Ineke Berendsen(Noordpool) De maatschappij kan een voorbeeld aan de wandelsport nemen.

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Op 16 jarige leeftijd begon Ineke Berendsen- Jansma aan een voetbalcarrière die ruim 25 jaar zou duren maar waar door een vervelende knieblessure een vroegtijdig einde aan kwam. Een blessure die haar enkele jaren later weer parten speelde bij het hardlopen zodat het voetbaldier uiteindelijk besloot om zich volledig op de wandelsport te storten.

IMG-1412

 Ineke Berendsen(2e van rechts) als een van de organisatoren van de Oethoesterloop.

foto:Jan Huizinga Uithuizen

Bron: Ommelander Courant                             door: Johan Staal

Op zaterdag 14 juli sloot Ineke Berendsen met een goed gevoel haar voorbereiding op de Nijmeegse wandelvierdaagse af want de knie die haar met het voetballen en hardlopen zoveel problemen bezorgde had de stevige wandeltochten als voorbereiding op het wandelevenement in en rond Nijmegen goed doorstaan. ,,Eerlijk gezegd was ik daar ook niet bang voor omdat wandelen een andere belasting geeft dan bij het voetballen en hardlopen. Ik besefte mij echter wel dat slijtage aan een kniegewricht niet iets is wat met rust en fysiotherapie geneest. Richting een vierdaagse moet je echter wel trainen waar ik gelukkig geen nadelige gevolgen van ondervonden heb. Maar de slijtage zal zeker niet afnemen wat ook de reden is geweest dat ik met pijn in het hart besloten heb om het hardlopen en voetballen maar te laten voor wat het is.”

Sportvrouw

Een opmerking die aangeeft dat de 53 jarige Ineke Berendsen nog steeds een op en top sportvrouw is die diep in haar hart nog graag als voetbalster actief had willen zijn. ,,Dat is absoluut waar want als ik geen last van mijn knie had gekregen dan zou ik zeker nog actief zijn geweest als voetbalster. Ik heb het voetballen altijd zeer intens beleefd en vond het dan ook ongelofelijk jammer dat ik mijn loopbaan door een blessure moest beëindigen.”

Een loopbaan waar ze 37 jaar geleden op16 jarige leeftijd als Ineke Jansma aan begon en haar langs een viertal clubs in Noord-Groningen voerde weet ze zich nog goed te herinneren. ,,Toen ik 16 jaar oud was startte men in mijn toenmalige woonplaats Delfzijl met een damesteam bij de voetbalvereniging Neptunia. Ik besloot mij aan te melden maar na twee jaar kwam de klad er een beetje in binnen het damesteam. Samen met een teamgenoot, die wat speelsters van GEO uit Garmerwolde kende ben ik toen overgestapt naar dat team. In die periode kwam ik echter ook al regelmatig in Uithuizen en leerde ik mijn man Hans kennen. Zo ging het balletje verder rollen en na een jaar Garmerwolde stapte ik over naar Noordpool. Daar kwam ik in een team terecht met onder andere Gerry Berendsen, Jannie Kluin, Herma Nanninga en Grietje Riksen. Dat was in die tijd een uitstekend team want in de jaren voordat ik er kwam voetballen werden ze regelmatig kampioen.”

Als ze dat laatste verteld begint ze spontaan te lachen want het vreemde doet zich namelijk voor dat Ineke Berendsen in de lange periode dat ze voor Noordpool uitkwam nooit werd. ,,Als ik daar zoals nu aan terugdenk dan was dat eigenlijk wel heel bijzonder want in alle eerlijkheid, ik was een spits die regelmatig scoorde en het team was gewoon goed. Maar om de een of andere reden lukte het ons in al die jaren niet om de titel te bemachtigen. Want de enige keer dat ik mijn carrière kampioen ben geworden was in het seizoen 2001-2002 toen ik voor het zaalvoetbalteam van Corenos uitkwam. ”

Scorend vermogen

Het verhaal dat Ineke Berendsen een veel scorende spits in het damesteam van Noordpool was klopte inderdaad want daar stond ze in de wereld van het damesvoetbal wat de provincie Groningen betrof ook om bekend. Zelf blijft de inwoonster van Uithuizen daar echter bescheiden over en noemt vooral de rol van haar medespeelsters die er voor zorgden dat ze in een prima scoringspositie kwam.

,,In mijn beginperiode bij Noordpool had ik een geweldige klik met onze linksbuiten Grietje Riksen. Die had een geweldige voorzet in huis waar je bij wijze van spreken alleen maar tegenaan hoefde te lopen om te scoren. Helaas voor ons vertrok ze op een gegeven moment voor haar studie naar het midden van het land wat voor het team een stevige aderlating was. Maar ook later had ik in Betsy de Rouw en Tanja Kobes medespeelsters die mij prima in stelling konden brengen ”

Zo bleef Ineke Berendsen door de jaren heen haar doelpunten maken maar werd ze vreemd genoeg nooit geselecteerd voor welk selectieteam dan ook. Zelf doet ze daar jaren later uiterst laconiek over maar echt begrepen heeft ze dat nooit. ,,Dat ik nooit uitgenodigd ben vond ik uiteraard wel eens vreemd maar dat idee had ik wel bij meer speelsters uit Noord-Groningen. Zo voetbalde Tineke Korhorn bij Zeester die naar mijn weten ook nooit uitgenodigd is voor de Groninger selectie terwijl dat een fantastische centrale verdedigster was. In die tijd was het selectiebeleid natuurlijk ook duidelijk anders dan tegenwoordig, want nu worden er op grote schaal regionale trainingen aan jeugdige talenten gegeven.”

