Wiebes Valkema: Hardlopen is een sport voor alle leeftijden.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Op 48 jarige leeftijd deed Wiebes Valkema voor de eerste keer mee aan de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Ruim 20 jaar later heeft de nu 68 jarige Ulrumer aan meer dan 400 wedstrijden in alle delen van het land deelgenomen en is hij vastbesloten om de voor hem magische grens van 500 wedstrijden te doorbreken.

IMG-1298

 Wiebes Valkema in actie tijdens de Oethoesterloop.  Foto: Jan Huizinga Uithuizen

Bron: Ommelander Courant                           door Johan Staal 

Op 3 september 2011 raakte Wiebes Valkema tijdens een hardloopwedstrijd in Damwoude geblesseerd. Een blessure aan zijn achillespees speelde hem maandenlang parten maar op 30 april maakte de Ulrumer in Oldehove zijn rentree in de bekende loopcircuits. Daardoor zal de 68 jarige Ulrumer, als de blessure hem de komende week geen parten speelt, op zaterdag 28 juli voor de 20e keer aan de start verschijnen bij de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. ,,Ik ben eigenlijk nooit geblesseerd maar vorig jaar in Damwoude ging het echter helemaal mis. Een blessure aan je achillespees is een vervelende blessure en duurt vaak maanden voordat je er van hersteld bent. Ik heb twee weken geleden aan de Oethoesterloop meegedaan en ik moet zeggen dat het toen al weer wat beter ging dan in Oldehove. Maar je blijft er toch langer last van houden dan ik had gedacht.”

Toeschouwer

Dat hij in 2012 als een hardloper over blessures en hardloopwedstrijden zou praten had Wiebes Valkema ruim twintig geleden niet kunnen bedenken want in 1990 was hij namelijk nog gewoon toeschouwer bij de eerste halve marathon die tussen Lauwersoog en Ulrum gelopen werd. Toen de lopers echter voorbij kwamen begon het te kriebelen bij de toen nog inwoner van Niekerk en besloot hij ter plekke dat hij in 1991 tot de deelnemers zou behoren. Zo gebeurde het dat hij een jaar later op 48 jarige leeftijd zijn eerste hardloopwedstrijd ooit liep en waar hij ruim twintig jaar later het bijzondere zelf ook wel een beetje van inziet. ,,Op die leeftijd zijn er natuurlijk niet veel die aan een sport zoals hardlopen beginnen. Dan wordt er eerder aan het afbouwen van de sportactiviteiten gedacht dan andersom. Wat dat betreft ben ik altijd wel een laatbloeier geweest want ik ben ook pas rond mijn veertigste jaar beginnen te voetballen bij UVV’70. De reden dat ik zo laat ben beginnen te sporten kwam door mijn werkzaamheden. Ik ben jarenlang melkrijder geweest en dat was onregelmatig werk wat ook in de weekenden doorging. Later kwam ik in dienst bij de gemeente en toen werd het qua tijden wat regelmatiger en kreeg ik meer tijd voor het sporten.”

Nadat hij dus rond zijn veertigste begon te voetballen kwam daar acht jaar later het hardlopen bij en waar volgens de informatie die er in de diverse tijdschriften en boeken te vinden is redelijk voor getraind moet worden. Over het trainen voor de halve marathon had de Ulrumer echter andere ideeën. Het trainen beperkte zich namelijk tot een paar duurloopjes in de buurt van Ulrum wat in de ogen van Wiebes Valkema voldoende moest zijn. ,,Dat vele trainen heb ik nooit zien zitten want ik denk persoonlijk dat het in de eerste plaats met je eigen instelling te maken heeft. Ik ben een loper die niet opgeeft omdat het niet gaat. Ik kom ergens aan de start om te finishen zeg ik altijd en zo voel ik dat ook. Je moet niet te snel opgeven want als het om wat voor reden een keer niet gaat dan kom je toch gewoon in een langzamere tijd binnen.”

Hardloop-virus

Een duidelijke uitspraak van de man die na zijn eerste halve marathon ‘besmet” raakte door het ‘hardloop-virus”. Een virus dat er niet alleen voor zorgde dat hij vanaf 1991 maar twee halve marathons gemist heeft maar die er ook voor heeft gezorgd dat hij tussen 1991 en juni 2012 al aan meer dan 400 wedstrijden heeft deelgenomen. Wedstrijden die allemaal nauwgezet zijn bijgehouden in een boekje met daarbij de tijd vermeld die er die dag gelopen werd. Ruim vierhonderd wedstrijden gelopen is een prestatie waar hij zelf nogal nuchter op reageert met de opmerking dat naarmate hij ouder werd er steeds meer tijd kwam om aan wedstrijden deel te nemen. ,,Na mijn eerste wedstrijd in ’91 kreeg ik inderdaad de smaak te pakken en besloot ook aan wedstrijden in de bekende loopcircuits deel te nemen. In de beginperiode dat ik aan wedstrijden deelnam werkte ik uiteraard nog maar de laatste jaren heb ik samen met mijn vrouw Willi heel wat wedstrijden in de provincie en ver daar buiten bezocht.”

