Carry Lanenga: Een workaholic met een hart voor DIO Bedum

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

In een, qua voetbal, rustige periode kom ik als sportliefhebber nog voldoende aan mijn trekken door de interviews die er dan voor de Ommelander Courant en de Oostermoer op het programma staan. Een van de personen die ik op mijn, lijstje’ had staan was een van de spelverdeelsters van DIO Bedum, Carry Lanenga.

                              1357297717Ncarry lanenga interviewfoto bedum

  Bron: Ommelander Courant                                   foto: Herman Spier Bedum

Doordat de fietscrossclub in Bedum opgeheven werd stapte de op de crossbaan veel prijzen winnende Carry Lanenga op 9 jarige over naar een sport die ze 22 jaar later nog steeds beoefend, het volleyballen. Bij DIO Bedum zette ze haar sportcarrière voort en waar, hoewel ze nog niet weet op welk niveau het zal zijn, voorlopig nog geen einde aan zal komen.

Rentree

Twee jaar geleden stopte Carry Lanenga met het spelen voor het eerste team van de dames van DIO Bedum omdat ze de tijd rijp vond voor een stapje terug. Voor aanvang van het huidige seizoen wist trainer Henk Koops de 32 jarige volleybalster er echter van te overtuigen dat ze in het voor het grootste gedeelte uit jonge speelsters bestaande team nog van grote waarde zou kunnen zijn. ,,Henk Koops was in de periode dat ik een stapje terug deed richting het tweede team mijn trainer en toen hij doorschoof naar het eerste team kwam direct het verzoek of ik over een rentree wilde nadenken. Maar ik moet eigenlijk zeggen dat hij mij eigenlijk niet eens liet nadenken want hij voegde er direct aan toe dat hij mij gewoon mee zou nemen als spelverdeelster. Ik moet eerlijk bekennen dat toen Henk met de vraag kwam het toch wel weer begon te kriebelen en helemaal toen Lucy Haandrikman, waar ik al een groot aantal jaren mee samenspeel, aangaf dat ook zij wel weer terug wilde keren in dames 1.”

Zo begon Carry Lanenga, na twee jaar in dames 2 van DIO Bedum te hebben gespeeld aan een succesvolle rentree in het 1e damesteam dat op een eerste plaats in de overgangsklasse staat met drie punten voorsprong op nummer twee DOVO/Hudajes uit Doezum. Een voorsprong wat echter niet betekent dat het een vanzelfsprekendheid is dat DIO Bedum met twee vingers in de neus kampioen wordt verteld de volleybalster. ,,Binnen het volleybal is het wat het puntensysteem betreft een beetje anders dan in bijna alle andere sporten. Over een duel zijn vijf punten te verdelen. Win je een duel bijvoorbeeld een wedstrijd met 4-0 dan krijg je een vijfde punt als bonus. Win je bijvoorbeeld met 3-1 dan krijg je als winnaar vier punten. Zo wonnen we enkele weken wel van Actief maar de 3-2 voelde voor ons aan als onnodig puntverlies omdat we twee wedstrijdpunten inleverden. In theorie zou het kunnen dat een ploeg die al zijn wedstrijden wint, maar dat heel vaak met 3-2, doet geen kampioen wordt omdat een ander team meer 4-0 zeges heeft behaald.”

Puntensysteem

Zelf moet ze er ook wel om lachen als ze deze uitleg geeft maar haar gevoel zegt dat het wat betreft de dames van DIO Bedum niet zover zal komen. ,,Als ik zie hoe wij tot nu toe presteren dan denk ik wel dat we een reële kans op het kampioenschap maken. Onze grootste concurrent is DOVO/Hudajes waar we op 23 maart het uitduel tegen spelen en volgens het programma een week later het thuisduel. Ik heb echter begrepen dat het thuisduel tegen DOVO wat naar achteren is geschoven. Dat zal wel zijn om het allemaal nog wat spannender te maken voor ons, zegt ze met een brede lach op het gezicht.

Een lach die tijdens het interview veelvuldig voorkomt bij de Bedumse die plezier in iets hebben wel heel belangrijk vind in haar leven wel heel erg belangrijk vind geeft ze eerlijk aan. ,,Ik heb een redelijk druk maar mooi leven want naast mijn baan in de catering van het Prins Claus Conservatorium in Groningen werk ik ook nog een paar uurtjes hier in Bedum in cafetaria Shoppyland. Daarnaast train ik Heren 4 van DIO Bedum op de donderdagavond en train ik zelf nog twee keer per week met mijn eigen team. Ik moet zeggen dat bij alles wat ik doe ik het wel heel belangrijk vind dat ik er plezier aan beleef want anders zou ik het ook niet volhouden. Maar dat ik wel eens hoor dat men mij een workaholic vindt kan ik mij wel iets bij voorstellen.”

