Marc Kruger: Glimmen levert als vereniging een topprestatie

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

 Acht jaar geleden kwam Marc Kruger door een toevallige samenloop van omstandigheden bij de voetbalvereniging Glimmen terecht. Zijn vader, Joop Kruger, was daar trainer en had een doelman nodig en vroeg zijn zoon of hij interesse had. Acht jaar later is Marc Kruger nog steeds actief voor Glimmen waar hij ondertussen binnen de vereniging ook als trainer een belangrijke rol speelt.

309171 305638969540450 1914098085 n

Dat de 30 jarige Marc Kruger het prima naar zijn zin heeft bij de tweede klasser wordt volstrekt duidelijk als de doelman opnoemt wat zijn activiteiten zijn die hij binnen de voetbalvereniging verricht. ,,Ik train op dinsdag en donderdag de dames en de meisjes B-junioren en train daarna zelf met de eerste selectie. Verder verzorg ik met enige regelmaat de keeperstraining van mijn collega-doelman Klaas Hommes die op dit moment echter geblesseerd is. En daarnaast train ik iedere maandagavond ook nog eens bij Futsal Winsum, dus wat dat betreft is mijn week goed gevuld want in de weekenden heb ik natuurlijk mijn wedstrijden.”

Zaalvoetbal

Ondertussen is het al weer acht jaar geleden dat Joop Kruger aan zijn zoon vroeg of hij er niets voor voelde om als doelman een keer mee te gaan naar Glimmen. Daar was de doelman in eerste instantie niet echt enthousiast over omdat hij eigenlijk net had besloten dat het zaalvoetbal voorrang zou krijgen. ,,Ik was twee jaar eerder bij Warffum gestopt met veldvoetbal want ik wilde mij helemaal richten op het zaal voetballen. Om die reden was ik ook al naar VIBOA overgestapt maar toen in 2003 Futsal Winsum werd opgericht besloot ik mij daar volledig op te richten. Maar toen mijn vader bleef aandringen, mede doordat er op dat moment een keepersprobleem was bij Glimmen, besloot ik om een keer mee te gaan naar een training.”

Zo vertrokken vader en zoon op een avond naar sportpark de Groenenberg en de toen nog 22 jarige doelman besloot voor de zekerheid zijn sporttas toch maar in de auto te gooien. Een verstandige beslissing bleek achteraf want bij Glimmen trof hij onder andere Jan Peter Groeneveld en oud-klasgenoot Tim Oosterhof aan. ,,Dat had mijn vader overigens niet verteld moet ik zeggen maar dat maakte het wel extra leuk om toch weer op het veld te gaan spelen en daardoor werd het, tas uit de auto pakken en meetrainen en ik ben vervolgens hier niet meer weggeweest.”

Combinatie

Zo brak er voor de doelman dus toch weer een periode aan waarbij het zaalvoetbal werd gecombineerd met het veldvoetbal. Dat betekende dat Marc Kruger in de weekenden weer moest omschakelen want het keepen op het veld is totaal niet te vergelijken met het functioneren als doelman bij het zaalvoetbal vertelt de doelman. ,,Bij het zaalvoetbal, of Futsal zoals het tegenwoordig genoemd wordt, duik je namelijk niet of nauwelijks naar de bal. Daar gaat het meer om1 tegen1 situaties. Op het veld moet je als doelman echter totaal anders spelen want daar kan vanuit het niets een bal zomaar richting een bovenhoek gaan. Maar ik moet wel zeggen dat ik door mijn ervaringen bij Futsal Winsum, waarmee ik ondertussen in de eerste divisie uitkomt. Wel sterker in de 1tegen 1 situaties op het veld ben geworden.”

Bij zowel Futsal Winsum als bij Glimmen is hij dit seizoen geen eerste keeper maar wat in het geval van Glimmen zijn eigen beslissing was. ,,Toen we vorig jaar naar de tweede klasse promoveerden heb ik bij trainer Gerrit Marsman aangegeven dat ik een stapje terug wilde doen. Ik wilde mij nog meer focussen op Futsal Winsum en voelde dat ik dan fysiek niet in staat zou zijn om ook op de zaterdag optimaal te kunnen presteren.”

Toch kwam Marc Kruger weer onder de lat bij de Glimmenaren omdat vaste doelman Klaas Hommes al voor de winterstop geblesseerd raakte. Daardoor werd er toch een beroep op de in Haren woonachtige doelman gedaan en waar hij uiteraard op inging. ,,Dat had ik namelijk ook bij de trainer aangegeven, als je in de problemen komt mag je bij me aankloppen. Ik liep hier immers toch rond want ik ben ondertussen ook al vier seizoenen als trainer aan Glimmen verbonden.”

