Jan van Dijken: Voetbal is de drugs in mijn leven

Geschreven door Johan Staal op . Geplaatst in Tafel Gereserveerd

Als je het over mooie verhalen uit de voetbalwereld wilt hebben dan ben je bij Jan Dijken aan het juiste adres

1338110558NFoto Jan

De CVVB-er in hart en nieren kreeg op 22 mei een mooie Erewedstrijd aangeboden waarbij spelers uit heel Nederland naar Bedum kwamen om de man waar in december 2009 nierkanker bij werd geconstateerd een onvergetelijke avond te bezorgen. Dat was trouwens iets wat voor de hoofdpersoon in kwestie in eerste instantie niet zo nodig hoefde. , Ik zag het als een afscheidsduel wat voor mij zeker nog niet in beeld is. Ik wil namelijk helemaal niet ziek zijn. Uiteraard ben ik realist genoeg om te beseffen dat ik ziek ben maar ik verzet mij er met hand en tand tegen.”

Op de morgen van het interview zitten we heerlijk buiten in de tuin en blijkt de zomer een speciale plaats in het leven van Jan in te nemen. , De zomer was altijd al mijn vriend maar is het nu helemaal, ik verneem dat ik mij beter voel als het zonnetje schijnt en dat voelt heerlijk aan en dat wil ik nog graag een aantal jaren zo houden.”

 Anekdotes

 Uiteraard komt de Erewedstrijd ter sprake als Jan mij het programmaboekje rond de Erewedstrijd overhandigd en uit het groot aantal, dat daar in staan valt op te maken dat Jan van Dijken wel van een dolletje hield. Het verhaal dat hij als jeugdtrainer een veld verbod kreeg van de toenmalige consul omdat hij tegen alle regels in toch op het veld ging trainen wist hij op een wel zeer ludieke wijze op te lossen. Jan huurde namelijk een hoogwerker en verzorgde, hangend boven het veld, de trainingen van zijn team. Dat typeert hem ten voeten uit en er gebeurde dan ook altijd wat rond de man bij wie het voetballen als een rode draad door zijn leven loopt. , Het voetballen zie ik als de drugs in mijn leven want ik ben gewoon verslaafd aan het spelletje. Bij afgelastingen speur ik net zo lang tot ik een wedstrijd gevonden heb en dan maakt het niveau mij weinig uit want zoals in de wedstrijd die we vanmorgen gezien hebben tussen CVVB E2 en Hunsingo E1 kan een combinatie tussen Allard Breunis en Dimitri Barnekow voor mij al genoeg zijn om voldaan van het veld te stappen. Want in dat soort acties zit voor mij de schoonheid van het voetbal”

olaf jan

Jan samen met Olaf lasngs de lijn bij een jeugdduel

Niveau

Als het niveau van het voetballen en het jeugdvoetballen in het bijzonder verder ter sprake komt heeft de oud-trainer daar wel een hele duidelijke mening over. , Het niveau van het voetballen is zienderogen gedaald en dat is in mijn beleving geen wonder. De jeugd van tegenwoordig is buiten de reguliere trainingsuren van de vereniging steeds minder aan het voetballen omdat ze, in verhouding tot mijn jeugdjaren, tijd tekort komen voor het buiten actief zijn. Internet, een vracht aan televisieprogramma, s en niet te vergeten de studie zorgen ervoor dat er steeds minder gevoetbald wordt waardoor de kwaliteit duidelijk achter uitgaat.”

Een positieve uitzondering vormt echter het Arjen Robben Veld wat enkele jaren geleden in Bedum werd aangelegd door de Johan Cruijff Foundation en waar Jan duidelijk ziet dat het in een behoefte voorziet. , Mooi om te zien is dat iedere middag rond vijf uur er toch wel redelijk wat gevoetbald wordt maar wat mij betreft zou het nog wel wat meer mogen gebeuren.”

Hoofdtrainers

Een uitgesproken mening past ook bij de niet om een antwoord verlegen zittende Jan van Dijken als we het krijgen over de verschillende oefenmeesters waar hij mee samen gewerkt heeft bij CVVB en waar hij geregeld mee van mening verschilde. Dat merkte ook René Wollerich toen hij vijf jaar geleden bij zijn entree bij CVVB direct Jan tegen kwam., In de voorbereiding trainden we op het tweede veld die ik samen met René moest delen waardoor we ieder een helft ter beschikking hadden, althans zo zag ik dat. Men had mij al gewaarschuwd dat René vast een stuk erbij zou claimen wat ook gebeurde. Maar toen hij zijn pionnen neerzette bracht ik ze gewoon weer terug met de mededeling dat mijn groep bijna even groot was en ik dus ook een helft tot mijn beschikking wilde. Nooit een probleem weer met René gehad trouwens die ik als mens hoog heb zitten. Men gaan wat dat betreft te vaak op geluiden van een ander af of op het gedrag van een trainer langs de lijn. En laten we wel zijn van een bepaalde beeldvorming afkomen is gewoon erg moeilijk. ”

usa

Jan(vierde van links achterste rij) in Amerika

Netwerk

Zo komt het groot aantal personen dat hij door de jaren heen heeft leren kennen en het netwerk wat daardoor ontstaat ter sprake. , Zonder netwerk kom je tegenwoordig nergens meer weet ik uit eigen ervaring want op die manier ben ik, eind jaren negentig, als trainer in Amerika terecht gekomen.”