Al snel gaat het gesprek echter weer over het volleyballen wat nog steeds haar grote passie is en komen de volgens haar specifieke taken van een spelverdeelster tersprake. ,,Als spelverdeelster moet je een wedstrijd goed kunnen lezen. Dat is niet alleen wat je eigen team betreft maar ook richting het tactisch spel van de tegenstander. Waar staan de lange mensen van de tegenpartij en wat voor set-up geef je vervolgens aan je aanvallers. De spelverdeler bepaalt dat want als je naar je aanvallers luistert dan klopt het, althans dat is mijn idee, vaak niet. De spelverdeler is wat dat betreft wel een beetje de baas in het veld. Zelf ben ik een spelverdeelster die wel graag wat risico in een aanval wil leggen en wat dat betreft hebben we een stel prima aanvalsters in ons team die dat vervolgens goed af kunnen maken.”

Spelverdeelster

Via de specifieke taken van een spelverdeelster komen ook de diverse trainers ter sprake waaronder de Bedumse tot nu toe getraind heeft en waarbij Carry Lanenga aangeeft dat ze van enkele van deze trainers aardig wat heeft opgestoken. ,,Op 9 jarige leeftijd begon het, samen met Siemy Smit waar ik ook jarenlang samen mee samengespeeld heb, allemaal onder leiding van Ingeborg Romeijn. Die heeft ons de basiskennis van het volleyballen geleerd. Na Ingeborg kwam Henk Mast wat een strenge maar een verder prima trainer was. Onze technische vaardigheden gingen toen namelijk met sprongen vooruit. Na Henk Mast kregen we Bert Buitjes als trainer en die was nog fanatieker dan Henk want Bert eiste gewoon dat iets perfect werd uitgevoerd. Hij kon in woede uitbarsten als wij dat niet nastreefden weet ik mij nog goed te herinneren. Ik moet zeggen dat ik dat nu nog steeds wel een beetje heb dat als ik een bal niet goed aangeef iets in mij zegt, dit zou Bert absoluut niet pikken. Na Bert kregen we Ap ten Have die via een stukje gezelligheid er juist voor zorgde dat de resultaten ook toen prima waren. Dit waren dus allemaal trainers met hun eigen specifieke kwaliteiten en dat zie je nu ook terug bij onze huidige trainer Henk Koops. Dat is een zeer gedreven trainer/coach maar is ook iemand met een luisterend oor. Dat is heel belangrijk dat je ook als trainer/coach luistert naar je pupillen want je moet het toch samen doen en daar is Henk echt heel sterk in.”

Een kampioenschap zit er dus misschien wel in voor de dames van DIO en wat zal betekenen dat er weer op landelijk niveau gespeeld zal worden. De ploeg promoveert dan namelijk naar de 3e divisie en de verre reizen weer op het programma zullen komen te staan. Dat laatste is misschien ook wel de reden dat Carry Lanenga nog niet helemaal zeker weet of ze ook na een eventuele promotie nog wel voor het eerste team zal uitkomen. ,,Ik wil direct even stellen dat mijn beslissing of ik bij een eventuele promotie van dames 1 nog een jaar doorga niets te maken heeft met het team, want ik heb het binnen deze groep ontzettend naar mijn zin. Ik geniet met volle teugen van de talentvolle speelsters binnen onze selectie maar de verre reizen zouden een obstakel kunnen zijn. Zoals ik al eerder zei, ik heb een druk leven, en waar ik uiteraard zelf voor kies, maar ook richting een eventuele toekomstige relatie zal ik ook keuzes moeten maken. Als je een partner hebt en je ziet elkaar nauwelijks omdat er steeds andere verplichtingen zijn dan schiet dat niet op, dus wat dat betreft ben ik er nog niet helemaal uit.”

Ouders

Zo komt aan het einde van het interview ook de rol van haar ouders en de rest van haar familie ter sprake en wordt de goedlachse Bedumse opeens opmerkelijk serieus. ,,Ik vind het iedere keer weer fantastisch dat mijn ouders, waar we met DIO ook spelen, altijd aanwezig zijn. Dat waardeer ik enorm in ze want je hoort vaak verhalen van ouders die bijna nooit komen kijken bij sportende kinderen. Wat dat betreft voel ik mij enorm bevoorrecht dat mijn ouders daar duidelijk anders overdenken. Daar komt nog eens bij dat de rest van mijn familie ook met grote regelmaat bij onze thuiswedstrijden aanwezig is en ook dat waardeer ik enorm. Verder volleybalt mijn 9 jarige nichtje Jasmijn nu ook en wie weet herhaalt de geschiedenis zich en reis ik later wel als haar tante door het hele land om haar te volgen in haar volleybalcarriere want wat er ook gebeurt, ik zal mij, en op wat voor manier dan ook, altijd bij DIO Bedum en de volleybalsport betrokken blijven voelen.”