De oud-voetbalster vindt het uiteraard een prima zaak dat er veel aandacht aan de jeugd wordt besteed hoewel ze voor zichzelf als trainster in de toekomst geen rol meer ziet weggelegd. ,,Binnen Noordpool ben ik in allerlei functies actief geweest waaronder ook als trainster van de jeugd. En later werd ik door mijn oud-teamgenoot Betsy de Rouw gepolst of ik haar wilde assisteren bij Corenos maar daar kwam ik er na een paar maanden achter dat het overbrengen van oefenstof richting de jeugd mij moeilijk afging. Tegenwoordig is men wat mondiger dan in de periode dat wij jong waren en daar had ik soms wel moeite mee. Dat lag overigens niet aan de jeugd alleen natuurlijk want ook als trainster of trainer moet je ook kritisch naar jezelf kijken. En ik kwam tot de conclusie dat een rol als trainster niet voor mij is weggelegd.”

Zo komt het gesprek automatisch op de trainers en trainsters die ze in haar sportcarrière tegen gekomen is en vallen de namen van Henk Leegte als trainer van het damesteam van Noordpool en Magriet Taselaar als trainster van loopgroep Kameleon waar ze enige tijd actief voor was. ,,Ik heb in mijn voetbalcarrière een aantal trainers gehad maar Henk was naast een fantastische trainer ook als persoon een geweldig iemand. Nog steeds gaan we met een grote groep uit de periode dat ik voor Noordpool voetbalde ieder jaar een weekend weg en daar zijn Henk en zijn vrouw dan ook bij wat direct aangeeft hoe de onderlinge band binnen ons team was.”

Oethoesterloop

Ook noemde Ineke Berendsen de naam van Magriet Taselaar die in 2008 onder de naam ‘Start to Run” aankomende hardlopers enthousiast probeerde te maken voor de hardloopsport. De op dat moment oud-voetbalster besloot zich bij de loopgroep van Magriet Taselaar aan te sluiten en heeft daar tot op de dag van vandaag nooit een seconde spijt van gehad. ,,Los van het feit dat ik door mijn knieblessure, nadat ik in 2010 de zeven heuvelenloop had gelopen, noodgedwongen het hardlopen vaarwel moest zeggen heb ik door het enthousiasme van Magriet als hardloopster een fantastische tijd gehad. Ik had nooit gedacht, en dat waren er meerdere moet ik zeggen, dat ik in het hardlopen zoveel progressie zou maken waaruit blijkt dat het enthousiasme, en kennis van zaken, van een trainster of trainer daar  erg bepalend in kan zijn.”

Daarom was het voor Ineke Berendsen ook bijna vanzelfsprekend toen ze door Magriet Taselaar benaderd werd met de vraag of ze deel wilde uitmaken van de organisatie die de eerste Oethoesterloop ging organiseren. Deze loop werd op zaterdag 7 juli voor de eerste keer gehouden en werd direct een groot succes verteld de inwoonster van Uithuizen. ,,De enige pech die we hadden was dat er in en rond dat weekend een groot aantal wedstrijden elders in de noordelijke provincies waren. Maar verder hebben we geen wanklank gehoord over de loop die mede dankzij de perfecte samenwerking met de handelsvereniging Uithuizen, de gemeente Eemsmond en verdere sponsoren tot stand kwam. Als organisatie hebben we al enkele punten genoteerd die voor verbetering vatbaar zijn maar is het ook goed dat je als organisatie luistert naar tips en opmerkingen waar we de komende jaren ons voordeel mee kunnen doen.”

Wandelsport

Zo blijft de als administratief medewerkster voor Delftechniek werkzaam zijnde Ineke Berendsen via de organisatie van de Oethoesterloop bij de wedstrijdsport betrokken maar legt ze zichzelf toe op de wandelsport en waarbij het wedstrijdelement duidelijk minder aanwezig is verteld ze. ,,De Nijmeegse wandelvierdaagse, om een voorbeeld te noemen, staat bekend om de villa Gladiola. Dat is op de vrijdag het laatste stuk naar de finish waar werkelijk duizenden mensen langs de kant staan om je naar de finish te applaudisseren. Dat is, ik doe dit jaar voor de achtste keer mee, iedere keer weer een geweldig moment. Want laten we eerlijk zijn of je nu trainer, voetbalster, hardloopster of wandelaar bent, applaus of een compliment vind iedereen leuk. Dat mis ik soms wel een beetje in de gewone maatschappij, waar een compliment helaas steeds meer een uitzondering wordt. Als iemand iets niet goed doet moet hij of zij daar uiteraard op gewezen worden maar ook in de gewone maatschappij vindt niemand het vervelend om een keer een schouderklopje te krijgen. Dus wat dat betreft kan de gewone maatschappij een voorbeeld nemen aan de wandelsport.“