidige trainer heeft. ,,Ik ben absoluut geen man die een trainer naar de mond praat maar ik heb Willem als trainer en persoon hoog zitten. Een trainer die oog heeft voor randzaken en ziet dat er ook andere dingen in het leven zijn dan alleen maar voetbal. Wij houden bijvoorbeeld beide van dezelfde muzieksoort en dan is het toch prachtig dat je daar met elkaar over kunt praten. Ik hoor weleens andere verhalen en denk dan in alle eerlijkheid, ik ben blij dat het er bij ons in Kloosterburen anders toegaat. “

De naam van, zijn’ club is al een paar keer gevallen en steeds weer valt op dat de in Kloosterburen geboren en getogen Arjan van der Klei trots is op de vereniging waar hij al vanaf zijn jeugd voor voetbalt. ,,Dat klopt helemaal want ik ben echt trots op onze club. Vorig jaar promoveerden we na een drieluik met MOVV en Drieborg naar de vierde klasse en dan is mooi om te zien hoeveel blijdschap dat bij iedereen geeft. Voor mij was het na achttien seizoenen mijn debuut in de vierde klasse dus dan weet je wel dat wij er wel erg lang op hebben moeten wachten. Iedereen riep toen direct dat wij niets in de vierde klasse te zoeken hadden. Toch wisten we ons prima staande te houden en eindigden we uiteindelijk op een negende plaats. Daar moet ik echter wel iets aan toevoegen, wat ook direct aangeeft hoe Willem en wij als spelersgroep met elkaar omgaan. Als spelersgroep kregen we voor de winterstop steeds meer het idee dat we conditioneel wat te kort kwamen voor de vierde klasse. Verder maakte ook het 4-4-2 systeem ons als team niet gelukkig. Willem is een voorstander van dat systeem maar stapte op ons verzoek toch over op 4-3-3. Daarnaast besloten we om de dinsdagavondtraining nog meer in het teken van conditionele arbeid te zetten. Dat zorgde er vervolgens voor dat wij na de winterstop fysiek nog sterker werden en in die periode bijna de meeste punten van alle teams in de vierde klasse C wisten te behalen.”

Tweede seizoen

Met zijn laatste opmerking komt het gesprek automatisch op het tweede jaar van Kloosterburen in de vierde klasse, die door velen als moeilijker wordt gezien. Dat is voor de in Noordhorn bij Koopman Logistics Groups als financial controller werkzaam zijnde Arjan van der Klei echter geen thema. ,,De nieuwe indeling voor het seizoen 2013-2014 is net bekend gemaakt door de bond en ik moet zeggen, we mogen niet ontevreden zijn. Natuurlijk hoor ik ook verhalen van dat een tweede jaar lastiger wordt omdat iedereen je dan beter kent. Maar, en dat is geen grootspraak, als wij wat meer van blessures en schorsingen gevrijwaard blijven dan in ons eerste seizoen als vierde klasser is een plaats bij de eerste vijf niet eens ondenkbeeldig. Wij zijn namelijk een homogene groep en dat is onze kracht. Jonge spelers die erbij komen worden door de oudere spelers goed opgevangen wat in mijn tijd toen ik bij het eerste kwam wel anders was. Op mijn eerste training bij het 1e elftal speelde ik onze huidige elftalleider Hans Bolt door zijn benen. Die draaide zich toen om en gaf mij een schop voor mijn schenen. Oudere spelers gingen toen, qua opvang van jonge spelers, heel anders met de situatie om dan bijvoorbeeld Bert Mennes en ik nu doen. Natuurlijk zet ik iemand met beide beentjes terug op aarde wat dat ik ook als mijn taak zie. Ik ben op eigen verzoek geen aanvoerder meer maar ook zonder band probeer ik iedereen wel scherp te houden. Ik weet dat ik verbaal redelijk aanwezig kan zijn maar ben daar wel milder in geworden. Dat is ook merkbaar aan het aantal kaarten wat ik per seizoen krijg. Vroeger waren dat er minimaal zes maar de laatste jaren houd het bij twee op hoewel het in het duel tegen Gruno nog even fout ging toen ik twee keer geel kreeg.”

