Geen baan van negen tot vijf: Michel Dijkstra(VVSV'09)

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Velen van ons vinden het fantastisch, een baan van negen tot vijf, maar toch zijn er genoeg die er niet aan moeten denken. De eerste die in deze serie aan het woord kwam was Gertjan van der Ploeg, in het UMCG werkzaam in de beveiliging. De tweede voetballer in deze serie is Michel Dijkstra die als brandweerman en als voetballer van VVSV’09 aan het woord komt in de serie, ‘geen baan van negen tot vijf.”

michel foto

Vaak hoorde je vroeger op school dat iemand piloot of brandweerman wou worden maar wat uiteindelijke niet datgene werd waar hij later werk in zou vinden. De voor het derde elftal van VVSV’09 uitkomende 35 jarige Michel Dijkstra uit Zoutkamp lukte dat echter wel hoewel beroepsmatig brandweerman niet zijn eerste baan was. ‘Zoals velen hier in Zoutkamp was mijn eerste baan bij Heiploeg en daar werd ik op een gegeven moment BHV-er. Dat betekende dat je hulp ingeroepen werd als er op de werkvloer wat ongelukjes gebeurden en waar dan hulp van een BHV-er ingeroepen moest worden. Ik moet zeggen dat ik het een mooie taak vond. En dat was niet omdat ik een persoon ben die op jacht is naar alles wat met sensatie te maken heeft maar meer omdat ik graag iemand help die op dat moment ook daadwerkelijk hulp nodig heeft.”

Vrijwillige brandweer

Naast dat hij werkzaam was in het bedrijf in Zoutkamp besloot Michel zich ook aan te melden bij de plaatselijke brandweer als vrijwilliger en wat op een gegeven moment de mogelijkheid bood voor de Zoutkamper om in vaste dienst te komen bij de brandweer in Groningen. 'Gezien mijn ervaringen bij de vrijwillige brandweer en mijn taken als BHV-er binnen Heiploeg besloot ik om op die functie te solliciteren en werd ik aangenomen.”

Die verandering van baan zorgde er vervolgens voor dat het dagritme voor de brandweerman er heel anders uit kwam te zien. Dagen met vaste werktijden van bijvoorbeeld negen tot vijf kennen ze natuurlijk niet en Michel legt dan ook duidelijk uit hoe het wel werkt bij het brandweerkorps. ‘We draaien een dienst van in totaal 24 uur waarbij we de gehele periode op de kazerne aanwezig zijn en daarna zijn we 48 uur vrij. Het zou niet goed zijn dat we vierentwintig uur per dag aan het blussen zouden zijn dus besteden we de tijd op de kazerne aan sport en oefeningen om daardoor onze dienstverlening nog meer te verbeteren.”

Dat je als brandweerman het nodige voor je kiezen krijgt hoeft natuurlijk geen betoog en dat geeft de voetballer van VVSV’09 ook volmondig toe. ‘Ik heb eigenlijk alles al wel een keer meegemaakt maar wennen daaraan doe je nooit. Als we naar een melding is een ding helder en dat is, je moet je boerenverstand gebruiken. Daar bedoel ik mee dat je voordat je op de plaats van de brand of ongeval al moet weten wat je kunt verwachten. Zijn er bijvoorbeeld nog personen in een pand is natuurlijk erg belangrijk om te weten voor ons als brandweerman."

Zo kan de Zoutkamper wel uren praten over zijn vak maar is ook het voetballen nog steeds een belangrijk onderdeel in zijn leven. Het voetballen en het vele sporten roept bij mij de vraag op waarom de routinier niet voor het eerste elftal uitkomt maar waar Michel zelf een duidelijk antwoord op geeft. ‘Ik werk natuurlijk onregelmatig en kan daardoor niet altijd trainen. En ook ben ik niet alle wedstrijden aanwezig en vandaar dat ik ook in het derde elftal van VVSV’09 speel.“

Een team waarin hij het prima naar zijn zin heeft en wat mede komt door de twee begeleiders van het derde team, Bert Buikema en Freddy Bos. ‘Freddy en Bert zijn twee geweldige leiders die er samen voor zorgen dat alles rond ons team prima geregeld is. Als je nagaat dat Freddy, met zijn lichamelijke beperkingen er zoveel energie insteekt dan verdiend dat heel veel respect en dat wil ik hier graag even uitspreken.”