Bij het noemen van de naam van het, in zijn ogen, prachtig land beginnen de ogen van de voetballiefhebber te glimmen en spreekt hij een van zijn grootste wensen uit., Naar Amerika zou ik nog graag eens terug willen want de acht keer dat ik er geweest ben heb ik daar een prachtige tijd gehad. Samen met de ook bij mijn Erewedstrijd aanwezige Rob Bouman heb ik daar trainingen mogen verzorgen die mij altijd bij zullen blijven. De instelling van Amerikanen is gewoon fantastisch want het zijn echte trainingsbeesten en als ze ergens voor gaan dan is het ook voor de volle 100%. Ik ben er van overtuigd dat Amerika over acht of twaalf jaar de wereld wel eens kan verbazen en de nieuwe wereldkampioen kan worden. Een Amerikaan is namelijk bereidt tot veel om zijn doel te bereiken. ”

Dat het ook anders kan lopen verteld hij door het voorbeeld uit zijn directe omgeving aan te halen. , Mijn beide dochters, Marianne en Gerlinde hebben een relatie met twee, hoe is het mogelıjk, voetballers namelıjk Guus de Vries die in het betaalde voetbal voor Emmen uitkomt en Erik Eleveld die bij WKE speelt. Erik heeft in principe meer talent dan Guus maar heeft daar duidelijk minder mee gedaan. Als je nagaat dat hij op een foto van de UEFA-jeugd staat met mannen als Robin van Persie en Rafael van der Vaart en als enige van die lichting het betaalde voetbal niet heeft gehaald kun je niet zeggen dat je er alles eruit hebt gehaald. Maar nu moet ik daar wel aan toevoegen dat toen hij voor Heerenveen speelde het ook niet handig van die club was om vrijgezelle jongens als Erik en de nu in Engeland voetballende Marcel Seip in een appartementje boven een discotheek neer te planten zonder enige vorm van begeleiding.”

 Dat had de trainer die zijn hart aan het jeugdvoetbal heeft verpacht duidelijk anders gedaan. , In mijn periode als jeugdtrainer bij de voetbalvereniging Helpman, dat ik trouwens een warme dorpsclub in de grote stad vindt, voetbalde daar de Angolees Luis Pedro Da Silva Ferreira die later naar FC Groningen zou vertrekken. Hij was samen met zijn broer naar Nederland gekomen en je hoeft niet gestudeerd te hebben, de situatie in Angola kennende, om te begrijpen dat hij het moeilijk had in Nederland. Dan probeer je dıe jongen zoveel mogelijk te helpen voor zover je mogelijkheden strekken en dan is het prachtig als ik zie dat hij op het Eurovoetbaltoernooi 2010 tot speler van het toernooi is gekozen. En met de uitstekende begeleiding die FC Groningen hem geeft denk ik dat we nog veel van hem zullen horen.

Tjapko Teuben

Dat brengt ons opeens weer op spelers waar je vroeger veel van hoorde maar die op latere leeftijd niet meer in beeld waren als de naam Mario Been valt die tijdens het wereldkampioenschap voor spelers tot 20 jaar in Mexico werd gehouden en daar met een wereldgoal tegen Brazilië grote furore maakte. , In 1983 liep in het Nederlands team een verdediger, ik kan even niet op zijn naam komen, die zo goed was dat het niet anders kon of hij moest wel een grote internationale carrière tegemoet gaan.”

 Op dat moment moeten we beiden diep in ons geheugen graven en zit de ondertussen aangeschoven medeorganisator van de Erewedstrijd, Olaf Kessels, ons met grote verbazing aan te kijken als we bijna tegelijkertijd Tjapko Teuben noemen als de naam van de stoere verdediger. Teuben voetbalde echter, in tegenstelling tot de verwachtingen nooit op hoog niveau maar kwam in het betaalde voetbal uit voor Eindhoven en Helmond Sport wat niet echt clubs waren waar het grote geld voor het oprapen lag. In een artikel uit een Volkskrant uit 2006 kwam ik echter een achtergrond artikel tegen genaamd van Maradona tot Tjapko Teuben waarin de schrijver, Willem Vissers, eindigt met de volgende passage. , Als bedrijfsleider van een galvaniseerbedrijf in Eindhoven bewerkt hij, Tjapko Teuben, de oppervlakte van metalen. In zijn vrije tijd traint hij het tweede elftal van ASV uit Aarle-Rixtel en het ploegje van zijn zoon. Hij meldt dat hij dolgelukkig is.” Dat is precies wat Jan bedoelt dat je nooit helemaal zeker weet of een talent op latere leeftijd nog hetzelfde kan presteren als in zijn jeugd. Zelf op latere leeftijd na een zware knieblessure nog een keer excelleren was hem zelf trouwens wel gegeven en waar hij meniging totaal mee verraste.