Dat hij de promotie naar de vierde klasse met Kloosterburen als absoluut hoogtepunt ziet is volstrekt logisch maar eigenlijk ziet hij alles wat hij voor de voetbalvereniging uit zijn geboortedorp heeft gedaan, of nog doet, als een hoogtepunt. ,,Ik vind het prachtig om een onderdeel van de v.v. Kloosterburen te zijn. Voor velen betekent de voetbalclub meer dan dat er gevoetbald wordt. Velen zien het echt als een deel van hun leven. De vrijwilligers die er voor zorgen dat wij een complex hebben dat minimaal derde klasse waardig is en de grote groep die onze kantine draaiende houdt zijn belangrijke pijlers onder de vereniging. Je ziet bij ons ook niet veel verloop en dat is toch wel symbolisch voor zeg maar de oude gemeente Kloosterburen. Iedereen is vaak, op wat voor manier dan ook, bij minimaal een vereniging betrokken.”

Dat brengt het gesprek opeens op het groot aantal supporters wat met het eerste elftal meereist als er ergens in de provincie Groningen of daarbuiten gespeeld moet worden. Een groep waarin twee personen bijna nooit ontbreken, de vader en moeder van de routinier in het team van Kloosterburen. ,,Mijn vader en moeder hebben in al die jaren dat ik in het eerste elftal speel maar een paar wedstrijden gemist. Ik moet zeggen, als ze er een keer niet zijn voelt dat anders. Mijn vader zorgt er bijvoorbeeld direct na afloop van de wedstrijd voor dat ik een sigaretje kan roken. Dan lopen we samen van het veld en verteld hij wat hij van de wedstrijd vond. Dat zijn van die kleine dingen die ik koester.”

Maar er is nog iets wat hij koestert en dat is zijn driejarige dochter Elin die nu al met het voetbalvirus besmet schijnt te zijn. ,,Toen ze nog maar net kon lopen kwam ze na afloop weleens mee in de kleedkamer. Dat is gewoon zo gebleven en de groep zegt weleens dat Elin onze mascotte is. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat Elin in de toekomst niet voor de v.v. Kloosterburen actief zal zijn.”

Een toekomst als zondagvereniging want in tegenstelling tot wat er bij veel verenigingen gebeurt, ziet hij Kloosterburen echt als een zondagclub. ,,Dat gaat ook niet veranderen want dat is de cultuur, bij Kloosterburen wordt er door de senioren op zondag gevoetbald. Persoonlijk juich ik dat ook toe want dat past ook bij het dorp. Een dorp waarbinnen de saamhorigheid groot is waar de voetbalvereniging een fantastisch bindmiddel in is. Want vaak zie ik nog oud-spelers, of trainers die hier gewerkt hebben, langs de lijn staan. Dat betekent dat ze het prima naar hun zin hadden want anders doe je dat niet. Dat geldt ook voor mij want na het komend seizoen zal ik in september 2014 een treetje lager gaan voetballen in het tweede elftal want ik wil wel bij de club betrokken blijven. Een bewuste keuze waarvan ik nu al weet dat ik een iemand ga missen. Dat is Hans Bolt die mij op mijn eerste training voor mijn schenen schopte maar nu al achttien seizoenen lang een fantastische elftalleider is. Hans staat in mijn beleving symbool voor datgene wat wij hier in Kloosterburen graag uitstralen, de voetbalvereniging is een deel van ons leven. In het verleden ben ik weleens benaderd door andere verenigingen. Dan denk je weleens, zal ik het proberen op een hoger niveau maar als je dan op sportpark Westerklooster staat weet je, dit is mijn club en hier hoor ik te voetballen.”