Vader

Als Michel die laatste woorden uitspreekt moet ik opeens aan zijn vader Rommie denken die in januari 2012 helaas veel te vroeg overleed. De woorden die Michel sprak hadden namelijk van zijn vader kunnen zijn en geven aan dat beide uit hetzelfde sociale hout zijn gesneden. Het gesprek komt daardoor automatisch op zijn vader die bijna dertig jaar lang met zijn hele ziel en zaligheid bij toen nog Zeester betrokken was. Dat weet Michel uiteraard als geen ander en begint daar in geuren en kleuren over te vertellen. ‘Ik durf wel te stellen dat mijn vader bijna dag en nacht met Zeester bezig was. Altijd was er wel iets waar zijn aanwezigheid bij gewenst was hoewel, en dat zegt Michel met een lach op zijn gezicht, mijn vader ook vond dat hij er bij moest zijn.

1351854719N54060 497086146970001 881442048 o

 Foto: Michel Dijkstra Zoutkamp

Zelf is hij niet iemand die zich zo snel in een bestuur ziet plaats nemen want de voetballende brandweer heeft ook nog een andere hobby die veel van zijn vrije tijd in beslag neemt. Foto’s en video’s maken zijn namelijk ook twee hobby’s waar de Zoutkamper veel tijd in steekt. Enthousiast vertelt hij over deze twee hobby’ die via www.n4mediahouse.com en www.michelphoto.nl te bewonderen zijn. ‘Fotografie had altijd wel mijn aandacht moet ik eerlijk zeggen maar daar moet je op een gegeven moment ook de tijd voor hebben want dat is niet iets wat je er ‘even’ bijdoet. Dat is met mijn activiteiten voor n4mediahouse ook zo dat is ook iets waar veel tijd in gaat zitten. Als het resultaat daarna echter tot ieders tevredenheid is dan ben je het aantal uren dat je in een fotoreportage hebt gestoken zo weer kwijt.”

Afstand

Zo heeft de Zoutkamper een in alle opzichten gevarieerd bestaan met naast zijn intensieve baan drie hobby’s die hem de gelegenheid bieden om privé voldoende afstand te nemen van zijn werkzaamheden als brandweerman. ‘Dat is iets wat ik persoonlijk heel belangrijk vind maar wat ik eigenlijk op ieder beroep van toepassing is naar mijn idee. Veel mensen nemen hun werk figuurlijk mee naar huis en komen er daardoor heel moeilijk los van. Dat geeft bij velen negatieve energie en dat is natuurlijk niet goed. Uiteraard denk ik ook wel aan mijn werk als ik thuis ben maar je moet er wel voor waken dat het niet je privéleven beheerst.”

Een duidelijke mening van de Zoutkamper die dit seizoen iets meemaakt wat hem nog niet vaak is overkomen en dat is zijn thuiswedstrijden afwerken in Ulrum. ‘Als ik hem daar mee confronteer moet hij eerst lachen maar even later gaat de Zoutkamper in hart en nieren er toch even serieus op in. ‘Ik weet dat tijdens de fusie tussen UVV’70 en Zeester afgesproken is dat er ieder seizoen geruild zou worden. Dus je speelde een jaar in Zoutkamp en het andere jaar in Ulrum. Daar kwam eerst niets van terecht maar toen Freddy Bos in het bestuur gekozen werd was dat wel een van de eerste punten die Freddy toen naar voren bracht. En vervolgens moest iedereen wel erkennen dat hij het bij het rechte eind had en daardoor spelen wij dit jaar in Ulrum in plaats van in Zoutkamp. Natuurlijk is dat geen ideale situatie maar iedereen snapt denk ik ook wel dat een sportpark ook geen optie is want dat doet de gemeente De Marne nooit. Een van de twee sportparken dichtgooien is in mijn beleving ook geen mogelijkheidwan twant waar moet je dan met alle teams heen denk ik even met mijn boerenverstand.”

Mening

Een duidelijke mening van de voetballer die er gedurende het seizoen nog steeds een doelpuntje of twintig intrapt voor zijn team. Een mening ook van een brandweerman die alles al een keer heeft meegemaakt maar daar niet aan zal wennen. Maar ook een mening van iemand die kan genieten van het scoren van een mooie goal of van een prachtig geschoten foto of een schitterend geproduceerde videofilm. Dat is Michel Dijkstra ten voeten uit en heeft daarmee absoluut een aardje naar zijn vaartje Rommie die precies als zijn zoon nu is ook een gevoelsmens was met een oog voor de dingen die het leven zo mooi maakten.