Hoogtepunt

 , Op achtentwintig jarige leeftijd scheurde ik mijn kruisband in een wedstrijd met het eerste van CVVB en wat betekende, althans daar zag het naar uit, einde carrière. Maar zes jaar later zat ik, op 34-jarige leeftijd, als wisselspeler op de bank bij het tweede team in een duel tegen The Knickerbockers het beslissende duel voor promotie naar de reservehoofdklasse. In kwam als invaller binnen de lijnen en scoorde twee keer wat ik nog steeds als een van de hoogtepunten uit mijn loopbaan beschouw.”

 Als  we verder praten is de loopbaan van Jan een aaneenschakeling van hoogtepunten want naast CVVB en Helpman is er nog een club die een apart plaatsje bij hem inneemt namelijk Omlandia Ten Boer. In het, boekje van Jan” kwam ik een bijdrage van het damesteam van Omlandia tegen waarin met veel humor, maar doordrenkt met waardering en respect, over de oud-trainer werd gesproken. Prachtige woorden van dames die graag op het veld hadden gestaan tijdens de Erewedstrijd maar zo zegt Jan met een knipoog, dat Olaf meespeelde was al erg genoeg voor bijvoorbeeld de betere voetballers laat staan dames. Maar het tekende eens te meer hoe geliefd Jan van Dijken nog steeds is bij de verenigingen waar hij als trainer gewerkt heeft met CVVB uiteraard als langste periode. Vele spelers heeft hij zien komen en gaan zoals Bart Apotheker die onder de oud-trainer debuteerde in de C1 en later vertrok naar FC Groningen. Maar ook een speler als Peter Langeland loopt als een rode draad door het leven van Jan die Peter op een gegeven moment na een zware blessure in het tweede onder zich kreeg.

peter

 Peter Lasngeland(rechts) in actie in de Erewedstrijd voor Jan

 

 

Peter Langeland

 Als dit onderwerp aangeroerd wordt begint hij bij voorbaat al te lachen. , Peter kwam terug van een trombosebeen en moest uiteraard in het tweede elftal beginnen maar begon op de bank waar hij het niet, en dan druk ik mij nog zacht uit, blij mee was. Hij kwam door omstandigheden wel vrij snel binnen de lijnen maar is dan een persoon die de volgende dag belt om te zeggen dat ik gelijk had in mijn beslissing om hem op de bank te zetten. Dat is Peter Langeland ten voeten uit wat ik zeer in hem waardeer. Dat de waardering wederzijds is bleek wel uit het feit dat de huidige eerste elftalspeler samen met trainer René Wollerich het idee opperde om een Erewedstrijd voor Jan van Dijken te organiseren waar kort daarna Olaf Kessels bij kwam voor wat betrof het organiseren van dit duel. Deze drie mannen heeft Jan hoog zitten benadrukt hij met de toevoeging dat Olaf veel voor hem betekend en waar ik mij sinds die zaterdagmorgen in Bedum wel iets bij kan voorstellen. Olaf benadrukt namelijk tijdens het gesprek de gezamenlijke liefde voor het voetballen en vind het prachtig dat hij met Jan in de zaal heeft gespeeld. , Geweldig vond ik dat en natuurlijk hebben we het daar nog wel eens over en ook dan rollen we soms om van het lachen om de anekdotes die ook daar over te vertellen zijn. Maar ook zullen hebben ze het over de ziekte van Jan dat de aanleiding was tot de Erewedstrijd wat een mooi gebaar naar Jan van Dijken werd. Een gebaar dat uitstraalde dat sportminnend Bedum hun populaire inwoner nog niet wil missen, wat, om in Jan zijn woorden te spreken, voorlopig ook niet gebeurt.

Voetbal

, Ik wil nog veel dingen doen zoals regelmatig bij Guus, Erik en mijn zoon Robert Jan kijken die volgend seizoen voor ACV gaat spelen maar ik kan ook nog naar Amerika maar heb de pech dat mijn vrouw Marijke niet durft te vliegen maar het aanbod ligt er wel.” Maar natuurlijk weet hij dat de ziekte, zoals hij het zelf noemt, een sluipmoordenaar is die de drie dagen die hij nu nog werkt in de toekomst minder zullen doen worden. Ook weet hij als geen ander dat er een periode komt dat hij niet meer zal blijven speuren waar er nog ergens gevoetbald wordt maar moet dat moment zou lang uitgesteld worden. Want het voetbal is, zoals hij zelf zegt, de drugs in zijn leven en iemand die zoveel heeft gegeven aan die sport verdiend het om nog jarenlang van het medicijn voetbal te mogen genieten.