Trainer

Dat hij trainer werd kwam ook min of meer toevallig tot stand want aan het einde van het seizoen 2007-2008 liep de toen 24 jarige doelman een zware knieblessure op. ,,Ik weet het nog precies want het gebeurde in een wedstrijd met het tweede. Een week eerder waren we met het eerste team gepromoveerd naar de vierde klasse. Het tweede team vroeg of ik mee wou spelen in hun laatste wedstrijd en bij een duel ging het helemaal fout. Ik viel ongelukkig en een tegenstander viel ook nog eens op mij en ik scheurde mijn voorste kruisband af. In die periode na de operatie die in september 2007 plaatsvond kon ik natuurlijk niet spelen maar hadden ze bij de dames, waar mijn vriendin Leonie in speelt, geen trainer. Ik voelde mij eigenlijk altijd al wel aangetrokken tot het trainersvak en ik gaf aan dat ik ze wel wilde trainen.”

Een keuze met gevolgen want ondertussen is de doelman in het bezit van zijn TC3-diploma en wil hij volgend seizoen ook zijn diploma als Futsal-trainer gaan halen. ,, Ik ben echt geïnteresseerd geraakt in het trainersvak en wil daar na mijn actieve carrière ook zeker in verder gaan. In de toekomst wil ik ook graag mijn TC2 halen maar dat zal niet eerder dan 2015 zijn want ik het nog steeds prima naar mijn zin hier bij Glimmen en zie totaal geen reden om hier als trainer te vetrekken.”

Duidelijke plannen van de man die voorlopig dus nog bij Glimmen zal blijven want nadat hij hier acht jaar geleden binnenkwam is de huidige tweede klasser echt zijn club geworden. ,,Vanaf de eerste dag dat ik hier binnenkwam voelde ik mij hier thuis. Je wordt als nieuweling direct door iedereen opgenomen in de vereniging en dat voelt als een warm bad moet ik zeggen. Dat verwacht je zelf misschien niet maar het is wel tekenend voor Glimmen want als je het over een sociale vereniging hebt dan is dat hier zeker het geval.” Marc noemt als mooi voorbeeld de corvee-roosters die binnen de club gehanteerd worden en waarbij de teams beurtelings op de wedstrijddagen voor de schoonmaak van de kantine zorgen. ,,Dat corvee-rooster werkt fantastisch en geeft aan dat iedereen bij de vereniging betrokken is. Even met een paar leden van je team de kantine schoon maken geeft een band en omdat iedereen daar zijn of haar steentje in bijdraagt geeft dat nooit problemen.”

Uitstekende prestaties

Een kleine vereniging noemt hij Glimmen even later en waarbij hij vervolgens aangeeft dat de ongeveer 230 spelende leden eigenlijk voor een topprestatie binnen het amateurvoetbal in het noorden zorgen. ,,Het eerste herenteam speelt in de tweede klasse en met de dames spelen we in de derde klasse en ik vind persoonlijk dat we daar met elkaar best trots op mogen zijn. We zijn met onze ongeveer 230 spelende leden, onder wie ongeveer 100 vrouwelijke voetbalsters, een relatief kleine club maar presteren uitstekend. ”

Toch is de op dit moment werkloze doelman/trainer, ik zoek in eerste instantie een baan in de administratieve sector maar iets in de sport zou ook mooi zijn, duidelijk als de toekomst van Glimmen tersprake komt. ,,Zowel met het eerste elftal als ook bij de dames spelen we op een hoog niveau en misschien zelfs wel een beetje boven onze stand. Meer zit er namelijk niet in want dan zou je zeker bij de mannen, spelers moeten gaan halen om ze vervolgens te gaan betalen. Dat is iets wat bij Glimmen zeker niet zal gebeuren en dat moeten we als club ook niet willen. En ik weet ook zeker dat onze twee hoofdsponsoren, bij de senioren is dat schildersbedrijf Jordan van Dijken en bij de dames is dat Ammarens Woondesign waar Martin Niezen de eigenaar van is, daar niet blij van zouden worden. Beide sponsoren, en wat ook voor al onze sponsoren geldt overigens, zijn erg bij de club betrokken en zouden een beleid richting betalen van spelers absoluut afkeuren.”

Met deze laatste opmerking komt er een eind aan het interview met een doelman die acht jaar geleden toevallig bij Glimmen kwam binnen stappen en daardoor de opmars van Glimmen van nabij heeft meegemaakt. Een periode die hij, mede door het trainerschap binnen de damesafdeling,  als een van de hoogtepunten in zijn carrière ziet en waar voorlopig nog geen einde aan zal komen. ,,Ik werd op jonge leeftijd al met het, voetbal-virus” besmet en mijzelf een beetje kennende is dat nog lang niet uitgewerkt.”