Dat blijkt als we het boekje van Wiebes Valkema verder doorbladeren en we wedstrijden in niet alleen Noord Nederland tegenkomen maar ook ver daarbuiten. Wedstrijden waarbij de bekende T-shirts en andere herinneringspresentjes als aandenken mee naar huis werden genomen en waar hij zelf ook wel om moet lachen. ,,Dozen vol T-shirts heb ik ondertussen al maar ook alle andere attenties, zoals rugtasjes en bidons, heb ik ondertussen al in veelvoud. Maar ik blijf het iedere keer weer leuk vinden dat we namens de organisaties van hardloopwedstrijden steeds iets aangeboden krijgen. Zo vond ik het ook geweldig dat aan degene die als laatste tijdens de op 7 juli gelopen Oethoesterloop over de finish kwam door de organisatie extra aandacht aan werd besteed. Want ook de recreanten zijn deelnemers hoewel alle aandacht, en dat is ook wel logisch natuurlijk, bijna altijd richting de snelle lopers gaat.”

Wedstrijdelement

Als we het over de recreanten krijgen roept dat automatisch de vraag op waarom Wiebes Valkema op 68 jarige leeftijd nog steeds als wedstrijdloper meeloopt terwijl zijn leeftijd toch alleszins rechtvaardigt dat hij als recreant over het parcours rent. ,,Dat is mij weleens meer gevraagd maar dat zit nu eenmaal in mij er moet wel een wedstrijdelement inzitten. In de leeftijdscategorie 60+ zijn we, met een enkeling zoals Jan Nienhuis uit Winsum uitgezonderd, redelijk aan elkaar gewaagd denk ik en dat maakt het allemaal toch nog iets leuker. Daardoor gebeurt het regelmatig, zoals vorig jaar toen ik 1.50.14 in Ulrum over de finish kwam, dat er een voor mij prachtige tijd uitrolt. Want hoe gek of het misschien op mijn leeftijd ook klinkt, maar je wilt je eigenlijk altijd nog proberen te verbeteren.”

Dat zich willen verbeteren zit duidelijk in het karakter van Wiebes Valkema die zich ook als vrijwilliger voor de organisatie van de halve marathon tussen Lauwersoog en Ulrum inzet. Al enkele jaren is hij namelijk in mei en juni actief bezig om alle inwoners van Ulrum en Niekerk te bezoeken met de vraag of ze een bijdrage willen doen richting het organiseren van de halve marathon. ,,Tegenwoordig is er voor het organiseren van evenementen zoals een halve marathon steeds meer geld nodig. Als je namelijk ziet wat het huren van dranghekken, mobiele toiletten en van de bussen die de deelnemers naar Lauwersoog moet brengen kost dan praat je over een aardig bedrag. Daarom ga ik al jarenlang bij de inwoners van Ulrum en omstreken langs omdat ik van het principe uitga dat alle kleine beetjes helpen.”

Bescheiden

Zijn laatste opmerking geeft echter direct zijn bescheidenheid aan want het bedrag dat de aimabele Ulrumer jaarlijks ophaalt is een aardig bedrag voor de organisatie. Maar ook daarin komt het ‘wedstrijdelement” weer om de hoek kijken en geniet hij ieder jaar weer van het feit dat het bedrag wat hij heeft binnen gehaald dat van een jaar eerder overtroffen heeft.

,,Dat vind ik erg leuk want hoe raar of het misschien ook klinkt in een tijd dat het economisch allemaal wat minder gaat heeft iedereen er wel begrip voor dat het organiseren van evenementen het nodige geld kost. Wat dat betreft wordt de halve marathon door de mensen in Ulrum en omstreken gekoesterd als iets wat van ons samen is.”

Maar de niet om een grap en een grol verlegen zittende Ulrumer voegt er met een lachend gezicht nog iets aan toe waarom of hij het ook leuk vind om bij de deuren langs te gaan. ,, Als ik mijn ronde gedaan heb ben ik weer volledig op de hoogte van het wel en wee van iedereen want onder het genot van een kopje koffie komen de verhalen meestal wel los.”

De verhalen komen ook los als we zijn boekje nog eens doorbladeren en we opeens een loop in Siddeburen tegenkomen waar Wiebes Valkema wel een hele speciale herinnering aan heeft. ,,Het startschot werd die dag gelost door Marianne Timmer die kort daarvoor op de Olympische Spelen in Turijn goud had behaald op de 1000 meter. Ik vond Marianne Timmer een geweldige sportvrouw zonder kapsones wat ook in Siddeburen het geval was. Ik heb dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om haar te feliciteren met haar gouden plek en naast een hand geven hoorde daar uiteraard ook een zoen bij”, zegt hij met een olijke knipoog.

Zo maakte Wiebes Valkema de nodige mooie dingen mee in een sport die hij op latere leeftijd ontdekte en die hem tot aan vandaag de dag nog steeds veel plezier bezorgt. Hoe lang hij nog in wedstrijdverband zal lopen weet de Ulrumer niet maar toen hij enkele maanden geblesseerd toe moest kijken mistte hij het hardlopen enorm. ,,In de periode dat ik geblesseerd was had ik het soms weleens moeilijk want het hardlopen is echt een onderdeel van ons leven geworden. Want samen met mijn vrouw Willi, die als supporter langs het parcours aanwezig is, ga ik nog met veel plezier naar wedstrijden toe. En vaak denk ik dan tijdens een wedstrijd, wat is het toch prachtig dat ik op 68 jarige leeftijd nog kan hardlopen.”